Nieuw-Caledonische reuzengekko
Nieuw-Caledonische reuzengekko IUCN-status: Niet bedreigd[1] (2017) | |||||||||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
![]() | |||||||||||||||||
Taxonomische indeling | |||||||||||||||||
| |||||||||||||||||
Soort | |||||||||||||||||
Rhacodactylus leachianus Cuvier, 1829 | |||||||||||||||||
Afbeeldingen op ![]() | |||||||||||||||||
Nieuw-Caledonische reuzengekko op ![]() | |||||||||||||||||
|
De Nieuw-Caledonische reuzengekko[2], ook wel Caledonische reuzengekko[3] (Rhacodactylus leachianus) is een hagedis die behoort tot de gekko's en de familie Diplodactylidae.
Naam en indeling
De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst voorgesteld door Georges Cuvier in 1829. Oorspronkelijk werd de naam Ascalabotes leachianus gebruikt. De hagedis werd eerder aan andere geslachten toegekend, zoals Lomatodactylus, Gecko en Platydactylus.[4] De soortaanduiding leachianus is een eerbetoon aan Engelse zoöloog William Elford Leach (1790 – 1836).
Ondersoorten
Er worden twee ondersoorten erkend, waarvan Rhacodactylus leachianus leachianus de meest bekende is. Van de derde ondersoort Rhacodactylus leachianus henkeli wordt betwijfeld of het wel een aparte ondersoort is. Het enige bekende exemplaar van de voormalige ondersoort Rhacodactylus leachianus aubrianus is verloren gegaan. De ondersoorten zijn onderstaand weergegeven, met de auteur en het verspreidingsgebied.
Naam | Auteur | Verspreidingsgebied |
---|---|---|
Rhacodactylus leachianus henkeli | Seipp & Obst, 1994 | Île des Pins |
Rhacodactylus leachianus leachianus | Cuvier, 1829 | De rest van het verspreidingsgebied |
Uiterlijke kenmerken
De totale lichaamslengte inclusief de staart bedraagt 30 tot 35 centimeter. Aan de uiteinden van de vingers en tenen bevinden zich hechtlamellen. De staart is verhoudingsgewijs erg breed en kort. Aan de bovenzijde van de staart zijn de schubben in ringen gelegen, de staartbasis heeft een duidelijke huidplooi. Aan de staartpunt zijn twee rijen hechtlamellen aanwezig, net als onder de poten. Hierdoor kan de staart worden gebruikt om zich vast te kleven een bomen. Als de staart verloren gaat groeit deze weer aan maar de in ringen gelegen schubben en de hechtorgaantjes worden niet ontwikkeld.[3] De huid is bedekt met kleine, korrelige schubben die een fluweelachtig aandoen. De lichaamskleur is bruin met witte vlekken. De gekko heeft een relatief grote kop, grote ogen en sterke kaken.
Levenswijze
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/5a/New_Caledonian_Giant_Gecko_or_Leach%27s_Giant_Gecko_%28Rhacodactylus_leachianus%29.jpg/260px-New_Caledonian_Giant_Gecko_or_Leach%27s_Giant_Gecko_%28Rhacodactylus_leachianus%29.jpg)
Het voedsel van deze in bomen levende dieren bestaat uit insecten en kleine gewervelden, maar ook vruchten staan op het menu. Ze komen zelden op de grond. Deze dieren vormen familiegroepjes, die bestaan uit een mannetje, een of meer vrouwtje(s) en hun nageslacht. De eieren worden in holtes afgezet achter losse boomschors.
Verspreiding en habitat
De Nieuw-Caledonische reuzengekko komt endemisch voor in Nieuw-Caledonië.[4] De habitat bestaat uit vochtige tropische en subtropische bossen, zowel in laaglanden als in bergstreken. De soort is aangetroffen op een hoogte van ongeveer 500 tot 1100 meter boven zeeniveau.
Beschermingsstatus
Door de internationale natuurbeschermingsorganisatie IUCN is de beschermingsstatus 'veilig' toegewezen (Least Concern of LC).[5]
Bronvermelding
Referenties
- ↑ (en) Nieuw-Caledonische reuzengekko op de IUCN Red List of Threatened Species.
- ↑ David Burnie (naar het Nederlands vertaald door Jaap Bouwman en Henk J. Nieuwenkamp) (2001). Animals (Dieren). Dorling Kindersley Limited, London, Pagina 411. ISBN 90-18-01564-4.
- ↑ a b Bernhard Grzimek (1971). Het Leven Der Dieren Deel VI: Reptielen. Kindler Verlag AG, Pagina 196. ISBN 90 274 8626 3.
- ↑ a b Peter Uetz & Jakob Hallermann, The Reptile Database – Rhacodactylus leachianus.
- ↑ International Union for Conservation of Nature and Natural Resources - Red List, Rhacodactylus leachianus - IUCN Red List.
Bronnen
- (nl) – David Burnie (2001) - Animals, Dorling Kindersley Limited, London. ISBN 90-18-01564-4 (naar het Nederlands vertaald door Jaap Bouwman en Henk J. Nieuwenkamp).
- (en) – Peter Uetz & Jakob Hallermann - The Reptile Database – Rhacodactylus leachianus - Website Geconsulteerd 26 november 2021