Christo Kałfow
![]() | |||
Data urodzenia | 16 października 1883 | ||
---|---|---|---|
Data śmierci | 1 lutego 1945 | ||
Przewodniczący Zgromadzenia Narodowego | |||
Okres | od 1940 | ||
Przynależność polityczna | Porozumienie Demokratyczne | ||
Poprzednik | Nikola Logofetow | ||
Następca | |||
Minister Spraw Zagranicznych i Wyznań Religijnych | |||
Okres | od 10 czerwca 1923 | ||
Poprzednik | Aleksandyr Cankow | ||
Następca | Atanas Burow | ||
|
Christo Dimow Kałfow – bułg. Христо Димов Калфов (ur. 16 października 1883 w Kałoferze – zm. 1 lutego 1945 w Sofii[1]) – bułgarski polityk, pułkownik armii bułgarskiej, minister spraw zagranicznych w latach 1923-1926.
Życiorys
Pochodził z Kałoferu (wówczas Rumelia Wschodnia), był synem Dimo Christowa Kałfowa i Stany. Ukończył szkołę wojskową w Sofii w 1903, a następnie Akademię Wojskową w Turynie[1]. Służbę wojskową rozpoczął w 1911, w 4 pułku artylerii. Uczestnik wojen bałkańskich 1912-1913 jako oficer do zadań specjalnych przy naczelnym dowódcy. W czasie I wojny światowej uczył sztuki wojennej księcia Borysa, następcy tronu. Kiedy Borys objął tron w roku 1918, Kałfow został jego adiutantem. We wrześniu 1922 odszedł z armii w stopniu pułkownika i zajął się przygotowywaniem przewrotu przeciwko Aleksandrowi Stambolijskiemu, pośrednicząc w rozmowach między carem, a oficerami. Po obaleniu Stambolijskiego, Kałfow objął resort spraw zagranicznych w rządzie Aleksandyra Cankowa. Jego dziełem był traktat o przyjaźni z Turcją, podpisany w 1925 oraz protokół o przestrzeganiu praw mniejszości z Grecją (znany też jako układ Kałfow-Politis).
Początkowo związany z Porozumieniem Narodowym Cankowa, w 1932 po rozłamie w partii związał się z Ruchem Narodowo-Społecznym. W 1934 opuścił szeregi tej partii i związał się ponownie z królem Borysem III. Próba utworzenia przez Kałfowa bułgarskiej partii faszystowskiej w 1936 zakończyła się niepowodzeniem. Od 1927 do 1944 zasiadał w parlamencie bułgarskim, w ostatniej kadencji pełniąc funkcję jego przewodniczącego.
Aresztowany we wrześniu 1944, był sądzony przez tzw. sąd ludowy. Za działalność polityczną w okresie II wojny światowej skazany na karę śmierci i konfiskatę mienia. Wyrok wykonano przez rozstrzelanie 1 lutego 1945. 12 kwietnia 1996 Sąd Najwyższy zrehabilitował Kałfowa[1].
Był żonaty (żona Liuba z d. Nedewa), miał dwóch synów (Dimo i Stefan).
Awanse
- podporucznik (Подпоручик) (1903)
- porucznik (Поручик) (1906)
- kapitan (Капитан) (1910)
- major (Майор) (1916)
- podpułkownik (Подполковник) (1918)
- pułkownik (Полковник) (1922)
Przypisy
Bibliografia
- Христо Троански, Убийствено червено, София, 2003.
- Fotografia Kałfowa
- p
- d
- e
|
- Pełna lista: (1878–1908)
- (1946–1990)
- (1990-dziś)