Bydgoskie Towarzystwo Wioślarskie
![]() | |||
Pełna nazwa | Bydgoskie Towarzystwo Wioślarskie | ||
---|---|---|---|
Data założenia | 16 marca 1920 | ||
Państwo |
| ||
Siedziba | Bydgoszcz | ||
Adres | ul. Żupy 2 | ||
Prezes | Marcin Badziągowski | ||
Wiceprezes | ds. organizacyjnych Krzysztof Cadelski | ||
Sekcje | |||
| |||
![]() barwy wioseł[1] | |||
| |||
Strona internetowa |
Bydgoskie Towarzystwo Wioślarskie (BTW) – klub sportowy założony 16 marca 1920 jako Towarzystwo Wioślarzy Tryton Bydgoszcz. Jest jednym z najstarszych polskich klubów sportowych w Bydgoszczy, a w okresie międzywojennym jednym z czołowych klubów wioślarskich w Polsce.
Charakterystyka
Bydgoskie Towarzystwo Wioślarskie jest najstarszym polskim klubem w Bydgoszczy specjalizującym się w wioślarstwie. Siedziba klubu znajduje się przy ul. Żupy 2 w Bydgoszczy nad rzeką Brdą, gdzie zlokalizowana jest również przystań. Szkoleniem zawodników w różnych grupach wiekowych (seniorzy, juniorzy, młodzicy) zajmuje się około 4 trenerów. Klub podpisał umowę o współpracy z Zespołem Szkół nr 8 przy ul. Pijarów 4 w Bydgoszczy w sprawie szkolenia wioślarskiego w ramach klasy sportowej w Gimnazjum nr 33[2]. Od 2000 roku oprócz sekcji wioślarskiej istnieje również turystyczna sekcja kajakowa[3].
Historia
Okres międzywojenny
16 marca 1920 roku w sali hotelu „Pod Orłem” grupa bydgoskich działaczy Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”, przy udziale przedstawicieli Poznańskiego Towarzystwa Wioślarskiego „Tryton” podjęto uchwałę o założeniu Towarzystwa Wioślarskiego „Tryton” Bydgoszcz, które miało być przeciwwagą dla klubów niemieckich, głównie RC Frithjof[4]. Ustalono statut, zarząd i godło klubu[a], a w 1924 sztandar[5]. Jeszcze bez własnej siedziby i na wypożyczonych z Gimnazjum Humanistycznego łodziach, „Tryton” wystawił dwie załogi do pierwszych wszechpolskich regat w Brdyujściu w dniu 29 czerwca 1920 roku (jedna z nich zdobyła drugie miejsce)[5][6]. 31 sierpnia 1920 dla odróżnienia od poznańskiego „Trytonu” zmieniono nazwę na Bydgoskie Towarzystwo Wioślarskie[5]. W 1921 zakupiono z taboru Klubu Wioślarskiego w Poznaniu pierwszą łódź, której nadano imię fundatora „Henryk”. W 1921 towarzystwo posiadało już własną przystań przy moście Bernardyńskim oraz 6 łodzi[6]. 3 lipca 1921 na drugich regatach o mistrzostwo Polski w Brdyujściu załoga BTW: Leon Twardowski, Witecki, Gole i Paweł Twardowski w biegu czwórek zdobyła tytuł mistrza Polski wraz z pucharem „Sokoła Krakowskiego”[7]. Tę samą nagrodę załoga BTW otrzymała 15 sierpnia 1922[6].
Na otwarcie sezonu wioślarskiego w 1924 oddano do użytku przystań na torze regatowym w Brdyujściu, a tabor powiększono o 6 łodzi. Na regatach o mistrzostwo Polski nowo zbudowane trybuny zapełniła 5-tysięczna rzesza publiczności oraz prezydent Rzeczypospolitej Stanisław Wojciechowski[6]. Prasa krajowa określała bydgoski ośrodek wioślarski mianem „polskiego Henley”[8]. W 1924 sekcję wioślarską poszerzono o grupę uczniowską i wojskową[5]. Klub prowadził działalność promującą sporty wodne. Działacze BTW aktywnie pomagali w powstaniu w 1926 Bydgoskiego Klubu Wioślarek i Zrzeszenia Gimnazjalnych Towarzystw Wioślarskich z województw: poznańskiego i pomorskiego, w 1927 z inicjatywy działaczy klubu utworzono Pomorski Okręg Związku Pływackiego, a rok później Bydgoski Komitet Towarzystw Wioślarskich. W 1926 otwarto sekcje: sportów zimowych (hokej, łyżwiarstwo) i szermierczą. Sekcja pływacka założona w 1927 w pierwszym roku działalności zajęła pierwsze miejsce na Pomorzu[5]. W 1928 sekcja sportów zimowych BTW wstąpiła do Polskiego Związku Hokeja na Lodzie w Warszawie, należąc do pionierów hokeja na Kujawach i Pomorzu[9]. W 1930 do sekcji należało 72 członków BTW[5].
Duże sukcesy przyniósł BTW rok 1926. Na mistrzostwach Europy w Lucernie, bydgoska ósemka zdobyła brązowy medal[9], pierwszy zdobyty przez Polskę w wioślarskich zawodach międzynarodowych[6]. Sukces ten przyniósł BTW rozgłos i spowodował, że w 1927 odbyły się w Brdyujściu pierwsze międzynarodowe regaty, w których startowali reprezentanci 10 klubów zagranicznych i 21 krajowych[6]. Osady BTW reprezentowały także Polskę w mistrzostwach Europy w 1931, 1933 i 1934 roku[7]. W 1927 BTW zdobyło pierwsze miejsce w klasyfikacji polskich klubów i towarzystw wioślarskich[4]. Największym sukcesem bydgoskiego i polskiego wioślarstwa w okresie międzywojennym było zdobycie przez czwórkę ze sternikiem BTW brązowego medalu na Igrzyskach Olimpijskich w Amsterdamie 1928[b][9].
16-19 sierpnia 1929 BTW zorganizowało na torze regatowym w Brdyujściu Mistrzostwa Europy w wioślarstwie. Dla tej imprezy magistrat rozbudował trybuny do pojemności 30 tys. widzów. W mistrzostwach wystartowało 11 reprezentacji ze 152 zawodnikami w 35 osadach. W klasyfikacji państw pierwsze miejsce zajęły Włochy (17 pkt.) przed Holandią i Polską (po 5 pkt). Jedna z polskich osad (czwórka bez sternika) złożona była z bydgoszczan, medalistów olimpijskich (szlakowego Bernarda Romanowskiego zastąpił Jerzy Braun). Osada w swoim wyścigu zdobyła brązowy medal[9]. W 1928 klub startował w siedmiu regatach, zajmując w nich ogółem 16 pierwszych miejsc, a rok później w siedmiu regatach zdobywając 15 pierwszych miejsc[10]. W 1930 BTW uhonorowano dyplomem przyznanym przez Związek Polskich Klubów Sportowych i Polski Komitet Olimpijski za zasługi w rozwoju sportu wioślarskiego w Polsce[5].
Na Igrzyskach Olimpijskich w Los Angeles 1932 były członek BTW Jerzy Braun zdobył srebrny medal w rywalizacji dwójek (partnerem był warszawianin Janusz Ślązak, a sternikiem Jerzy Skolimowski)[9] oraz brązowy w konkurencji czwórek (z Januszem Ślązakiem, Edwardem Kobylińskim, Stanisławem Urbanem i Jerzym Skolimowskim)[4]. Startował także w igrzyskach w Berlinie 1936 w dwójce ze sternikiem oraz zdobył srebrny medal w Mistrzostwach Europy w Budapeszcie w 1933 w dwójce ze sternikiem (ze Ślązakiem i Skolimowskim)[9].
W 1934 roku w ośmiu regatach załogi BTW odniosły 11 zwycięstw, a rok później 14 zwycięstw, plasując klub na trzecim miejscu tabeli punktacyjnej PZTW[5]. Zwyciężając po raz trzeci w mistrzostwach ósemek, BTW zdobyło na własność nagrodę Prezydenta Rzeczypospolitej[5]. Począwszy od 1936 regaty w Brdyujściu otwierały imprezy związane z Tygodniem Bydgoszczy. Miały one charakter ogólnopolski. W 1936 uczestniczyło w nich 77 osad z 27 klubów, łącznie 330 wioślarzy i 35 wioślarek. Zwyciężyło BTW zdobywając największą ilość punktów.
Szczytowe osiągnięcia BTW w okresie międzywojennym przypadły na rok 1937. Zawodnicy startowali w 13 regatach krajowych i zagranicznych[c][5], odnosząc 23 zwycięstwa. Dało to w klasyfikacji klubowej pierwsze miejsce w Polsce[7]. W tym roku liczba czynnych zawodników sięgnęła 240 osób[3]. W latach 1938 i 1939 palmę pierwszeństwa w wioślarstwie bydgoskim i krajowym przejął Kolejowy Klub Sportowy w Bydgoszczy, do którego przeszło m.in. kilku zawodników BTW[5]. Dzięki licznym zwycięstwom BTW, przynoszącym rozgłos miastu, Bydgoszcz zwano w dwudziestoleciu międzywojennym „miastem wioślarzy”. Nad Brdą na wschód od mostu Bernardyńskiego powstała tzw. dzielnica wioślarzy, gdzie swoje bazy i przestanie miały liczne kluby sportów wodnych.
W okresie okupacji niemieckiej klub nie mógł prowadzić działalności. W egzekucjach i na frontach II wojny światowej zginęło 27 członków BTW[3]. Medalista olimpijski Edmund Jankowski w październiku 1939 został rozstrzelany w Dolinie Śmierci pod Fordonem[11].
Galeria - okres międzywojenny
- Czwórka bez sternika BTW - Mistrzowie Polski 1932
- Mistrzowie Polski 1936 z ósemki BTW
- Mistrzowie Polski z 1936
- Przystań BTW Bydgoszcz w 1938
- Poświęcenie klubowej ósemki w 1939
Okres powojenny
Podczas walk w styczniu 1945 spalona została dotychczasowa siedziba BTW, oraz zdewastowany tor regatowy w Brdyujściu. Jedyną szansą na odrodzenie BTW było przystąpienie do nowo tworzonego przy magistracie Bydgoskiego Klubu Sportowego i utworzenie w nim sekcji wioślarskiej[12]. Towarzystwo otrzymało wówczas w użytkowanie pałac dawnego niemieckiego Towarzystwa Wioślarskiego „Frithjof”. 7 października 1945 z BKS wyodrębniło się samodzielne Bydgoskie Towarzystwo Wioślarskie działające przy Związku Walki Młodych z prezesem Witoldem Czajkowskim na czele[12]. Byłe działaczki i zawodniczki Bydgoskiego Klubu Wioślarek zrzeszono w sekcji wioślarstwa kobiecego BTW[13]. 12 sierpnia 1945 BTW zorganizowało w Bydgoszczy pierwsze po wojnie mistrzostwa Polski w wioślarstwie. Uczestniczyło w nich 226 zawodników z 16 klubów. Czwórka kobiet BTW wywalczyła mistrzostwo, czwórka mężczyzn – wicemistrzostwo, a ósemka mężczyzn brązowy medal[12].
30 września 1945 w siedzibie BTW reaktywowano Polski Związek Towarzystw Wioślarskich, który do 1948 miał swoją siedzibę w Bydgoszczy[14]. W końcu 1947 roku BTW posiadało 408 członków i zaliczało się do największych klubów sportowych w Bydgoszczy[14]. W latach 1946–1950[d] klub zajmował pierwsze miejsca w drużynowej klasyfikacji PZTW, a w 1948 czwórka klubowa ze sternikiem poprawiła pochodzący z 1929 rekord toru regatowego w Brdyujściu[3]. Na krajowych torach dominowała czwórka ze sternikiem BTW w składzie: sternik Egon Szyperski oraz Henryk i Teodor Kocerkowie, Zygmunt Kościelniak i Ludwik Suligowski, lecz z braku finansów nie wysłano jej w 1948 na Igrzyska Olimpijskie w Londynie[14]. W 1949 wojewódzkie władze bezpieczeństwa wprowadziły tajnych agentów do BTW, celem zdyskredytowania działaczy uchodzących za niechętnych nowej władzy. Obiektem szczególnych ataków był jeden ze współzałożycieli BTW Witold Czajkowski. Z inspiracji Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego negatywne opinie polityczne w 1951 wystawiono m.in. Ludwikowi Suligowskiemu i Henrykowi Kocerce, którzy zostali odsunięci od wyjazdów zagranicznych, m.in. na olimpiadę w Helsinkach 1952[14].
W 1949 po reorganizacji polskiego sportu na wzór sowiecki, BTW zostało podporządkowane zrzeszeniom sportowym, początkowo ZS Związkowiec, a po jego rozwiązaniu, od 1 stycznia w 1951 – pionowi sportowemu Związku Zawodowego Metalowców „Stal” pod patronatem Zjednoczonych Zakładów Rowerowych Romet oraz Zakładów Elektromechanicznych Belma[12]. Wioślarską wizytówką Towarzystwa w tych latach była dwójka bez sternika: Bogdan Poniatowski i Henryk Kocerka, a drużynowo osiągnięto 2. i 3. miejsce w kraju (1953, 1954)[12]. W latach 1945–1956 zawodnicy zdobyli 21 złotych medali mistrza kraju w konkurencji mężczyzn oraz 3 w zawodach kobiet, zaś tor regatowy w Brdyujściu był widownią najważniejszych zawodów wioślarskich w kraju[14].
Po przełomie październikowym 1956 BTW odzyskało swoją tożsamość. W tym okresie liczba członków klubu wzrosła dziesięciokrotnie, a sekcja kobieca usamodzielniła się reaktywując Bydgoski Klub Wioślarek[12]. Najwybitniejszym wychowankiem BTW w latach 1948–1960 i jednym z najwybitniejszych polskich sportowców był Teodor Kocerka[e]. Zdobył on dwa brązowe medale olimpijskie (Helsinki 1952 – w barwach AZS Warszawa i Rzym 1960 – w barwach AZS Szczecin), 19 tytułów mistrza Polski w jedynce, dwójce podwójnej, czwórkach i ósemce. We wszystkich mistrzostwach Europy w latach 1953–1960 zdobywał medale. W latach 1956 i 1957 sięgnął dwukrotnie po prestiżową nagrodę „Diamentowych wioseł” za zwycięstwa w jedynce podczas królewskich regat w Henley na Tamizie[12].
W 1962 w Mistrzostwach Świata brało udział 4 zawodników BTW, a w mistrzostwach Europy w latach 1954–1974 dalszych 10, w tym: Bogdan Poniatowski – 5 razy, Henryk Kocerka, Antoni Rosołowicz po 3 razy, Teodor Kocerka, Benedykt Augustyniak, Marian Lewandowski po 2 razy oraz Kazimierz Neumann, Wanda Laskowska, Jachowska, Zielińska[4]. Od 1967 seniorskie osady BTW nie brały już udziału w międzynarodowych regatach, mistrzostwach świata, ani w olimpiadach[12]. Zawodnicy zaczęli odnosić sukcesy dopiero w latach 90. XX w. W 1995 Paprocki w jedynce zdobył tytuł Mistrza Świata w Kategorii Masters, a w 1997 został mistrzem w jedynce i wicemistrzem Europy w dwójce podwójnej[3]. Natomiast w 1998 klubowa dwójka podwójna w składzie: Ratkowski, Pawłowski zdobyła 1. miejsce w Młodzieżowych Mistrzostwach Polski[3].
Od 1999 po przeprowadzce do nowej siedziby nadszedł okres pomyślnego rozwoju. W oparciu o powołane UKS przy szkołach podstawowych nr 18 i 66 zwiększono liczbę zawodników do ok. 100 w 2003 roku[15]. W 2000 w Gimnazjum nr 33 powstała sportowa klasa wioślarska[15]. W 2004 zanotowano pierwszy po kilkudziesięciu latach sukces seniorów BTW, gdy dwójka ze sternikiem (Piotr Hojka i Rafał Piecuch) zdobyła mistrzostwo Polski[3]. Sukcesy odnosili wychowankowie klubu: Michał Stawowski – dwukrotny olimpijczyk (Ateny 2004, Pekin 2008), członek reprezentacyjnej ósemki ze sternikiem, Piotr Hojka – członek dwójki bez sternika, medalista mistrzostw Europy, olimpijczyk z Pekinu 2008, Jakub Jabłoński – młodzieżowy mistrz świata (ósemka)[16]. Dawid Kalinowski w 2008 został akademickim mistrzem Europy w 2008, a brązowym medalistą tej imprezy w roku 2009 w konkurencji jedynek wagi lekkiej. Sukcesy w mistrzostwach Polski w kategorii juniorów uzyskiwali również członkowie czwórki ze sternikiem, w obsadzie męskiej i żeńskiej)[16]. W 2011 na MP juniorów klub zdobył 6 medali i zajął drużynowo 3. miejsce, a rok później zdobył 16 medali MP różnych kategorii i zajął 5. miejsce w klasyfikacji Drużynowego Mistrza Polski PZTW[3].
Nazwy
- 1920 – Towarzystwo Wioślarzy Tryton Bydgoszcz
- 1920–1939 – Bydgoskie Towarzystwo Wioślarskie
- 1945–1948 – BTW-Związek Walki Młodych
- 1949–1950 – BTW-Związkowiec
- 1951–1956 – BTW-Związek Zawodowy Metalowców Stal
- od 1956 – Bydgoskie Towarzystwo Wioślarskie
Prezesi
Poniżej niepełna lista prezesów BTW:
- 1920–1921 – Antoni Wittig
- 1945–1949 – Witold Czajkowski
- 1949–1950 – Stanisław Lehmann
- 1950 – Zajączkowski
- 1950–1956 – Brzoskowski
- 1956–1980 – Nikodem Nowak
Sekcja turystyki kajakowej
Tradycje turystyki kajakowej w BTW sięgają okresu międzywojennego, kiedy organizowano spływy Brdą. W latach 60. XX w. spływano rzeką od Jeziora Charzykowskiego do Bydgoszczy. W 2000 roku wznowiono sekcję turystyki kajakowej za sprawą prezesa BTW Antoniego Rosołowicza. W sezonie letnim organizowano spływy Brdą, Drwęcą, Notecią poprzez Gopło do Warty, Wisłą do Bałtyku, czy też wędrówki jeziorami Borów Tucholskich[15].
Baza sportowa
- Przystań BTW w okresie dwudziestolecia międzywojennego
- Siedziba w latach 1945–1996 (pałac byłego niemieckiego Klubu Wioślarskiego Frithjof
- Przystań Bydgoskiego Towarzystwa Wioślarskiego od 1999
Z końcem 1920 BTW licząc już stu członków poczyniło starania o zdobycie własnej siedziby. Magistrat Bydgoszczy wydzierżawił towarzystwu szałas przy moście Bernardyńskim naprzeciw murowanej siedziby niemieckiego Klubu Wioślarskiego Frithjof[5]. Latem 1923 założono światło elektryczne, telefon i ogrodzenie[5]. Własnością BTW były także tereny w otoczeniu toru regatowego w Brdyujściu, gdzie w 1924 wydzierżawiono „letnisko wioślarskie”, a 3 sierpnia 1924 oddano do użytku drewniane trybuny wybudowane własnym kosztem przez BTW, a rozbudowane przez magistrat w 1929 roku[5]. Klub z ramienia PZTW był organizatorem mistrzostw Polski rozgrywanych w Brdyujściu w latach 1920–1937, a także mistrzostw Europy w sierpniu 1929 roku. W 1929 urządzono lodowisko klubowe, na którym zimą zawodnicy rozgrywali mecze hokejowe oraz uprawiali łyżwiarstwo. Przystań klubowa co roku była punktem startu i mety biegu propagandowego „Wpław przez Bydgoszcz”. W 1936 przystań wyremontowano oraz zbudowano pomost dostosowany do wymogów klubu regatowego[5]. W czasie okupacji niemieckiej przystań BTW wraz z całym taborem i wyposażeniem została przyznana Stowarzyszeniu Wioślarek Niemieckich[15].
23 stycznia 1945 przystań spłonęła, gdy opuszczające Bydgoszcz oddziały Wehrmachtu wysadziły w powietrze most Bernardyński. Po wojnie władze miasta przyznały klubowi pałac wioślarski byłego niemieckiego Klubu Frithjof. W 1996 roku magistrat sprzedał obiekt chińskiej spółce z Szanghaju, a BTW w 1999 roku przeniosło się do odkupionych od firmy Dräger pomieszczeń przy ul. Żupy 2 na zapleczu siedziby Budowlanego Klubu Sportowego[4]. W miejscu tym w latach 2001–2007 dzięki funduszom miasta Bydgoszczy i Ministerstwa Edukacji i Sportu[15] wzniesiono nową przystań wraz z salą treningową, siłownią, hangarami na łodzie krótkie i długie, nabrzeżem i pływającym pomostem[3].
Sportowcy BTW
Z tym tematem związana jest kategoria: Wioślarze Bydgoskiego Towarzystwa Wioślarskiego.
Olimpijczycy z BTW
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/ce/Czw%C3%B3rka_ze_sternikiem_BTW_Bydgoszcz_na_Igrzyskach_w_Amsterdamie_1928.jpg/240px-Czw%C3%B3rka_ze_sternikiem_BTW_Bydgoszcz_na_Igrzyskach_w_Amsterdamie_1928.jpg)
Amsterdam 1928
- Franciszek Bronikowski, Edmund Jankowski, Leon Birkholc, Bernard Ormanowski, Bolesław Drewek (sternik) – czwórka ze sternikiem, brązowy medal
(pierwszy medal olimpijski w historii polskiego wioślarstwa)
- Franciszek Bronikowski, Edmund Jankowski, Leon Birkholc, Bernard Ormanowski, Bolesław Drewek (sternik) – czwórka ze sternikiem, brązowy medal
Los Angeles 1932
- Jerzy Braun – członek dwójki ze sternikiem, srebrny medal
; członek czwórki ze sternikiem, brązowy medal
(wychowanek i członek BTW w latach 1928–1931 i 1934–1935, na olimpiadzie w barwach WTW)
- Jerzy Braun – członek dwójki ze sternikiem, srebrny medal
Berlin 1936
- Jerzy Braun – członek dwójki ze sternikiem, odpadł w repasażach (wychowanek i członek BTW w latach 1928–1931 i 1934–1935, na olimpiadzie w barwach WTW)
Londyn 1948 – na olimpiadę zakwalifikowana została czwórka BTW, w tym Teodor Kocerka, ale władze polityczne nie zgodziły się na wyjazd wioślarzy
Helsinki 1952
- Jan Świątkowski – członek dwójki bez sternika (wraz ze Stanisławem Wieśniakiem z Zawiszy), odpadł w repasażach
- Teodor Kocerka – jedynka (K-1), brązowy medal
(wychowanek i członek BTW w latach 1945–1950 i 1956–1959, na olimpiadzie w barwach AZS Warszawa)
Melbourne 1956
- Teodor Kocerka – jedynka (K-1), 4. m. (wychowanek i członek BTW w latach 1945–1950 i 1956–1959, na olimpiadzie w barwach AZS Bydgoszcz)
Rzym 1960
- Benedykt Augustyniak, Bogdan Poniatowski, Kazimierz Neumann, Antoni Rosołowicz – czwórka bez sternika, odpadli w repasażach
- Teodor Kocerka – jedynka (K-1), brązowy medal
(wychowanek i członek BTW w latach 1945–1950 i 1956–1959, na olimpiadzie w barwach AZS Szczecin)
Ateny 2004
- Michał Stawowski – członek ósemki ze sternikiem, 8. m. (wychowanek BTW, na olimpiadzie w barwach AZS Toruń)
Pekin 2008
- Michał Stawowski – członek ósemki ze sternikiem, 5. m. (wychowanek BTW, na olimpiadzie w barwach AZS Toruń)
- Piotr Hojka – członek dwójki podwójnej, 14. m. (wychowanek BTW, na olimpiadzie w barwach AZS AWF Gorzów Wielkopolski)
Londyn 2012
- Piotr Hojka – członek ósemki ze sternikiem, 7. m. (wychowanek BTW, na olimpiadzie w barwach Bydgostii Bydgoszcz)
Osiągnięcia drużynowe
- Drużynowe Mistrzostwa Polski w wioślarstwie[17]:
- pierwsze miejsce
w latach 1926, 1937, 1946, 1947, 1948, 1950
- drugie miejsce
w latach 1927, 1928, 1929, 1930, 1954, 1959, 1966
- trzecie miejsce
w latach 1931, 1933, 1934, 1935, 1936, 1945, 1953, 1957, 1960
- pierwsze miejsce
- czwórki ze sternikiem – mistrzowie Polski w latach 1921, 1922, 1926, 1927, 1934, 1935, 1936, 3 razy wicemistrzostwo Polski
- czwórki bez sternika – mistrzowie Polski w latach 1929, 1932, 4 razy wicemistrzostwo Polski
- ósemki ze sternikiem – mistrzowie Polski w latach 1933–1935, 1936[18] i 1937, 8 razy wicemistrzostwo Polski
Impreza | ZŁOTO | SREBRO | BRĄZ |
Mistrzostwa Europy seniorów | 2 | ||
Drużynowe Mistrzostwa Polski | 8 | 6 | 9 |
Regaty o Mistrzostwo Polski | 8 | 2 | 5 |
Mistrzostwa Polski różnych kategorii wiekowych (2001-2010)[19] | 9 | 16 | 10 |
Bydgoskie Towarzystwo Wioślarskie do 1937 roku dominowało wśród 12 działających w okresie międzywojennym w Bydgoszczy klubów wioślarskich i należało do czołówki krajowej[4]
Miejsca w Drużynowych Mistrzostwach Polski w latach 1925–1939
W dwudziestoleciu międzywojennym, w poszczególnych latach BTW uzyskało następujące wyniki w klasyfikacji klubowej (dane według tabel punktacyjnych PZTW za poszczególne lata - podane zostało miejsce i ilość klubów, które zdobyły w regatach punkty i oficjalnie je sklasyfikowano):
- w 1925 - 5. miejsce na 12 klubów[20],
- w 1926 - 1. miejsce na 14 klubów[20],
- w 1927 - 2. miejsce na 15 klubów[20],
- w 1928 - 2. miejsce na 13 klubów[21],
- w 1929 - 2. miejsce na 19 klubów[22],
- w 1930 - 2. miejsce na 22 kluby[23],
- w 1931 - 3. miejsce na 27 klubów[24],
- w 1932 - 8. miejsce na 27 klubów[25],
- w 1933 - 3. miejsce na 42 kluby[26],
- w 1934 - 3. miejsce na 41 klubów[27],
- w 1935 - 3. miejsce na 46 klubów[28],
- w 1936 - 3. miejsce na 42 kluby[29],
- w 1937 - 1. miejsce na 41 klubów[30],
- w 1938 - 6. miejsce na 44 kluby[31],
- w 1939 - 11. miejsce na 36 klubów[32].
Warto przy tym zauważyć, iż w poszczególnych latach wiele klubów w rywalizacji tej nie uczestniczyło lub nie zdołało zdobyć punktów.
Miejsca w Drużynowych Mistrzostwach Polski w latach 1997–2019
Według punktacji Polskiego Związku Towarzystw Wioślarskich, klub w ostatnich latach zajął następujące miejsca w klasyfikacji drużynowej:
- w roku 1997 – 21. miejsce na 35 sklasyfikowanych klubów[33],
- w roku 1998 – 24. miejsce na 35 sklasyfikowanych klubów[34],
- w roku 1999 – 19. miejsce na 32 sklasyfikowane kluby[35],
- w roku 2000 – 27. miejsce na 33 sklasyfikowane kluby[35],
- w roku 2001 – 26. miejsce na 33 sklasyfikowane kluby[35],
- w roku 2002 – 19. miejsce na 33 sklasyfikowane kluby[35],
- w roku 2003 – 23. miejsce na 34 sklasyfikowane kluby[35],
- w roku 2004 – 21. miejsce na 34 sklasyfikowane kluby[35],
- w roku 2005 – 14. miejsce na 36 sklasyfikowanych klubów[35],
- w roku 2006 – 19. miejsce na 34 sklasyfikowane kluby[35],
- w roku 2007 – 23. miejsce na 35 sklasyfikowanych klubów[35],
- w roku 2008 – 19. miejsce na 37 sklasyfikowanych klubów[35],
- w roku 2009 – 13. miejsce na 38 sklasyfikowanych klubów[35],
- w roku 2010 – 18. miejsce na 37 sklasyfikowanych klubów[35],
- w roku 2011 – 13. miejsce na 35 sklasyfikowanych klubów[35],
- w roku 2012 – 5. miejsce na 35 sklasyfikowanych klubów[35],
- w roku 2013 – 5. miejsce na 38 sklasyfikowanych klubów[35],
- w roku 2014 – 4. miejsce na 36 sklasyfikowanych klubów[36],
- w roku 2015 – 10. miejsce na 38 sklasyfikowanych klubów[37],
- w roku 2016 – 10. miejsce na 37 sklasyfikowanych klubów[38],
- w roku 2017 – 12. miejsce na 35 sklasyfikowanych klubów[39],
- w roku 2018 – 10. miejsce na 33 sklasyfikowane kluby[40],
- w roku 2019 – 16. miejsce na 38 sklasyfikowanych klubów[41].
Osiągnięcia indywidualne
W latach 1921–1977 zawodnicy BTW zdobyli 48 indywidualnych tytułów mistrza Polski seniorów[4]. W rozgrywkach krajowych łącznie zdobyto ponad 600 medali[4].
- Leon Birkholc – 4-krotny mistrz Polski (1926 w czwórce ze sternikiem, 1929 w czwórce bez sternika, 1933 i 1935 w ósemce), 8-krotny wicemistrz i 2-krotny brązowy medalista
- Jerzy Braun – 13- krotny mistrz Polski (1929-1939), z tego 5-krotnie w barwach BTW oraz 4-krotny wicemistrz
- Franciszek Bronikowski – 3-krotny mistrz Polski (1936 w czwórce ze sternikiem, 1939 w czwórce bez sternika, 1946 w dwójce ze sternikiem) i 4-krotny wicemistrz
- Edmund Jankowski – 2-krotny mistrz Polski (1927, 1929) i 3-krotny wicemistrz
- Teodor Kocerka – 19-krotny mistrz Polski w jedynkach, dwójkach podwójnych, czwórkach i ósemkach
- Bernard Ormanowski – 4-krotny mistrz Polski (1932-1935), 4-krotny wicemistrz
- Antoni Rosołowicz – 5-krotny mistrz Polski (1953-1960)
- Jan Świątkowski – 9-krotny mistrz Polski w barwach BTW
- Stanisław Wieśniak – 4-krotny mistrz Polski (1949-1951)
- Bogdan Poniatowski – 15-krotny mistrz Polski (1948-1964)[42]
Ciekawostki
- W latach 1926–1939 i 1945–1957 klub był z kilkoma wyjątkami nieprzerwanym medalistą Drużynowych Mistrzostw Polski w wioślarstwie
- W latach 30. XX w. na przystani BTW ze sportem wioślarskim zapoznawał się późniejszy twórca Kabaretu Starszych Panów – Jeremi Przybora[43]
- W 2002 roku ustanowiono nagrodę „Laur Bydgoskiego Towarzystwa Wioślarskiego” przyznawaną osobom i instytucjom szczególnie zasłużonym dla klubu[3].
- W 2010 roku z okazji 90-lecia BTW Muzeum Okręgowe im. Leona Wyczółkowskiego w Bydgoszczy prezentowało wystawę „Bydgoskie Towarzystwo Wioślarskie 1920-2010”, na którą składały się: fotografie, materiały archiwalne, nagrody i trofea oraz sprzęt wioślarski treningowy i wyczynowy[44]
Zobacz też
- Przystanie wioślarskie w Bydgoszczy,
- Wielka Wioślarska o Puchar Brdy,
- Tor regatowy w Bydgoszczy,
- Bydgostia Bydgoszcz
- Bydgoski Klub Wioślarek
- Sport w Bydgoszczy,
Uwagi
- ↑ Jako godło towarzystwa ustalono białą czworokątną chorągiewkę, która dzieliła dwa krzyżujące się pasy na cztery równe pola. W miejscu krzyżowania się pasów mieścił się monogram B.T.W.
- ↑ Osada wygrała ćwierćfinał z Belgami, lecz przegrała półfinał ze Szwajcarią, startując „z marszu” po biegu ćwierćfinałowym
- ↑ W 1937 roku ósemka klubowa BTW reprezentowała Polskę na meczu z Węgrami, a czwórka na międzynarodowych regatach w Kopenhadze. Czwórka w składzie: Dudziński, Leu, Świątkowski, Figiel, ustanowiła rekord w wioślarstwie polskim, uzyskując piętnaście zwycięstw w sezonie
- ↑ z wyjątkiem roku 1949
- ↑ Teodor Kocerka kilkukrotnie zmieniał barwy klubowe. W barwach BTW startował od 1945 do stycznia 1950, następnie przez miesiąc reprezentował AZS Poznań, a od lutego 1950 do 1952 – AZS Warszawa. Jesienią 1952 powrócił do Bydgoszczy, gdzie wraz z kilkoma wioślarzami startował w barwach AZS Bydgoszcz aż do grudnia 1956, kiedy powrócił do Bydgoskiego Towarzystwa Wioślarskiego. Od stycznia 1959, aż do zakończenia kariery wyczynowej w końcu 1960 roku startował w barwach AZS Szczecin
Przypisy
- ↑ Barwy wioseł PZTW zestawienie
- ↑ http://www.btw.bydgoszcz.pl/btw,article,0,89,97,nabor-nowych-zawodnikow.html dostęp 19-04-2017
- ↑ a b c d e f g h i j http://www.btw.bydgoszcz.pl/btw,article,0,25,69,kalendarium-btw.html dostęp 18-04-2017
- ↑ a b c d e f g h Encyklopedia Bydgoszczy. t.1. praca zbiorowa pod red. Włodzimierza Jastrzębskiego. Towarzystwo Miłośników Miasta Bydgoszczy. Bydgoszcz 2011. ISBN 978-83-926423-3-6, str. 245
- ↑ a b c d e f g h i j k l m n o Maciej Bieńkowski: Bydgoskie kluby wioślarskie w latach 1920–1939 [w:] Kronika Bydgoska XX
- ↑ a b c d e f Anna Perlińska: Bydgoszcz miasto wioślarzy [w:] Kalendarz Bydgoski 1981
- ↑ a b c Sport i kultura fizyczna w Bydgoszczy w latach 1920–1939. [w:] Historia Bydgoszczy. Tom II. Część druga 1920-1939: red. Marian Biskup: Bydgoszcz: Bydgoskie Towarzystwo Naukowe 2004. ISBN 83-921454-0-2, s. 782-801
- ↑ Konrad Mrozik: Bydgoskie wioślarstwo lat międzywojennych [w:] Kalendarz Bydgoski 1987
- ↑ a b c d e f Zbigniew Urbanyi: BTW! Czołem! [w:] Kalendarz Bydgoski 2002
- ↑ Bydgoskie Towarzystwo Wioślarskie [w:] Kalendarz Bydgoski 1968
- ↑ http://www.expressbydgoski.pl/sport/a/bydgoskie-towarzystwo-wioslarskie-na-igrzyskach-w-amsterdamie-historia,10803200/ dostęp 19-04-2017
- ↑ a b c d e f g h Zbigniew Urbanyi: BTW! Czołem! Lata powojenne (1945-2000) [w:] Kalendarz Bydgoski 2003
- ↑ Joanna Nowicka, Tomasz Nowicki: Bydgoski Klub Wioślarek (1926-1996). Analiza startów i osiągnięć sportowych [w:] Kronika Bydgoska XIX
- ↑ a b c d e Kultura fizyczna w Bydgoszczy (1945-1956). [w:] Historia Bydgoszczy. Tom III. Część pierwsza 1945-1956. Praca zbiorowa. Bydgoskie Towarzystwo Naukowe Bydgoszcz 2015. ISBN 978-83-60775-44-8, str. 493-522
- ↑ a b c d e Jednodniówka wydana z okazji 85-lecia Bydgoskiego Towarzystwa Wioślarskiego 2 kwietnia 2005
- ↑ a b http://www.btw.bydgoszcz.pl/btw,article,0,25,65,historia-btw-trzy-przystanie.html dostęp 18-04-2017
- ↑ http://www.btw.bydgoszcz.pl/btw,article,0,26,81,najwieksze-sukcesy-w-historii-btw.html dostęp 19-04-2017
- ↑ Sport Wodny, 1936 Nr 14, s. 262, wbc.poznan.pl [dostęp: 2020-03-20]
- ↑ http://www.btw.bydgoszcz.pl/btw,article,0,26,86,sukcesy-sportowe-2001-2010.html dostęp 19-04-2017
- ↑ a b c Sport Wodny 1928, Nr 5 s. 68 Wielkopolska Biblioteka Cyfrowa [dostęp: 2020-03-20]
- ↑ Sport Wodny, 1930 Nr 3 s. 76 Wielkopolska Biblioteka Cyfrowa [dostęp: 2020-03-20]
- ↑ Sport Wodny 1930 Nr 3 s. 76 Wielkopolska Biblioteka Cyfrowa [dostęp: 2020-03-20]
- ↑ Sport Wodny, 1930 Nr 14 s. 276 Wielkopolska Biblioteka Cyfrowa [dostęp: 2020-03-20]
- ↑ Sport Wodny, 1931 Nr 13 s. 200 Wielkopolska Biblioteka Cyfrowa [dostęp: 2020-03-20]
- ↑ Sport Wodny, 1932 Nr 14 s. 270 Wielkopolska Biblioteka Cyfrowa [dostęp: 2020-03-20]
- ↑ Sport Wodny, 1933 Nr 20, s. 395 Pomorska Biblioteka Cyfrowa [dostęp: 2020-03-20]
- ↑ Sport Wodny, 1934 Nr 22, s. 426 Wielkopolska Biblioteka Cyfrowa [dostęp: 2020-03-20]
- ↑ Sport Wodny, 1935 Nr 18, s. 360 Wielkopolska Biblioteka Cyfrowa [dostęp: 2020-03-20]
- ↑ Tabela Punktacyjna za 1936. Sport Wodny 1936, Nr 19 s. 350. Wielkopolska Biblioteka Cyfrowa [dostęp: 2020-03-20]
- ↑ Tabela Punktacyjna za 1937. Sport Wodny 1937, Nr 22. Pomorska Biblioteka Cyfrowa) [dostęp: 2020-03-20]
- ↑ Tabela Punktacyjna w 1938, Sport Wodny, 1938, nr 20, s. 304, Wielkopolska Biblioteka Cyfrowa [dostęp: 2020-03-20]
- ↑ Tabela Punktacyjna w 1939, Sport Wodny, 1939 nr 15, s. 227, Wielkopolska Biblioteka Cyfrowa [dostęp: 2020-03-20]
- ↑ PZTW 1998. Wioślarski Informator sportowy.
- ↑ 80 lat PZTW. Wioślarski Informator sportowy 1999.
- ↑ a b c d e f g h i j k l m n o Sprawozdania Zarządu PZTW za lata 1999-2013, Biblioteka PZTW.
- ↑ ’’Sprawozdanie Zarządu PZTW za 2014 rok’’, s. 210, bip.msit.gov.pl [dostęp: 2020-03-20].
- ↑ ’’Sprawozdanie Zarządu PZTW za 2015 rok’’, s. 255, bip.msit.gov.pl [dostęp: 2020-03-20].
- ↑ ’’Sprawozdanie Zarządu PZTW za 2016 rok’’, s. 214, bip.msit.gov.pl [dostęp: 2020-03-20].
- ↑ ’’Sprawozdanie Zarządu PZTW za 2017 rok’’, s. 212, bip.msit.gov.pl [dostęp: 2020-03-20].
- ↑ ’’Sprawozdanie Zarządu PZTW za 2018 rok’’, s. 206, pztw.pl [dostęp: 2020-03-20].
- ↑ klasyfikacja nieoficjalna – za stroną: Bydgostii Bydgoszcz [dostęp: 2020-03-20]
- ↑ https://web.archive.org/web/20161227054449/http://zawisza.info.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=1390:poniatowski-bogdan&catid=102&Itemid=130 dostęp 14-11-2016
- ↑ http://www.btw.bydgoszcz.pl/btw,article,0,25,98,btw-w-bydgoszczy.html dostęp 18-04-2017
- ↑ http://muzeum.bydgoszcz.pl/wystawy/id,63,0,0,Bydgoskie-Towarzystwo-Wioslarskie-1920--2010 dostęp 19-04-2017
Bibliografia
- Bydgoskie Towarzystwo Wioślarskie. [w:] Kalendarz Bydgoski 1968
- Długosz Jerzy: Największe sukcesy sportu bydgoskiego. [w:] Kalendarz Bydgoski 1992
- Długosz Jerzy: Największe porażki bydgoskiego sportu. [w:] Kalendarz Bydgoski 1993
- Mrozik Konrad: Osiągnięcia bydgoskiego sportu w czasach II Rzeczypospolitej. [w:] Kronika Bydgoska XIV (1992). Bydgoszcz 1993
- Mrozik Konrad: Bydgoskie wioślarstwo lat międzywojennych. [w:] Kalendarz Bydgoski 1987
- Jeleniewski Marek K. Z biegiem lat z biegiem Brdy, Bydgoszcz 2003
- Perlińska Anna: Bydgoszcz miasto wioślarzy. [w:] Kalendarz Bydgoski 1981
- Urbanyi Zbigniew, Smoliński Zbigniew: Bydgoszcz jako ośrodek sportowy. [w:] Kronika Bydgoska III. Bydgoszcz 1970
- Urbanyi Zbigniew: BTW! Czołem!. [w:] Kalendarz Bydgoski 2002
- Urbanyi Zbigniew: BTW! Czołem! Lata powojenne. [w:] Kalendarz Bydgoski 2003
Linki zewnętrzne
- Oficjalna strona klubu
- p
- d
- e
Kluby aktywne |
|
---|---|
Kluby nieistniejące |
|
Obiekty sportowe |