Bunk Johnson
![]() | Ten artykuł wymaga uzupełnienia informacji. Artykuł należy uzupełnić o istotne informacje: z artykułu nie wynika jakie ma osiągnięcia itd.. Po wyeliminowaniu niedoskonałości należy usunąć szablon {{Dopracować}} z tego artykułu. |
![]() Bunk Johnson (1910) | |||
Imię i nazwisko | William Geary Johnson | ||
---|---|---|---|
Pseudonim | Bunk | ||
Data i miejsce urodzenia | 27 grudnia 1879 | ||
Data i miejsce śmierci | 7 lipca 1949 | ||
Instrumenty | kornet, trąbka | ||
Gatunki | jazz, dixieland[1], jazz nowoorleański[1], early jazz[1], New Orleans brass bands[1] | ||
Zawód | trębacz, kornecista, muzyk | ||
Aktywność | przed 1939 (nie wiadomo dokładnie od kiedy i do kiedy, wspominał go ze swojego dzieciństwa Louis Armstrong), ponownie od 1942 do 1949 | ||
|
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/34/Bunk_Johnson%2C_Leadbelly%2C_George_Lewis%2C_Alcide_Pavageau_%28Gottlieb_04541%29.jpg/220px-Bunk_Johnson%2C_Leadbelly%2C_George_Lewis%2C_Alcide_Pavageau_%28Gottlieb_04541%29.jpg)
Bunk Johnson, właśc. William Geary Johnson (ur. 27 grudnia 1879 w Nowym Orleanie, zm. 7 lipca 1949 w New Iberia w Luizjanie) – amerykański kornecista, trębacz i tradycyjny muzyk jazzowy.
Życiorys
Jego historia nie jest dokładnie znana, wiadomo, że słuchał go Louis Armstrong, wspominając swoje dzieciństwo, powiedział: "Cóż, był Buddy Bolden, King Oliver, Buddy Petit i był też stary Bunk Johnson. Potrafił naprawdę dobrze grać"[2].
Jego karierą w 1939 roku zainteresowali się jazzmani Frederick Ramsey i William Russell, pragnąc dotrzeć do korzeni jazzu[2]. Wiedzieli o nim od Louisa Armstronga, pamiętającego jeszcze czasy dixielandu i początku mody na jazz. Armstrong, spytany przez nich o muzyków, których słuchał odpowiedział przytoczonymi przed chwilą słowami. Z wymienionych przez niego jazzmanów żył jedynie Bunk, ale słuch o nim zaginął. Ramsey i Russell napisali więc do niego list, na który odpowiedział, że jest bez pieniędzy, a muzykę rzucił lata temu[2]. Fred i William zakupili mu więc nowy instrument i przysłali pieniądze. Spowodowało to, że Johnson wrócił do grania i tworzył aż do swojej śmierci w 1949.[2]
W 1942 wraz z zespołem sprowadzonym mu przez Ramseya i Russella dokonał pierwszych swoich nagrań w Nowym Orleanie, w pokoju mieszczącym się w tym samym budynku, co jeden ze sklepów muzycznych[2].
Mimo niskiej jakości nagrań powrót Bunka Johnsona wywołał zainteresowanie w światku muzycznym, dzięki czemu zyskał on z powrotem popularność, a zarazem przypomniał o korzeniach jazzu[2].
Przypisy
Bibliografia
- Bunk Johnson [online], allmusic.com [dostęp 2013-05-19] (ang.).
- Bunk Johnson Homepage. weijts.scarlet.nl. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-01-03)].
Linki zewnętrzne
- Bunk Johnson w bazie Discogs.com (ang.)
- Britannica: biography/Bunk-Johnson
- Universalis: bunk-johnson
- NE.se: bunk-johnson
- SNL: Bunk_Johnson