Els Pelgrom
Els Pelgrom | ||||
---|---|---|---|---|
![]() | ||||
Els Pelgrom in 1983 | ||||
Algemene informatie | ||||
Volledige naam | Else Koch | |||
Geboren | 2 april 1934 | |||
Geboorteplaats | Arnhem | |||
Land | ![]() | |||
Werk | ||||
Jaren actief | 1962 - 2022 | |||
Genre | Jeugdliteratuur | |||
Bekende werken | De kinderen van het Achtste Woud | |||
Uitgeverij | Kosmos | |||
Dbnl-profiel | ||||
|
Els Pelgrom (pseudoniem van Else Koch) (Arnhem, 2 april 1934) is een Nederlandse schrijfster, voornamelijk van kinderboeken.
Leven
Els Pelgrom werd op 2 april 1934 in Arnhem geboren als Else Koch. De hongerwinter bracht ze door op een boerderij op de Veluwe, dit is een element dat in haar boeken terugkomt. In Amsterdam volgde ze de school voor kunstnijverheid en een opleiding tot onderwijzeres. Met haar echtgenoot (beeldend kunstenaar Karl Pelgrom) en haar drie kinderen woonde ze in Drenthe en Groningen.
In 1962 debuteerde Pelgrom met Het geheimzinnige bos. Ze deed redactiewerk voor een kinderrubriek, vertaalde boeken, schreef boekjes voor beginnende lezers en bewerkte klassieke verhalen voor kinderen met leesproblemen.
Na haar scheiding keerde ze terug naar Amsterdam, waar ze korte tijd bij de openbare bibliotheek werkte. In 1977 verscheen haar tweede boek: De kinderen van het Achtste Woud, dat wel als haar eigenlijke debuut wordt gezien.
In 1982 veroorzaakt een uitgave van een verhaal van Pelgrom getiteld "Het Verloren Paspoort" voor onrust, wanneer het Openbaar Ministerie beslag laat leggen op de gehele oplage. Het boekje, dat wordt uitgegeven ter gelegenheid van de Kinderboekenweek dat samenvalt met het tienjarig bestaan van de uitgeverij Kosmos, is gedrukt in de vorm van het toenmalige Nederlandse paspoort.[1] Alhoewel er genoeg verschillen zijn om het boekje te onderscheiden van een echt paspoort, gaat het OM over tot de beslaglegging wanneer een tweetal kinderen met het boekje geld proberen op te nemen bij een postkantoor.[2]
In 1985 vestigde zij zich in het zuiden van Spanje. Sinds de dood van haar Spaanse echtgenoot woont ze weer in Amsterdam. In 1994 werd de Theo Thijssenprijs aan haar toegekend.
Pelgrom is een halfzus van de schrijver Herman Koch.[3]
Stijl
In Pelgroms boeken komen haar ervaringen erg naar voren, zo schreef ze in het boek De kinderen van het Achtste Woud over de tijd die ze doorbracht op een Veluwse boerderij. De eikelvreters is gebaseerd op de jeugdherinneringen van haar Spaanse echtgenoot.
Bibliografie
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/21/Els_Pelgrom_en_Th%C3%A9_Tjong-Khing_1985.jpg/260px-Els_Pelgrom_en_Th%C3%A9_Tjong-Khing_1985.jpg)
- 1962 - Het geheimzinnige bos
- 1974 - Rasmus loopt weg
- 1977 - De kinderen van het Achtste Woud (Gouden Griffel)
- 1978 - De zwervers van de Zakopane
- 1980 - Drie Japies
- 1981 - Lady Africa en nog een paar
- 1982 - Umsonst geht nur die Sonne auf (Zilveren Griffel)
- 1982 - Een zak vol geld
- 1982 - Een droom lijkt net echt
- 1982 - Het Verloren Paspoort
- 1984 - Kleine Sofie en Lange Wapper (Gouden Griffel en Duitse Jeugdliteratuurprijs) samen met illustrator Thé Tjong Khing
- 1984 - Een brief van Markus Voet
- 1985 - De olifantsberg
- 1986 - De straat waar niets gebeurt
- 1987 - Het onbegonnen feest (Zilveren Griffel)
- 1988 - De man van hout
- 1989 - De eikelvreters (Gouden Griffel)
- 1992 - De koe die van het leven hield
- 1992 - Daar zijn draken! - illustraties van Magda van Tilburg
- 1992 - Ongeboren Roulf
- 1993 - Viespeuk
- 1994 - Hij heet broek
- 1995 - Bombaaj!
- 1996 - De beer is los
- 1998 - De zee en het land
- 1999 - De kater en het vogeltje
- 2000 - Het loterijbriefje
- 2000 - Mijn flamencojurk
- 2006 - Helden
- 2007 - Donder en bliksem
- 2022 - Het levende hoofd
- Coillie, J. van (januari 2004). Encyclopedie Van De Jeugdliteratuur. De Fontein. ISBN 9789026119880.
- ↑ "Justitie laat boek van Els Pelgrom uit de handel nemen", NRC Handelsblad, 20 oktober 1982. Geraadpleegd op 2024-2-6.
- ↑ Linders, Joke (2001). Het Kosmopolitaanse Rijk: De paspoortaffaire. Literatuur Zonder Leeftijd Jaargang 15 2001 (55): 185-190
- ↑ NPO Focus, Wie is Herman Koch. Gearchiveerd op 3 oktober 2017.