Bogusław Fiedor
![]() | |||
Data i miejsce urodzenia | 26 czerwca 1946 | ||
---|---|---|---|
profesor nauk ekonomicznych | |||
Specjalność: ekonomia środowiska, historia myśli ekonomicznej, mikroekonomia | |||
Alma Mater | |||
Doktorat | 1975 | ||
Habilitacja | 1986 | ||
Profesura | 29 lipca 1991 | ||
Nauczyciel akademicki | |||
Uczelnia | Uniwersytet Ekonomiczny we Wrocławiu | ||
Odznaczenia | |||
![]() ![]() ![]() | |||
|
Bogusław Fiedor (ur. 26 czerwca 1946 we Wrocławiu[1][2]) – polski ekonomista, specjalizujący się w ekonomii środowiska, historii myśli ekonomicznej oraz mikroekonomii; nauczyciel akademicki związany z Uniwersytetem Ekonomicznym we Wrocławiu oraz w latach 2005–2012 rektor tejże uczelni[3], Zastępca Przewodniczącego Rady Naukowej Instytutu Nauk Ekonomicznych Polskiej Akademii Nauk[4].
Życiorys
Urodził się w 1946 roku we Wrocławiu, gdzie zamieszkała jego rodzina po zakończeniu II wojny światowej. Z miastem tym związał całe swoje życie osobiste i zawodowe. Ukończył tu kolejno szkołę podstawową oraz średnią, po czym podjął studia ekonomiczne w Wyższej Szkole Ekonomicznej we Wrocławiu (obecnie Uniwersytet Ekonomiczny), uzyskując tam tytuł magistra. Bezpośrednio potem został pracownikiem naukowym uczelni, zatrudniając się na stanowisku asystenta, a następnie adiunkta, profesora nadzwyczajnego i wreszcie profesora zwyczajnego[2].
Stopień naukowy doktora nauk ekonomicznych uzyskał w 1975 roku na swojej macierzystej uczelni. Tam też otrzymał następny stopień naukowy – doktora habilitowanego w 1986 roku[2]. W 1991 roku prezydent Polski Lech Wałęsa nadał mu tytuł profesora nauk ekonomicznych[3].
Pełnił wiele bardzo istotnych funkcji organizacyjnych na wrocławskiej uczelni ekonomicznej. W 1991 roku został dyrektorem Instytutu Ekonomii, a pięć lat później także kierownikiem Katedry Ekonomii Ekologicznej na tymże instytucie. Od 1993 roku regularnie zasiada w Komisji Zagranicznej Senatu uczelnianego. W latach 2005–2012 piastował stanowisko rektora. Za jego kadencji Akademia Ekonomiczna im. Oskara Langego została przekształcona w Uniwersytet Ekonomiczny. Od 2012 do 2016 roku sprawował urząd prorektora do spraw współpracy z zagranicą[2]. Przez pewien czas wykładał także na prywatnych uczelniach: Wyższej Szkole Bankowej w Poznaniu oraz Wyższej Szkole Bankowej we Wrocławiu[3].
Jest członkiem licznych towarzystw naukowych w kraju, w tym m.in.: Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego, Polskiej Akademii Nauk oraz Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów. W latach 2010–2012 był przewodniczącym Konferencji Rektorów Uczelni Wrocławia, Opola, Częstochowy i Zielonej Góry, a także przewodniczącym Komisji Ekonomicznej Konferencji Rektorów Akademickich Szkół Polskich (KRASP)[2]. W latach 2011–2015 członek prezydium Komitetu Nauk Ekonomicznych Polskiej Akademii Nauk[5].
Dorobek naukowy i odznaczenia oraz nagrody
Prowadzi badania w zakresie, m.in. klasyfikacji teorii ekonomicznych, klasyfikacji teorii i modeli wzrostu gospodarczego, polityki ekologicznej, harmonizacji polskiego prawa, regulacji oraz standardów i instytucji w ochronie środowiska. Jak dotychczas wypromował 12 doktorów[2]. Jest autorem około 360 publikacji naukowych, w tym (jako autor bądź współautor w istotnej części) 22 książek i monografii. Do najważniejszych z nich należą[6]:
- Teoria innowacji: krytyczna analiza współczesnych koncepcji niemarksistowskich, Warszawa 1979.
- Przyczynek do ekonomicznej teorii zanieczyszczenia i ochrony środowiska, Wrocław 1990.
- Kierunki rozwoju współczesnej ekonomii, Wrocław 1991; współautor.
- Samorząd terytorialny a ochrona środowiska: aspekty ekonomiczne, organizacyjne i finansowe, Wrocław 1992.
- Ekologiczne uwarunkowania wzrostu gospodarczego w ujęciu współczesnej teorii ekonomii, Białystok-Kraków 1993, współautor.
- Polityka ekologiczna w gospodarce rynkowej, Wrocław 1999.
- Podstawy ekonomii środowiska i zasobów naturalnych, Warszawa 2002.
- Wkład transformacji do teorii ekonomii, Warszawa 2006.
- Wałbrzyska Specjalna Strefa Ekonomiczna INVEST-PARK: bilans pierwszej dekady, wpływ na region i perspektywy rozwoju, Wrocław 2007.
- Ekonomiczno-ekologiczne aspekty ochrony środowiska w gospodarce wodno-ściekowej, Wrocław 2010.
Do najważniejszych odznaczeń i nagród uzyskanych przez Bogusława Fiedora należą[2]:
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
- Złoty Krzyż Zasługi
- Srebrny Krzyż Zasługi
- Srebrna Odznaka Zasłużonego Działacza Kultury Fizycznej
- Nagroda Ministra Edukacji Narodowej – pięciokrotnie (1977, 1981, 1993, 2001, 2003)
Przypisy
- ↑ Katowice/ Prof. Bogusław Fiedor doktorem honoris causa Uniwersytetu Ekonomicznego [online], Nauka w Polsce [dostęp 2022-11-17] .
- ↑ a b c d e f g Profesor zw. dr hab. Bogusław Fiedor − Prorektor ds. Współpracy z Zagranicą w kadencji 2012-2016, UE we Wrocławiu [zarchiwizowane 2016-04-23] . [on-line] [dostęp 20.06.2013]
- ↑ a b c Prof. dr hab. Bogusław Fiedor, [w:] baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI PIB) [dostęp 2013-06-20] .
- ↑ Rada naukowa INP PAN, Instytut Nauk Ekonomicznych PAN [zarchiwizowane 2013-12-28] .
- ↑ Prezydium. www.kne.pan.pl. [dostęp 2015-10-31].
- ↑ Dane na podstawie katalogu Biblioteki Głównej UE we Wrocławiu, stan na VI 2013.
Bibliografia
- Biografia Bogusława Fiedora na stronie UE we Wrocławiu
- Prof. dr hab. Bogusław Fiedor, [w:] baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI PIB) [dostęp 2013-06-20] .
- p
- d
- e
|