Lucien Van Impe
Lucien Van Impe | ||||
---|---|---|---|---|
![]() | ||||
Lucien van Impe in 1975 | ||||
Persoonlijke informatie | ||||
Volledige naam | Lucien van Impe | |||
Geboortedatum | 20 oktober 1946 | |||
Geboorteplaats | ![]() | |||
Sportieve informatie | ||||
Huidige ploeg | Verandas Willems-Accent (ploegleider) | |||
Discipline(s) | Weg | |||
Ploegen | ||||
1969 - 1971 1972 1973 1974 1975 - 1976 1977 1978 1979 1980 1981 1982 - 1984 1985 1986 1987 | Sonolor-Lejeune Sonolor Sonolor Sonolor-Gitane Gitane-Campagnolo Lejeune-BP C & A KAS-Campagnolo Marc-Carlos-V.R.D. Boston Mavic Metauro Mobili-Pinarello Santini-Krups Dormilon Sigma | |||
Beste prestaties | ||||
Ronde van Vlaanderen | 13e (1976) | |||
Amstel Gold Race | 8e (1979) | |||
Luik-Bastenaken-Luik | 6e (1979) | |||
Ronde van Italië | 4e (1982) 1 etappezege | |||
Ronde van Frankrijk | 1e (1976) 9 etappezeges | |||
Ronde van Spanje | 5e (1979) 1 etappezege | |||
WK op de weg | 9e (1975) | |||
|
Lucien Van Impe, bijnaam de Kleine van Mere (Mere, deelgemeente van Erpe-Mere, 20 oktober 1946) is een voormalig Belgisch beroepswielrenner. Hij is de laatste Belg die de Ronde van Frankrijk won.
Biografie
Van Impe was beroepswielrenner van 1969 tot 1987. Hij blonk vooral uit in meerdaagse wedstrijden zoals de Ronde van Frankrijk, die hij in 1976 wist te winnen. Ook stond hij eenmaal als tweede en driemaal als derde op het podium. Vijftien maal kwam hij aan de start en telkens haalde hij de finish in Parijs. Hij is hiermee recordhouder voor België.
Van Impe was bovenal een vermaard klimmer, die met zijn 8 eindoverwinningen in de bergklassementen van 2 van de 3 Grote Rondes de beste van zijn generatie en een der besten uit de geschiedenis genoemd kan worden. Hij werd tweemaal eerste in het bergklassement van de Ronde van Italië, en zes keer eerste in het bergklassement van de Tour de France, Het laatste aantal deelt hij met Federico Bahamontes. Het record is hij in 2004 kwijtgeraakt aan Richard Virenque, die dat jaar voor de zevende maal eerste werd in het bergklassement van de Ronde van Frankrijk. Een van de weinigen, die zich als klimmer in zijn tijd met Van Impe kon meten was de Spanjaard José Manuel Fuente.
In 1975 maakte hij voor de eerste keer kans op de eindoverwinning maar werd hij derde na Bernard Thévenet en Eddy Merckx, die een legendarisch duel uitvochten. Zowel in 1975 als in 1977 verloor hij de Tour van Thévenet, die later toegaf zichzelf voor beide overwinningen gedopeerd te hebben. In 1976 vocht hij met Joop Zoetemelk diverse keren een duel uit in de bergen. Op Alpe d'Huez won de laatste, maar in de Pyreneeën, op de flanken van de Pla d'Adet, stelde Van Impe zijn zege veilig.
In 1977 startte Lucien Van Impe als een der favorieten in de Tour. Hij kwam ten val door een aanrijding met een auto waardoor hij de tour verloor. De omstandigheden van dat incident waren op zijn zachtst gezegd erg verdacht. Van Impe was goed op weg om de eindzege in de Tour binnen te halen en hij reed op dat moment als geletruidrager ook op kop in de wedstrijd. Toevallig was er geen enkele camera aanwezig en ook zijn ploegwagen was minutenlang nergens te bekennen. Het leidde in elk geval tot een breuk met zijn toenmalige ploegleider (Henry Anglade). Nadien heeft Van Impe altijd volgehouden dat de Fransman zich door de Franse organisatie had laten omkopen om mee te werken aan dit opzet zodat Bernard Thévenet de gele trui kon behalen.
Na drie mindere jaren, waarin hij op zijn retour leek, kwam hij in 1981 terug met een tweede plaats in het eindklassement in de Tour en een eerste plek in het bergklassement. Hij reed daarna nog enkele seizoenen in Italiaanse dienst en wist in de Ronde van Italië nog twee keer beslag te leggen op het bergklassement.
Eendagswedstrijden waren zijn stiel niet, derhalve verraste hij in 1983 door Belgisch wegkampioen te worden.
Hij werd na zijn actieve loopbaan ploegleider, eerst bij het Zweeds-Belgische Unibet.com en in 2008 bij de professionele continentale wielerploeg Accent.Jobs-Willems Veranda's.
Belangrijkste overwinningen
- 1968
- 8e etappe Ronde van de Toekomst
- 1969
- Eindklassement Ronde van Navarra
- 1971
Bergklassement Ronde van Frankrijk
- 1972
- 12e etappe Ronde van Frankrijk
Bergklassement Ronde van Frankrijk
- 1973
- 3e etappe Ronde van Romandië
- 3e etappe Midi Libre
- 12e etappe Ronde van Frankrijk
- 1975
- 1e etappe Escalada a Montjuich (+ Eddy Merckx)
- 14e etappe Ronde van Frankrijk
- 18e etappe Ronde van Frankrijk
Bergklassement Ronde van Frankrijk
- Bergklassement Dauphiné Libéré
- 1976
Eindklassement Ronde van Frankrijk
- 14e etappe Ronde van Frankrijk
- 4e etappe deel b Midi Libre
- Bergklassement Dauphiné Libéré
- 1977
- 15e etappe Ronde van Frankrijk
Bergklassement Ronde van Frankrijk
- 7e etappe Ronde van Zwitserland
- 8e etappe Ronde van Zwitserland
- 6e etappe Dauphiné Libéré
- Bergklassement Dauphiné Libéré
- 1979
- 16e etappe Ronde van Frankrijk
- 7e etappe deel a Ronde van Catalonië
- 15e etappe Ronde van Spanje
- 1980
- Bergklassement Ronde van Zwitserland
- 1981
- 5e etappe Ronde van Frankrijk
Bergklassement Ronde van Frankrijk
- 1982
Bergklassement Ronde van Italië
- 1983
- 11e etappe Ronde van Italië
Bergklassement Ronde van Italië
Belgisch kampioenschap op de weg
- 19e etappe Ronde van Frankrijk
Bergklassement Ronde van Frankrijk
- 1986
- 1e etappe Ronde van de Mijnvalleien
Eindklassement Ronde van de Mijnvalleien
Resultaten in voornaamste wedstrijden
|
|
Trivia
- Na zijn Tourzege in 1976 werd hij feestelijk ontvangen in zijn dorp Erpe-Mere, dat grotendeels in het geel geschilderd was. Clark Van Mere bracht toen een single uit met als tekst: Lucien Van Impe den besten, en Thévenet den lesten[1].
- Op 7 juli 2007 werd Lucien Van Impe door climbbybike.com verkozen tot beste klimmer aller tijden voor Marco Pantani.
- Volgens de Volkskrant van zaterdag 7 juli 2007 is Van Impe de enige Tourwinnaar van na 1966 (het jaar dat begonnen werd met dopingcontrole) die nooit is betrapt op doping of van het gebruik ervan beschuldigd. Hij werd wel een maand voorwaardelijk geschorst door de KNWU in 1981 nadat hij in Nederland na de wedstrijd Acht van Chaam na lottrekking niet was komen opdagen bij de dopingcontrole op woensdag 22 juli van hetzelfde jaar.[2][3][4]
Externe link
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/4a/Commons-logo.svg/25px-Commons-logo.svg.png)
- (en) Profiel van Lucien Van Impe op ProCyclingStats
Voorganger: Bernard Thévenet ![]() 1975 | ![]() ![]() Lucien Van Impe ![]() 1976 | Opvolger: Bernard Thévenet ![]() 1977 |
Voorganger: Eddy Merckx ![]() 1970 | ![]() ![]() Lucien Van Impe ![]() 1971, 1972 | Opvolger: Pedro Torres ![]() 1973 |
Voorganger: Domingo Perurena ![]() 1974 | ![]() ![]() Lucien Van Impe ![]() 1975 | Opvolger: Giancarlo Bellini ![]() 1976 |
Voorganger: Giancarlo Bellini ![]() 1976 | ![]() ![]() Lucien Van Impe ![]() 1977 | Opvolger: Mariano Martínez ![]() 1978 |
Voorganger: Raymond Martin ![]() 1980 | ![]() ![]() Lucien Van Impe ![]() 1981 | Opvolger: Bernard Vallet ![]() 1982 |
Voorganger:![]() 1979, 1980, 1981 | ![]() ![]() ![]() 1982, 1983 | Opvolger:![]() 1984 |
Voorganger: Bernard Vallet ![]() 1982 | ![]() ![]() Lucien Van Impe ![]() 1983 | Opvolger: Robert Millar ![]() 1984 |
Voorganger: Frank Hoste 1982 | ![]() ![]() Lucien Van Impe 1983 | Opvolger: Eric Vanderaerden 1984 |