Ángel Guillermo Hoyos
![]() | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Pełne imię i nazwisko | Ángel Guillermo Hoyos Marchisio | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Data i miejsce urodzenia | 9 czerwca 1963 | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Wzrost | 170 cm | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Pozycja | pomocnik | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Kariera seniorska[a] | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Kariera reprezentacyjna | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Kariera trenerska | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
Ángel Guillermo Hoyos Marchisio (ur. 9 czerwca 1963 w Córdoba) – argentyński piłkarz pochodzenia hiszpańskiego występujący na pozycji ofensywnego pomocnika, trener piłkarski.
Jego syn Ángel Guillermo Hoyos Jr. również jest piłkarzem[1].
Kariera klubowa
Hoyos pochodzi z miasta Villa María w prowincji Córdoba[2]. Ma hiszpańskie korzenie (jego dziadek pochodził z Kadyksu[3]) i dysponuje podwójnym obywatelstwem[4]. Wychowywał się w skrajnym ubóstwie – jego ojciec pracował jako kolejarz, przez większość życia zmagając się z alkoholizmem[5]. Jako małe dziecko przeniósł się z rodziną do stołecznego Buenos Aires, gdzie jednak jego ojciec szybko stracił pracę i mieszkanie ze względu na chorobę alkoholową[6]. Kilka lat dzieciństwa Hoyos spędził bezdomnie z matką na ulicach Buenos Aires i zaczął dorywczo dorabiać już od szóstego roku życia (m.in. pracował jako pucybut i roznosiciel gazet oraz zbierał złom)[7]. Następnie wraz ze swoją młodszą siostrą powrócił do Villa María i został adoptowany przez dziadków ze strony ojca[8]. Aż do jedenastego roku życia pozostawał niepiśmienny[9], dopiero później został zapisany do katolickiej szkoły przez dziadka[7]. W piłkę zaczął grać na pobliskich osiedlach ze starszymi dziećmi i występował w lokalnych drużynach dziecięcych z Villa María, takich jak All Boys, San Martín i Los Tigres[10]. Jako nastolatek udał się na testy do grup młodzieżowych krajowego giganta CA Boca Juniors, których jednak nie przeszedł[7]. Ostatecznie jego pierwszym zawodowym klubem został stołeczny drugoligowy CA Banfield, gdzie zadebiutował w drużynie seniorów już w wieku szesnastu lat[4].
Po kilku miesiącach Hoyos został wypatrzony przez występujący w najwyższej klasie rozgrywkowej zespół Talleres de Córdoba[7]. Tam 14 października 1979 zadebiutował w argentyńskiej Primera División w zremisowanym 1:1 meczu z Newell’s Old Boys[11]. Szybko został wyróżniającym się piłkarzem i zaskarbił sobie miano jednego z najbardziej utalentowanych piłkarzy młodego pokolenia w Argentynie[12]. Był opisywany jako lewonożny, wyrafinowany taktycznie ofensywny pomocnik, grający sprytnie i inteligentnie[13]. Imponował precyzyjnymi podaniami i strzałami, lecz do jego mankamentów należało zbytnie spowalnianie gry[14]. Jako osiemnastolatek miał oferty z czołowych klubów Europy, m.in. włoskiego Juventusu i hiszpańskiego Realu Madryt[7]. Ostatecznie zdecydował się na przenosiny do madryckiego potentata, gdzie został przydzielony do drużyny rezerw – w zespole mogło występować tylko dwóch obcokrajowców (wówczas byli to Uli Stielike i Laurie Cunningham), a Hoyos nie miał jeszcze wówczas hiszpańskiego obywatelstwa[12]. W Realu Madryt Castilla prowadzonym przez Juana Santistebana występował przez kilka miesięcy u boku graczy takich jak Emilio Butragueño, Míchel czy Chendo[3].
Po niezbyt udanym epizodzie w madryckim klubie Hoyos powrócił do Talleres, gdzie przez kolejne trzy lata należał do czołowych postaci ligi argentyńskiej. W wiosennym sezonie Nacional 1984 wywalczył tytuł wicekróla strzelców rozgrywek[4]. Następnie przeszedł do ówczesnego mistrza Boliwii – ekipy Club Blooming, w której spędził rok[13]. W styczniu 1986 powrócił do Argentyny, podpisując umowę ze stołecznym CA Boca Juniors. Tam początkowo pełnił rolę podstawowego zawodnika (był wystawiany na pozycji ofensywnego pomocnika lub cofniętego napastnika) i tworzył ofensywne trio z Alfredo Gracianim oraz Claudio Scalise[15]. Jego dobrą passę przerwała poważna kontuzja, pierwsza z kilku odniesionych na przestrzeni kolejnych lat. Ogółem w barwach Boca występował przez cztery lata, lecz nękany urazami nie był w stanie zaprezentować pełni swojego potencjału (rozegrał tylko 46 z 200 możliwych spotkań)[14]. Trafił też na ubogi w sukcesy okres w dziejach klubu – wywalczył z Boca jedynie wicemistrzostwo Argentyny (1988/1989) i trofeum Supercopa Sudamericana (1989).
W kolejnych latach Hoyos kontynuował swoją karierę w niżej notowanej drużynie Gimnasia y Esgrima La Plata, a potem w chilijskim Evertonie Viña del Mar, gdzie ze względu na kontuzję kolana pojawiał się na boiskach sporadycznie[16]. Następnie na krótko powrócił do ojczyzny, gdzie przez trzy miesiące był graczem trzecioligowego Chacarita Juniors[17]. Potem występował w kolumbijskich Uniónie Magdalena i Deportes Tolima, by końcówkę swojej kariery spędzić w Wenezueli, gdzie reprezentował barwy kolejno Deportivo Táchira, Atlético El Vigía i Minervén SC[13]. Profesjonalną karierę zakończył w wieku 34 lat.
Kariera reprezentacyjna
W sierpniu 1979 Hoyos znalazł się w ogłoszonym przez Césara Luisa Menottiego wstępnym składzie reprezentacji Argentyny U-20 na Młodzieżowe Mistrzostwa Świata w Japonii. Był najmłodszym graczem w tamtej kadrze[8], której członkami byli m.in. Diego Maradona i Ramón Díaz[14]. Poleciał nawet z drużyną do Japonii, lecz nie znalazł się w ostatecznym składzie na światowy czempionat – selekcjoner zadecydował, że podczas turnieju rezerwowym dla Maradony ofensywnym pomocnikiem będzie nie Hoyos, lecz Juan José Meza[12]. Podopieczni Menottiego wywalczyli wtedy tytuł młodzieżowych mistrzów świata.
Na przełomie stycznia i lutego 1980 Hoyos był podstawowym piłkarzem olimpijskiej reprezentacji Argentyny podczas południowoamerykańskich eliminacji do Igrzysk Olimpijskich w Moskwie. Rozegrał wówczas w pierwszym składzie wszystkie sześć meczów i strzelił gola w meczu z Boliwią (4:0), a kadra prowadzona przez Federico Sacchiego triumfowała w turnieju kwalifikacyjnym[18]. Argentyna zdecydowała się jednak zbojkotować moskiewskie igrzyska i piłkarze nie polecieli ostatecznie do Moskwy[12].
Kariera trenerska
Po zakończeniu kariery Hoyos trenował młodzieżowe drużyny w Wenezueli[17]. Razem z José Luisem Villarrealem (swoim byłym kolegą klubowym z Boca Juniors) założył szkółkę piłkarską Academia Rumbo a la Excelencia Deportiva y Humana (REDH), która w kolejnych latach otwarła swoje filie w Wenezueli, Meksyku, Paragwaju, Argentynie i Hiszpanii[19]. W 1999 roku za namową kolegi przeprowadził się do Katalonii, osiadając w Lloret de Mar[3][6]. Przez kolejne cztery lata szkolił grupy młodzieżowe w lokalnych katalońskich zespołach – najpierw przez sezon w UE Vilassar de Mar[17], a później trzy sezony w CF Badalona[3].
„[Hoyos] niesamowicie pomógł mi po moim przybyciu do Barçy. Czuwał nade mną w każdym momencie. Nauczył mnie wielu rzeczy i doprowadził mnie tam gdzie teraz jestem, do pierwszej drużyny. Jestem mu wdzięczny, uważam go za mojego piłkarskiego ojca chrzestnego” — Lionel Messi (2005)[20] |
Następnie Hoyos został zatrudniony w akademii juniorskiej klubu FC Barcelona przez nowego koordynatora drużyn młodzieżowych Josepa Colomera[12]. W słynnej La Masii w latach 2003–2005 był trenerem kategorii wiekowej Juvenil B, z którą dwa razy z rzędu (2003/2004, 2004/2005) wygrał rozgrywki ligowe[21]. Jego podopiecznymi byli wówczas m.in. Lionel Messi, Gerard Piqué, Sergio Busquets i Pedro Rodríguez[20]. Z Barcelony odszedł wraz z Colomerem, wskutek różnicy zdań z prezydentem klubu Joanem Laportą[3][6]. W styczniu 2006 został szkoleniowcem rozpaczliwie walczącego wówczas o uniknięcie relegacji czwartoligowego zespołu Palamós CF[22], którego na koniec rozgrywek 2005/2006 zdołał utrzymać w rozgrywkach Tercera División. Katalońskie media określiły uniknięcie spadku przez drużynę Hoyosa mianem „cudownego”[23].
W czerwcu 2006 Hoyos wyjechał do Grecji, obejmując drużynę ligowego beniaminka – ekipy Aris FC[24]. Pod jego wodzą drużyna z Salonik prezentowała widowiskowy, spektakularny i ofensywny futbol, a jej występy były wspominane z entuzjazmem przez kibiców i dziennikarzy jeszcze kilkanaście lat później[25]. Równocześnie jego podopieczni notowali jednak przeciętne wyniki (trzy zwycięstwa i dziesięć remisów w szesnastu ligowych meczach)[26]. W styczniu 2007 Hoyosowi przedstawiono propozycję nowego, trzyletniego kontraktu[27], jednak już tydzień później wobec nieporozumień z zarządem szkoleniowiec opuścił Aris[28]. Uformowany przez niego zespół przejął po nim Quique Hernández, który na koniec sezonu 2006/2007 doprowadził go do czwartego miejsca w lidze, premiowanego awansem do rozgrywek Pucharu UEFA[29]. Udany pobyt Hoyosa w Arisie i współpraca pomiędzy obydwoma klubami zaowocowały ofertą z krajowego giganta – Olympiakosu SFP, której Argentyńczyk jednak nie przyjął, argumentując swoją decyzję zbyt małym doświadczeniem trenerskim w seniorskiej piłce[6].
W maju 2007 Hoyos został trenerem drużyny PAE Atromitos, podpisując z ateńskim klubem trzyletnią umowę[30]. Prowadził go z przeciętnymi wynikami przez kolejne dziesięć miesięcy – został zwolniony w marcu 2008 po trzech porażkach z rzędu[31]. Pod kierownictwem jego następcy Dragana Kokotovicia zespół Atromitosu spadł na koniec sezonu 2007/2008 do drugiej ligi greckiej[32]. W lipcu 2008 związał się rocznym kontraktem z drugoligowym PAS Giannina, przejętym w tamtym czasie przez przedsiębiorcę Giorgosa Christovasilisa[33]. W sezonie 2008/2009 z drugiego miejsca wywalczył z Gianniną awans na najwyższy szczebel ligowy. Odszedł jednak z klubu na trzy kolejki przed końcem rozgrywek, nie potrafiąc porozumieć się z zarządem w kwestii nowej umowy[34]. W lipcu 2009 objął spadkowicza z pierwszej ligi greckiej – zespół MGS Panserraikos[35]. Przed bardzo młodą wówczas kadrowo drużyną postawiono cel powrotu do najwyższej klasy rozgrywkowej[36]. Mimo udanego rozpoczęcia rozgrywek drugoligowych podopieczni Hoyosa w połowie sezonu wpadli w kryzys formy (tylko jedno zwycięstwo w jedenastu meczach), co poskutkowało zwolnieniem szkoleniowca w lutym 2010[37]. Na stanowisku zastąpił go Dragan Kokotović, który poprawił wyniki zespołu i na koniec sezonu 2009/2010 awansował z Panserraikosem do pierwszej ligi.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/cc/Guillermo_%C3%81ngel_Hoyos.jpg/250px-Guillermo_%C3%81ngel_Hoyos.jpg)
W maju 2010 Hoyos został trenerem czołowego cypryjskiego zespołu Anorthosis Famagusta[38]. Poprowadził tę drużynę w rozgrywkach Ligi Europy UEFA (czwarta runda kwalifikacyjna), notując również dobre rezultaty w rozgrywkach ligowych. W październiku 2010 okazało się jednak, iż Hoyos nie ma licencji trenerskiej UEFA Pro, wymaganej do prowadzenia drużyny w pierwszej lidze cypryjskiej[39]. Podczas kolejnych kilku spotkań figurował w protokole meczowym jako dyrektor techniczny, lecz przy równoczesnym pogorszeniu wyników (cztery mecze z rzędu bez zwycięstwa) opuścił Anorthosis już w listopadzie[40]. W styczniu 2011 po dwunastu latach przerwy powrócił do Ameryki Południowej, obejmując boliwijskiego potentata Club Bolívar[41]. W wiosennym sezonie Adecuación 2011 wywalczył z nim tytuł mistrza Boliwii[42]. Poprowadził również drużynę z La Paz w międzynarodowych rozgrywkach Copa Libertadores 2011 (runda wstępna) i Copa Libertadores 2012 (1/8 finału). Tym samym Bolívar po raz pierwszy od dwunastu lat wyszedł z grupy w Pucharze Wyzwolicieli, choć równocześnie zajął wówczas dopiero dziewiąte miejsce w lidze[21]. Hoyos pozostawał ogółem szkoleniowcem Bolívaru był przez półtora roku – odszedł z ekipy w maju 2012[42].
Dwa miesiące później Hoyos został trenerem kolumbijskiego CD Once Caldas[43]. Klub mimo ambicji walki o czołowe lokaty był w złej kondycji finansowej, dysponując mocno ograniczoną kadrą i zalegając zawodnikom płace[44]. Szkoleniowiec zaimplementował w drużynie ofensywny i atrakcyjny styl gry, lecz na koniec sezonu zajął z nią dopiero piętnaste miejsce w tabeli[45]. W listopadzie złożył rezygnację ze stanowiska, która jednak nie została przyjęta przez nowy zarząd klubu[44]. Odrzucił propozycję nowego, trzyletniego kontraktu i trzy tygodnie później niespodziewanie zrezygnował z posady po raz kolejny, definitywnie odchodząc z Once Caldas[46]. Decyzję uargumentował zbyt dużą presją i zawyżonymi oczekiwaniami władz klubu względem drużyny[44]. Następnie przez pewien czas pracował w akademii piłkarskiej Fundación Marcet w Barcelonie[20].
W listopadzie 2013 Hoyos zastąpił Sinišę Gogicia w roli trenera greckiego drugoligowca Iraklis FC[47]. W krótkim czasie poprawił grę zespołu z Salonik[48], lecz mimo dobrych wyników i dużego poparcia ze strony swoich podopiecznych odszedł ze stanowiska w kwietniu 2014 po dwóch porażkach z rzędu[49]. W październiku 2014 powrócił do ojczyzny, obejmując zespół Talleres de Córdoba, w którym spędził najlepsze lata swojej piłkarskiej kariery[50]. Zasłużony dla argentyńskiego futbolu klub, dysponujący wielką bazą kibiców, od dziesięciu lat nie był jednak w stanie powrócić do najwyższej klasy rozgrywkowej i w momencie przyjścia Hoyosa występował w trzeciej lidze[51]. Trenerem Talleres był z przeciętnym rezultatem przez dwa miesiące – nie zdołał awansować do drugiej ligi, przegrywając w decydującym o promocji dwumeczu barażowym i bezpośrednio po tym został zwolniony[52].
W styczniu 2015 Hoyos został szkoleniowcem nowo powstałego amerykańskiego zespołu Jacksonville Armada FC, występującego na drugim szczeblu rozgrywkowym – North American Soccer League[21]. Dyrektorem sportowym tego klubu był wówczas jego rodak Darío Sala[53]. Przez pierwsze pół roku prowadził Armadę z przeciętnymi wynikami w duecie trenerskim z José Luisem Villarrealem, a po jego odejściu w czerwcu został samodzielnym szkoleniowcem drużyny i przedłużył kontrakt o kolejne cztery lata[54]. Został jednak zwolniony razem z Salą już we wrześniu 2015 po pięciu meczach bez zwycięstwa z rzędu, zostawiając ekipę na ostatnim miejscu w tabeli[53]. W marcu 2016 został następcą Xabiera Azkargorty w czołowej boliwijskiej drużynie Oriente Petrolero[55], gdzie zanotował krótki, lecz udany trzymiesięczny pobyt. Szybko wyciągnął zespół z kryzysu i zakończył z nim rozgrywki na piątym miejscu (w momencie jego przyjścia Oriente zajmowało dziesiątą lokatę). Zrezygnował z pracy w Oriente w czerwcu 2016, nie zgadzając się z ruchami transferowymi dokonywanymi przez zarząd klubu i stopniową sprzedażą najlepszych zawodników[56].
W sierpniu 2016 Hoyos został selekcjonerem reprezentacji Boliwii, zastępując na tym stanowisku Julio Césara Baldivieso[57]. Równocześnie miał też nadzorować rozwój reprezentacji młodzieżowych[58]. Przejmował kadrę pogrążoną w głębokim kryzysie, zarówno organizacyjnym, jak i sportowym. Pod wodzą jego poprzednika Boliwijczycy przegrali dziesięć z jedenastu rozegranych meczów i zajmowali przedostatnie miejsce w eliminacjach do mistrzostw świata w Rosji[59]. Na pierwsze zgrupowanie Hoyos powołał aż 93 zawodników, co odbiło się szerokim echem w międzynarodowych mediach[60]. W dwóch pierwszych meczach pod wodzą Hoyosa boliwijska kadra niespodziewanie zanotowała w eliminacjach korzystne wyniki z wyżej notowanymi rywalami – wygrała z Peru (2:0) i zremisowała z Chile (0:0). Obydwa spotkania zostały jednak zweryfikowane przez FIFA (a w drugiej instancji przez CAS) jako walkowery dla rywali z powodu występu nieuprawnionego zawodnika Nelsona Cabrery[61]. W kolejnych czterech spotkaniach eliminacyjnych Boliwijczycy kolejno przegrali z Brazylią (0:5), zremisowali z Ekwadorem (2:2), przegrali z Wenezuelą (0:5) i wygrali z Paragwajem (1:0). Z posady selekcjonera Hoyos zrezygnował po czterech miesiącach pracy (rok przed końcem kontraktu) i sześciu poprowadzonych meczach w grudniu 2016, w obliczu korzystniejszej finansowo oferty z Chile[58].
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/e0/Universidad_de_Chile_-_Colo-Colo%2C_2018-04-15_-_%C3%81ngel_Guillermo_Hoyos_-_01.jpg/250px-Universidad_de_Chile_-_Colo-Colo%2C_2018-04-15_-_%C3%81ngel_Guillermo_Hoyos_-_01.jpg)
W styczniu 2017 Hoyos podpisał umowę z chilijskim gigantem – ekipą Universidad de Chile[62]. W momencie jego przybycia drużyna miała za sobą kilka nieudanych sezonów i nie była wymieniana przez media w gronie faworytów do tytułu[63]. Jednak już w pierwszym, wiosennym sezonie Clausura 2017 Hoyos doprowadził Universidad do mistrzostwa Chile[64]. Był chwalony za odbudowanie mentalne zespołu, wyciągnięcie maksimum możliwości z potencjału swoich podopiecznych oraz świetną organizację gry Universidadu w defensywie[63]. Bezpośrednio po sukcesie jego zatrudnieniem były zainteresowane kluby z Hiszpanii[65], lecz sam Hoyos zdecydował się pozostać w klubie z Santiago i w lipcu przedłużył kontrakt z Universidadem o dwa lata[66]. Kolejny sezon okazał się mniej udany – jego podopieczni zajęli trzecie miejsce w lidze i dotarli do finału Pucharu Chile (2017), w którym przegrali z niżej notowanym Santiago Wanderers (1:3). Wynik ten został odebrany jako spore rozczarowanie[67].
W grudniu 2017 Hoyos został wybrany najlepszy trenerem roku w Chile w prestiżowym plebiscycie magazynu El Gráfico[7]. Na arenie międzynarodowej poprowadził Universidad w dwóch turniejach – Copa Sudamericana 2017 (pierwsza runda) oraz Copa Libertadores 2018 (faza grupowa). Jego drużyna świetnie rozpoczęła nowy rok kalendarzowy (osiem zwycięstw w dziesięciu meczach), lecz w kwietniu 2018 zanotowała zaskakującą serię kompromitujących wyników[67]. Wówczas w przeciągu dwóch tygodni Universidad przegrał w ligowych derbach z odwiecznym rywalem Colo-Colo (1:3), następnie został rozgromiony przez walczący o utrzymanie w lidze Unión La Calera (1:6), by w rozgrywkach Pucharu Wyzwolicieli znacząco ulec brazylijskiemu Cruzeiro (0:7). Media określiły rezultaty Universidadu w tych spotkaniach jako „historyczny wstyd”[68]. Bezpośrednio po blamażu z brazylijskim zespołem Hoyos został zwolniony ze stanowiska[67].
We wrześniu 2018 Hoyos objął meksykańską ekipę Atlas FC[69], którą prowadził przez kolejne sześć miesięcy z wynikami znacznie poniżej oczekiwań. Został zwolniony w marcu 2019 po pięciu ligowych porażkach z rzędu[70]. We wrześniu 2019 zastąpił Gustavo Álvareza w roli szkoleniowca drużyny CA Aldosivi, walczącej o utrzymanie w lidze argentyńskiej[71]. Zdołał wyciągnąć zespół ze strefy spadkowej, po czym ze względu na pandemię COVID-19 rozgrywki decyzją AFA zostały zawieszone, a spadek z ligi i tak zlikwidowany na dwa lata[72].
Przypisy
- ↑ José Miguel González: Hijo de Guillermo Hoyos jugará en el fútbol de Venezuela. [w:] La Tercera [on-line]. latercera.com, 7 lutego 2018. [dostęp 2018-09-11]. (hiszp.).
- ↑ Luis Valenzuela: El fervor religioso que Hoyos llevará al camarín azul. [w:] La Hora [on-line]. lahora.cl, 26 grudnia 2016. [dostęp 2018-09-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-09-14)]. (hiszp.).
- ↑ a b c d e Emmanuel Quispe: Guillermo Hoyos, el argentino que le enseñó patear penales a Messi en el Barcelona. scribd.com, 8 września 2013. [dostęp 2018-09-11]. (hiszp.).
- ↑ a b c ANGEL GUILLERMO HOYOS regresa a Bolivia.. [w:] DIRECTOR TECNICO DE FUTBOL (blog) [on-line]. directortecnicodefutbol.blogspot.com, 29 grudnia 2012. [dostęp 2018-09-11]. (hiszp.).
- ↑ Los humildes inicios del DT de la U: "Vendía diarios y me iba bastante bien". [w:] ADN Radio Chile [on-line]. adnradio.cl, 15 stycznia 2017. [dostęp 2018-09-11]. (hiszp.).
- ↑ a b c d Maximiliano Uria: La historia de Angel Guillermo Hoyos, el único invitado que estuvo en las bodas de Maradona y Messi: de vivir en la calle a posar para Playboy y dirigir al Barcelona. [w:] Clarín [on-line]. clarin.com, 21 lutego 2020. [dostęp 2020-07-31]. (hiszp.).
- ↑ a b c d e f Arturo Galarce: Lecciones de autoayuda con el profesor Hoyos. [w:] El Mercurio [on-line]. economiaynegocios.cl, 2 grudnia 2017. [dostęp 2018-09-11]. (hiszp.).
- ↑ a b Rodrigo Tamagni: Ángel Guillermo Hoyos, de vivir en la calle y trabajar como lustrabotas a ser el profesor de Messi: “La gambeta es Da Vinci”. [w:] Infobae [on-line]. infobae.com, 30 marca 2020. [dostęp 2020-07-31]. (hiszp.).
- ↑ Hoyos: "Vendí diarios y lustré botas. Fue difícil". [w:] Eju! [on-line]. eju.tv, 10 sierpnia 2016. [dostęp 2018-09-11]. (hiszp.).
- ↑ Angel Guillermo Hoyos, un técnico villamariense en Primera división. [w:] El Diario del Centro del País [on-line]. eldiariocba.com.ar, 16 października 2019. [dostęp 2020-07-31]. (hiszp.).
- ↑ Córdoba en Rosario: 10 mil personas en el Parque de la Independencia. [w:] Talleres de Córdoba [on-line]. clubtalleres.com.ar. [dostęp 2018-09-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-09-14)]. (hiszp.).
- ↑ a b c d e De Diego y el Madrid saltó a Leo y el Barça. [w:] Clarín [on-line]. clarin.com, 21 lipca 2013. [dostęp 2018-09-12]. (hiszp.).
- ↑ a b c Hoyos Angel Guillermo. [w:] Who's who in football of Argentina and Brazil [on-line]. once-onze.narod.ru. [dostęp 2018-09-12]. (ros.).
- ↑ a b c Angel Guillermo Hoyos. [w:] La historia de Boca Juniors [on-line]. historiadeboca.com.ar. [dostęp 2018-09-12]. (hiszp.).
- ↑ Angel Hoyos. [w:] Imborrable Boca (blog) [on-line]. imborrableboca.blogspot.com, 19 maja 2010. [dostęp 2018-09-12]. (hiszp.).
- ↑ Daniel Kuschel: El paso por Everton que marcó a Ángel Guillermo Hoyos. [w:] As [on-line]. chile.as.com, 17 marca 2018. [dostęp 2018-09-12]. (hiszp.).
- ↑ a b c Jonny Andrés Sampiedro: Amigo de Messi y DT del Caldas. [w:] El Mundo [on-line]. elmundo.com, 4 października 2012. [dostęp 2018-09-12]. (hiszp.).
- ↑ Guillermo Hoyos. [w:] 11v11 [on-line]. 11v11.com. [dostęp 2018-09-12]. (hiszp.).
- ↑ Juvenil de Barcelona se presenta en Córdoba. [w:] Diario Época [on-line]. diarioepoca.com, 24 grudnia 2005. [dostęp 2018-09-12]. (hiszp.).
- ↑ a b c El padrino de Messi. [w:] Fundación Marcet [on-line]. marcetfootball.com. [dostęp 2018-09-12]. (hiszp.).
- ↑ a b c Armada FC Name Lionel Messi Mentor Guillermo Hoyos as Co-Head Coach. [w:] Jacksonville Armada FC [on-line]. oursportscentral.com, 26 stycznia 2015. [dostęp 2018-09-12]. (hiszp.).
- ↑ El Palamós fitxa dos tècnics i dos jugadors. [w:] Ràdio Palamós [on-line]. palamoscomunicacio.cat, 30 stycznia 2006. [dostęp 2018-09-12]. (kat.).
- ↑ Ramon Ribas: El Palamós s’aferra a la gesta de fa 5 temporades. [w:] Ràdio Palamós [on-line]. agorapalamosina.cat, 27 grudnia 2017. [dostęp 2018-09-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (14 września 2018)]. (kat.).
- ↑ Στη Θεσσαλονίκη ο… αντι-Αναστόπουλος, Ανχελ Γκιγιέρμο Όγιος. [w:] in.gr [on-line]. in.gr, 25 czerwca 2006. [dostęp 2018-09-13]. (gr.).
- ↑ Επιστροφή στις μέρες του 2006;. [w:] Sportdog [on-line]. sportdog.gr, 31 października 2011. [dostęp 2018-09-13]. (gr.).
- ↑ Giorgios Totsikas: O κύκλος των χαμένων προπονητών, από τον Όγιος μέχρι τον Τσιώλη…. [w:] PRESSARIS [on-line]. pressaris.gr, 31 października 2011. [dostęp 2018-09-13]. (gr.).
- ↑ Reonas Antonis: Ένοχη σιωπή. [w:] taNea [on-line]. tanea.gr, 4 stycznia 2007. [dostęp 2018-09-13]. (gr.).
- ↑ ΑΡΗΣ: Καταγγέλλει τον Ογιος. [w:] Sport-fm [on-line]. sport-fm.gr, 12 stycznia 2007. [dostęp 2018-09-13]. (gr.).
- ↑ Iraakim Arabatzis: Προπονητής της εθνικής Βολιβίας ο Γκιγιέρμο Όγιος. [w:] Aris.re [on-line]. aris.re, 4 sierpnia 2016. [dostęp 2018-09-13]. (gr.).
- ↑ Κάτοικος Περιστερίου ο Όγιος. [w:] SPORT 24 [on-line]. sport24.gr, 9 maja 2007. [dostęp 2018-09-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-09-14)]. (gr.).
- ↑ Παρελθόν για τον Ατρόμητο ο Όγιος. [w:] In2life [on-line]. in2life.gr, 26 marca 2008. [dostęp 2018-09-13]. (gr.).
- ↑ Luis Reyes: La curiosa inestabilidad de Ángel Hoyos como entrenador. [w:] As [on-line]. chile.as.com, 24 grudnia 2016. [dostęp 2018-09-13]. (hiszp.).
- ↑ Antonis Anastassopoulos: Νέος προπονητής ο Γκιγιέρμο Όγιος. [w:] SPORT 24 [on-line]. sport24.gr, 10 lipca 2008. [dostęp 2018-09-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-09-14)]. (gr.).
- ↑ Που χάθηκες εσύ Γκιγιέρμο Όγιος;. [w:] Super-fm [on-line]. super-fm.gr, 4 sierpnia 2016. [dostęp 2018-09-13]. (gr.).
- ↑ Πανσερραϊκός: Παρουσιάστηκε ο Όγιος. [w:] Athletic Radio [on-line]. athleticradio.gr, 6 lipca 2009. [dostęp 2018-09-13]. (gr.).
- ↑ Όγιος: Έδειξε το μεγαλείο του ο Ολυμπιακός. [w:] Naftemporiki [on-line]. naftemporiki.gr, 29 października 2009. [dostęp 2018-09-13]. (gr.).
- ↑ Πανσερραϊκός: «Τέλος» ο Γκιγιέρμο Όγιος. [w:] Zougla [on-line]. zougla.gr, 1 lutego 2010. [dostęp 2018-09-13]. (gr.).
- ↑ ΑΝΟΡΘΩΣΗ: Ανακοινώνει Όγιος. [w:] Nooz [on-line]. nooz.gr, 25 maja 2010. [dostęp 2018-09-13]. (gr.).
- ↑ Simou Pafitis: Ανόρθωση: «Πονοκεφαλιάζουν» με τον Όγιος. [w:] Kathimerini [on-line]. kathimerini.com.cy, 7 października 2010. [dostęp 2018-09-13]. (gr.).
- ↑ Omonia await Anorthosis challenge. [w:] Philenews [on-line]. media.philenews.com, 12 listopada 2010. [dostęp 2018-09-13]. (ang.).
- ↑ Ángel Guillermo Hoyos es técnico de Bolívar. [w:] La Patria [on-line]. lapatriaenlinea.com, 23 grudnia 2010. [dostęp 2018-09-13]. (hiszp.).
- ↑ a b Guillermo Hoyos fuera de Bolívar, que busca nuevo DT. [w:] EA Bolivia [on-line]. eabolivia.com, 27 maja 2012. [dostęp 2018-09-13]. (hiszp.).
- ↑ El argentino Ángel Guillermo Hoyos es el nuevo técnico del Once Caldas. [w:] El Espectador [on-line]. elespectador.com, 1 lutego 2012. [dostęp 2018-09-13]. (hiszp.).
- ↑ a b c Osvaldo Hernández: "No hay argumentos para mi salida del Once Caldas": Ángel Hoyos. [w:] El País [on-line]. elpais.com.co, 10 grudnia 2012. [dostęp 2018-09-13]. (hiszp.).
- ↑ Ángel Guillermo Hoyos, de técnico de Messi al Once Caldas. [w:] FutbolRed [on-line]. futbolred.com, 24 sierpnia 2012. [dostęp 2018-09-13]. (hiszp.).
- ↑ Ángel Guillermo Hoyos renunció a la dirección técnica del Once Caldas. [w:] El Tiempo [on-line]. eltiempo.com, 8 grudnia 2012. [dostęp 2018-09-13]. (hiszp.).
- ↑ ΤΟΝ ΗΡΑΚΛΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΙ Ο ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΟΓΙΟΣ. [w:] All News Epirus [on-line]. allnews-epirus.blogspot.com, 2 listopada 2013. [dostęp 2018-09-13]. (gr.).
- ↑ Ηρακλής: Ότι πει ο Όγιος!. [w:] OnSports [on-line]. onsports.gr, 15 stycznia 2014. [dostęp 2018-09-13]. (gr.).
- ↑ Ηρακλής: Ανέλαβε ο Παπαδόπουλος. [w:] OnSports [on-line]. onsports.gr, 21 kwietnia 2014. [dostęp 2018-09-13]. (gr.).
- ↑ Guillermo Hoyos ya se calza el buzo de DT en Talleres. [w:] Cadena 3 Argentina [on-line]. static.cdn.cadena3.com, 15 października 2014. [dostęp 2018-09-13]. (gr.).
- ↑ Andrés Fassi, el refundador de Talleres. [w:] El Gráfico [on-line]. elgrafico.com.ar, 8 lipca 2016. [dostęp 2018-09-13]. (hiszp.).
- ↑ Hugo García: Guillermo Hoyos no es más el entrenador de Talleres. [w:] Mundo D [on-line]. mundod.lavoz.com.ar, 11 grudnia 2014. [dostęp 2018-09-13]. (hiszp.).
- ↑ a b Armada fire head coach Guillermo Hoyos, general manager Dario Sala. [w:] SBI Soccer [on-line]. sbisoccer.com, 21 września 2015. [dostęp 2018-09-13]. (ang.).
- ↑ Jacksonville Armada head coach Guillermo Hoyos signs extension through 2019 season. [w:] The Florida Times-Union [on-line]. jacksonville.com, 30 czerwca 2015. [dostęp 2018-09-13]. (ang.).
- ↑ Oriente Petrolero contrata a Guillermo Hoyos como DT. [w:] Erbol [on-line]. erbol.com.bo, 8 marca 2016. [dostęp 2018-09-13]. (hiszp.).
- ↑ Rafael Sempértegui: Hoyos se marcha de Oriente, aunque la dirigencia no tiene nada oficial. [w:] La Razón [on-line]. la-razon.com, 22 czerwca 2016. [dostęp 2018-09-13]. (hiszp.).
- ↑ Jorge Asturizaga: Guillermo Hoyos es elegido para dirigir a la selección nacional. [w:] La Razón [on-line]. la-razon.com, 3 sierpnia 2016. [dostęp 2018-09-13]. (hiszp.).
- ↑ a b Guillermo Hoyos deja la selección boliviana y dirigirá en Chile. [w:] El Comercio [on-line]. elcomercio.pe, 23 grudnia 2016. [dostęp 2018-09-13]. (hiszp.).
- ↑ Baldivieso fue cesado de la Selección. [w:] Ovación Digital [on-line]. ovaciondigital.com.uy, 5 lipca 2016. [dostęp 2018-09-13]. (hiszp.).
- ↑ Increíble: Hoyos convoca a 93 jugadores a la selección boliviana. [w:] Goal [on-line]. goal.com, 18 sierpnia 2016. [dostęp 2018-09-13]. (hiszp.).
- ↑ Bolivia lose appeal over ineligible player, giving boost to Chile. [w:] ESPN [on-line]. espn.com, 29 sierpnia 2017. [dostęp 2018-09-13]. (ang.).
- ↑ Universidad de Chile hace oficial la llegada de Guillermo Hoyos como su nuevo técnico. [w:] Emol [on-line]. emol.com, 26 grudnia 2016. [dostęp 2018-09-13]. (hiszp.).
- ↑ a b Las 10 claves de la "U" de Guillermo Hoyos que se coronó campeón del Clausura. [w:] Tele 13 [on-line]. t13.cl, 22 maja 2017. [dostęp 2018-09-13]. (hiszp.).
- ↑ La Universidad de Chile de Hoyos gritó campeón tras derribar a San Luis. [w:] AlAireLibre [on-line]. alairelibre.cl, 20 maja 2017. [dostęp 2018-09-13]. (hiszp.).
- ↑ ¡Definitivo! Ángel Guillermo Hoyos confirmó su futuro en Universidad de Chile. [w:] El Periscopio [on-line]. elperiscopio.cl. [dostęp 2018-09-13]. (hiszp.).
- ↑ Carolina Hernández: Ángel Guillermo Hoyos renueva en la U hasta el 2019. [w:] As [on-line]. chile.as.com, 14 lipca 2017. [dostęp 2018-09-13]. (hiszp.).
- ↑ a b c De ángel a diablo: La historia de Guillermo Hoyos en su paso por la U. de Chile. [w:] Ahora Noticias [on-line]. ahoranoticias.cl, 27 kwietnia 2018. [dostęp 2018-09-13]. (hiszp.).
- ↑ La U de Hoyos pasó una nueva vergüenza histórica y fue demolida por Cruzeiro en la Libertadores. [w:] Publimetro [on-line]. publimetro.cl, 26 kwietnia 2018. [dostęp 2018-09-13]. (hiszp.).
- ↑ Atlas hace oficial a Guillermo Hoyos como su nuevo DT. [w:] Récord [on-line]. record.com.mx, 11 września 2018. [dostęp 2018-09-13]. (hiszp.).
- ↑ Ángel Guillermo Hoyos deja de ser el técnico de Atlas. [w:] MedioTiempo [on-line]. mediotiempo.com, 9 marca 2019. [dostęp 2020-08-31]. (hiszp.).
- ↑ Ángel Hoyos, el padre futbolístico de Messi, es el nuevo técnico de Aldosivi. [w:] Clarín [on-line]. clarin.com, 9 marca 2019. [dostęp 2020-08-31]. (hiszp.).
- ↑ El balance de Aldosivi en una temporada que terminó por la pandemia. [w:] Qué Digital [on-line]. quedigital.com.ar, 1 maja 2020. [dostęp 2020-08-31]. (hiszp.).
Bibliografia
- Ángel Guillermo Hoyos, [w:] baza Transfermarkt (trenerzy) [dostęp 2020-11-27] .
- G. Hoyos, [w:] baza Soccerway (trenerzy) [dostęp 2021-01-03] .
- p
- d
- e
- p
- d
- e
|
- ↑ trener tymczasowy
- p
- d
- e
|
- p
- d
- e
|
- p
- d
- e
|
- p
- d
- e
|
- p
- d
- e
|
- p
- d
- e
|
- p
- d
- e
|
- p
- d
- e
|