Cliff Richard
![]() Cliff Richard (1975) | |||
Imię i nazwisko | Harry Roger Webb | ||
---|---|---|---|
Data i miejsce urodzenia | 14 października 1940 | ||
Pochodzenie | brytyjskie | ||
Gatunki | rock and roll, pop, gospel | ||
Aktywność | od 1958 | ||
Wydawnictwo | EMI, Decca, Columbia, Epic, Rocket, Papillon Records | ||
Powiązania | The Shadows | ||
Odznaczenia | |||
![]() ![]() | |||
| |||
Strona internetowa |
Cliff Richard, właśc. Harry Roger Webb[1][2] (ur. 14 października 1940 w Lucknow[3]) – brytyjski piosenkarz. Kawaler Orderu Imperium Brytyjskiego[4].
Jeden z najpopularniejszych artystów pop w Wielkiej Brytanii[5]. Na jego dorobek składa się około 70 albumów i ponad 130 singli, nie wliczając w to różnych składanek i epek. Ma na koncie ponad 250 mln sprzedanych płyt[6]. Jego 15 utworów dotarło do pierwszego miejsca brytyjskiej listy przebojów[7].
Życiorys
Urodził się w Lucknow[8], w północnych Indiach, w zamożnej rodzinie Dorothy Marie (Dazely) Bodkin i Rodgera Oscara Webba[9], urodzonego w Birmie inżyniera i okręgowego dyrektora firmy zaopatrzeniowej „Kelners”[10]. Ma trzy siostry: Donellę „Donnę” (ur. 1943), Jacqueline „Jacqui” Ann (ur. 1947) i Joan (ur. 1950)[11][12]. Do siódmego roku życia mieszkał w Kalkucie, gdzie rozwijał umiejętności wokalne, śpiewając w chórze kościelnym[13]. Jego matka była Świadkiem Jehowy, a ojciec również był chrześcijaninem, choć innego wyznania.[14]. W 1947 przeprowadził się z rodziną do Wielkiej Brytanii, gdzie wskutek zmiany stylu życia rodziny przez kilka lat żył w ubóstwie[15]. Początkowo mieszkali w Carshalton, Surrey i Essex, później osiedlili się w mieszkaniu kwaterunkowym w Cheshunt, a po zdobyciu rozpoznawalności przez Richarda przeprowadzili się do domu jednorodzinnego w Winchmore Hill, a później do rezydencii Rookswood w Nazeing[16]. Jego matka po śmierci męża ponownie wyszła za mąż, za Dereka Bodkina[17].
Uczył się w szkole podstawowej w Carshalton, w której z uwagi na swoją ciemniejszą karnację był obiektem szykan i ataków ze strony rówieśników[18]. Następnie uczył się w szkole podstawowej w Waltham Cross[19], a później ukończył Chestnut Secondary Modern School. W okresie szkolnym zajmował się sportem – trenował piłkę nożną, koszykówkę, rzut oszczepem i badmintona[20]. W wieku 14 lat zafascynował się twórczością Elvisa Presleya, a na początku kariery starał się upodobnić wizerunkowo do swojego idola (m.in. nosił czarne bokobrody)[21]. Śpiewał w zespole The Quintones, który tworzył ze szkolnymi znajomymi[22]. Z pomocą ojca nauczył się podstaw gry na gitarze[23].
Po zakończeniu edukacji przez rok pracował jako inspektor ds. kontroli kredytów w fabryce Atlas Lamps w Enfield, w której pracował również jego ojciec[24]. W tym okresie przez dwa miesiące był wokalistą w zespole grającym muzykę skiflową[25]. Wkrótce z perkusistą grupy, Terrym Smartem, założył zespół rock’n’rollowy The Drifters, który później zmienił nazwę na The Shadows[26]. W międzyczasie przyjął pseudonim artystyczny Cliff Richard i porzucił wizerunek inspirowany Elvisem Presleyem, a w sierpniu 1959 porzucił pracę w Atlas Lamps, by w pełni poświęcić się karierze muzycznej[27]. Z zespołem wylansował przeboje: „Move It”, „Apache”, z którymi dotarł do pierwszego miejsca na brytyjskiej liście przebojów UK Singles Chart[28].
W 1959 wydał dwa pierwsze w swojej karierze solowe albumy: Cliff i Cliff Sings[29]. W tym samym roku zadebiutował jako aktor epizodyczną rolą w filmie Poważne oskarżenie (Serious Charge, 1959), do którego nagrał ścieżkę dźwiękową, w tym m.in. jego kolejny przebój z pierwszego miejsca na liście UK Singles Chart – „Living Doll”[30]. Następnie zagrał drugoplanową rolę w filmie Expresso Bongo (1959)[30], do którego również nagrał ścieżkę dźwiękową. W październiku 1960 wydał album pt. Me And My Shadows[29].
W 1961 wydał kolejne dwie solowe płyty: Listen to Cliff i 21 Today[31]. Rozgłos przyniosła mu główna rola w musicalu filmowym Chcemy się bawić (The Young Ones, 1961)[32], który okazał się hitem kasowym w Wielkiej Brytanii i był emitowany również za granicą[33]. Po sukcesie filmu zagrał główne role w dwóch jego kontynuacjach: Letnie wakacje (Summer Holiday, 1963) i Wonderful Life (1964), które jednak nie powtórzyły sukcesu pierwszego filmu[34]. Do wszystkich trzech filmów nagrał ścieżki dźwiękowe, przy czym albumy The Young Ones i Summer Holiday dotarły do pierwszego miejsca na liście UK Albums Chart, a Wonderful Life – do drugiego miejsca. W międzyczasie wydał kolejne solowe płyty: 32 Minutes And 17 Seconds with Cliff Richard (1962), When in Spain (1963) i Aladdin And His Wonderful Lamp (1964)[35]. W 1965 premierę miały jego kolejne cztery albumy: Cliff Richard, More Hits by Cliff, When in Rome i Love Is Forever[36].
W drugiej połowie lat 60. wydał płyty: Kinda Latin (1966), Finders Keepers (1966), Cinderella (1967) i Don’t Stop Me Now (1967)[36]. W związku z przejściem na chrześcijaństwo i zaangażowaniem się w rozwój duchowy rozważał odejście z show-biznesu na rzecz pracy jako nauczyciel religii (w tym celu zdał egzaminy w studium metodycznym dla nauczycieli w Herdfordshire)[37]. Za namową reżysera Jamesa „Jima” F. Colliera zmienił plany i zagrał Jamie’ego Hopkinsa – cynicznego gwiazdora muzyki popularnej, który przechodzi nawrócenie – w jego filmie Co do grosza (Two a Penny, 1968), poza tym nagrał album gospel pt. Good News i zrealizował serię telewizyjnych programów chrześcijańskich[38]. Z Collierem pracował również przy filmie dokumentalnym His Land (1970) o współczesnym Izraelu w świetle dawnych proroctw[39]. W międzyczasie wydał kolejne albumy muzyczne: Cliff in Japan (1968), Established 1958 (1968), Sincerely (1969) i It’ll Be Me (1969)[40]. W kwietniu 1968, reprezentując Wielką Brytanię z utworem „Congratulations”, zajął drugie miejsce w finale 13. Konkursie Piosenki Eurowizji w Londynie.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/6f/Cliff_Richard_Denmark_2015_ubt.jpg/220px-Cliff_Richard_Denmark_2015_ubt.jpg)
W 1970 wydał koncertowy album pt. Cliff Love at the Talk of the Town oraz trzy płyty studyjne: About That Man, His Land o Tracks ’n’ Grooves[41]. W 1971 wystąpił w spektaklu The Potting Shed w Sadler’s Wells na West Endzie[42]. W marcu 1973, reprezentując Wielką Brytanię z utworem „Power of All Our Friends”, zajął trzecie miejsce w finale 18. Konkursu Piosenki Eurowizji w Luksemburgu. Do końca pierwszej połowy lat 70. wydał jeszcze trzy albumy: Take Me High (1973), Help It Along (1974) i The 31st of February Street (1974)[43]. W 1976 wydał album pt. I’m Nearly Famous z przebojami „Miss You Nights”, „Devil Woman” i „Can’t Ask for Anything More than You”, a także odbył m.in. trzytygodniową trasę koncertową po ZSRR, która obejmowała 20 występów w Moskwie i Leningradzie[44]. Do końca lat 70. wydał jeszcze albumy: Every Face Tells the Story (1977), Small Corners (1978), Green Light (1978) i Rock’N’Roll Juvenille (1979), a ostatnią z płyt promował singlem „We Don’t Talk Anymore”, który rozszedł się w nakładzie 5 mln egzemplarzy na świecie[45].
W 1980 otrzymał Order Imperium Brytyjskiego, wydał album pt. I’m No Hero i zagrał serię koncertów w Apollo Victoria Theatre[46]. Również w latach 80. odbył m.in. trasę koncertową po Afryce Południowej i wydał płyty: Love Songs (1981), Wired for Sound (1981), Now You See Me… Now You Don’t (1982), Dresser for the Occasion (1983), Silver (1983), Walking in the Light (1984), Cliff & The Shadows (1984), The Rock Connection (1984); It’s Small World (1985), Hymns and Inspirational Songs i Always Guaranteed (1987)[47]. 14 kwietnia 1988 wystąpił w duecie z Freddiem Mercurym w Dominion Theatre na charytatywnym koncercie „Give Time for AIDS”, którego celem było zebranie środków na walkę z AIDS[48][49]. W tym samym roku wydał świąteczny singiel „Mistletoe and Wine”, który stał się przebojem, a także albumy: Private Collection i Carols[50]. 27 maja 1989 wydał setny singiel w karierze – „The Best of Me”. Była to równocześnie jego 26. piosenka w ciągu 30 lat, która dotarła do pierwszej trójki brytyjskiej listy przebojów. W czerwcu 1989 zagrał dwa koncerty na Wembley Arena, na których zaśpiewał przed 70 tys. publicznością[51]. W tym samym roku wydał album pt. Stronger[52].
W listopadzie 1991 wydał album świąteczny pt. Togethee with Cliff Richard[52]. 25 października 1995 otrzymał tytuł szlachecki (Knight Bachelor).
Życie prywatne
Deklaruje się jako chrześcijanin, wcześniej (w latach 60.) duży wpływ wywarło na nim nauczanie świadków Jehowy[53]. Od czasu swojego nawrócenia czynnie włącza się w ewangelizację, m.in. występuje na imprezach i seminariach chrześcijańskich oraz uczestniczy w nabożeństwach kościelnych i kampaniach ewangelizacyjnych[54]; latem 1986 wygłosił kazania podczas pobytu w Warszawie. Odbył dwumiesięczny kurs biblijny w Oak Hill Theological College[55]. Jest zaangażowany w rozwój Funduszu Charytatywnego Aliansu Ewangelicznego (ang. The Evangelical Alliance Relief Fund; TEAR Fund), a dla organizacji m.in. organizuje coroczne koncerty charytatywne[56]. Współtworzył książki: The Cliff Richard Story (1967), The Way I See It (1968), Questions (1970), The Way I See It Now (1973) oraz You, Me and Jesus (1983) i Mine to Share (1989) oraz autobiografię pt. Which One’s Cliff (1991; pol. Kim jest Cliff?)[57].
Jest krótkofalowcem, posiada amerykański znak W2JOF. Interesuje się fotografią[58].
Dyskografia
- Albumy
Rok | Tytuł | UK | US | AU |
---|---|---|---|---|
1959 | Cliff | 4 | ||
Cliff Sings | 2 | |||
1960 | Me and My Shadows | 2 | ||
1961 | Listen to Cliff | 2 | ||
21 Today | 1 | |||
The Young Ones | 1 | |||
1962 | Live at the ABC Kingston | |||
32 Minutes and 17 Seconds with Cliff Richard | 3 | |||
1963 | Summer Holiday | 1 | ||
Cliff’s Hit Album | 2 | |||
When In Spain | 8 | |||
Wonderful Life | 2 | |||
1964 | Aladdin and His Wonderful Lamp | 13 | ||
1965 | Cliff Richard | 9 | ||
More Hits by Cliff | 20 | |||
Love Is Forever | 19 | |||
1966 | Kinda Latin | 9 | ||
Finders Keepers | 6 | |||
1967 | Cinderella | 20 | ||
Don’t Stop Me Now | 23 | |||
Good News | 37 | |||
1968 | Established 1958 | 30 | ||
Cliff in Japan | 29 | |||
Two a Penny | ||||
1969 | The Best of Cliff | 5 | ||
Sincerely Cliff | 24 | |||
1970 | Cliff Live at the Talk of The Town | |||
About That Man | ||||
His Land | ||||
Tracks and Grooves | 37 | |||
1972 | The Best of Cliff, Volume 2 | 49 | ||
1973 | Take Me High | 41 | ||
1974 | Help It Along | |||
1975 | The 31st of February Street | |||
1976 | I’m Nearly Famous | 5 | 76 | |
1977 | Every Face Tells a Story | 8 | ||
40 Golden Greats | 1 | |||
1978 | Small Corners | 33 | ||
Green Light | 25 | |||
1979 | Thank You Very Much | 5 | ||
Rock n’ Roll Juvenile | 3 | 74 | ||
1980 | I’m No Hero | 4 | 80 | |
1981 | Love Songs | 1 | 26 | |
Wired For Sound | 4 | 132 | ||
1982 | Now You See Me.. Now You Don’t | 4 | ||
1983 | 25 Years of Gold | |||
Dressed for the Occasion | 7 | |||
Silver | 7 | |||
1984 | The Rock Connection | 43 | ||
1987 | Always Guaranteed | 5 | 11 | |
1988 | Private Collection: 1979-1988 | 1 | 15 | |
1989 | Stronger | 7 | 37 | |
1990 | From a Distance: The Event | 3 | ||
1991 | Together with Cliff Richard | 10 | ||
1993 | Cliff Richard The Album | 1 | ||
1994 | The Hit List | 3 | ||
1995 | Songs from 'Heathcliff' | 15 | ||
1996 | Cliff Richard At The Movies | 17 | ||
1998 | Real As I Wanna Be | 10 | 32 | |
2000 | The Whole Story: His Greatest Hits | 6 | ||
2001 | Wanted | 11 | 49 | |
2002 | The Singles Collection [6 CD Set] | |||
2003 | Cliff at Christmas | 9 | ||
2004 | Cliff Richard – The World Tour | 167 | 43 | |
Something’s Goin’ On | 7 | |||
2005 | The Platinum Collection | 51 | ||
2006 | Two’s Company | 8 | ||
2007 | Love... The Album | 13 | ||
2008 | And They Said It Wouldn’t Last (My 50 Years In Music) | |||
The 50th Anniversary Album | ||||
2009 | Lost & Found (From The Archives) | |||
Rare B-Sides 1963-1989 | ||||
Japan Tour '74 | ||||
Reunited | ||||
2010 | Bold As Brass – Limited Edition | |||
2011 | Soulicious |
Filmografia
Rok | Tytuł | Rola | Reżyser |
---|---|---|---|
1959 | Expresso Bongo | Bert Rudge / Bongo Herbert | Val Guest |
Poważne oskarżenie (Serious Charge) | Curley Thompson | Terence Young | |
1961 | Chcemy się bawić (The Young Ones) | Nicky | Sidney J. Furie |
1963 | Letnie wakacje (Summer Holiday) | Don | Peter Yates |
1964 | Wonderful Life | Johnnie | Sidney J. Furie |
1966 | Finders Keepers | Cliff | Sidney Hayers |
Thunderbirds Are Go | Cliff Richard Jr. | David Lane | |
1967 | Two a Penny | Jamie Hopkins | James F. Collier |
1970 | His Land (film dokumentalny) | w roli samego siebie | James F. Collier |
1972 | The Case (TV) | Michael Hurll | |
1973 | Take Me High | Tim Matthews | David Askey |
2012 | Mayday (Run for Your Wife) | muzyk uliczny | Ray Cooney, John Luton |
Przypisy
- ↑ Personalidade: Cliff Richard (Índia). InterFilmes.com. [dostęp 2019-12-25]. (port.).
- ↑ Cliff Richard. Listal. [dostęp 2019-12-25]. (ang.).
- ↑ Cliff Richard w bazie IMDb (ang.)
- ↑ Cliff Richard Biography. „Billboard”. [dostęp 2016-07-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-08-05)]. (ang.).
- ↑ Stephen Thomas Erlewine: Cliff Richard Biography. AllMusic. [dostęp 2016-06-12]. (ang.).
- ↑ Cliff Richard w bazie Discogs.com (ang.)
- ↑ Cliff Richard (1940-), singer, actor. BFI Screenonline. [dostęp 2019-12-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-08-16)]. (ang.).
- ↑ Richard 1991 ↓, s. 12.
- ↑ Cliff Richard – What Nationality Ancestry Race. Ethnicity of Celebs. [dostęp 2019-12-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-08-16)]. (ang.).
- ↑ Richard 1991 ↓, s. 12–13, 16–17.
- ↑ Cliff Richard w bazie Notable Names Database (ang.)
- ↑ Richard 1991 ↓, s. 19.
- ↑ Richard 1991 ↓, s. 11–14.
- ↑ Richard 1991 ↓, s. 24–26.
- ↑ Richard 1991 ↓, s. 11, 16–20.
- ↑ Richard 1991 ↓, s. 20, 51, 64, 70, 113.
- ↑ Richard 1991 ↓, s. 70.
- ↑ Richard 1991 ↓, s. 27.
- ↑ Richard 1991 ↓, s. 27–29.
- ↑ Richard 1991 ↓, s. 31.
- ↑ Richard 1991 ↓, s. 31–36, 46–47.
- ↑ Richard 1991 ↓, s. 32–33.
- ↑ Richard 1991 ↓, s. 33.
- ↑ Richard 1991 ↓, s. 38, 50.
- ↑ Richard 1991 ↓, s. 39.
- ↑ Richard 1991 ↓, s. 39, 51.
- ↑ Richard 1991 ↓, s. 42–43, 46–47.
- ↑ Richard 1991 ↓, s. 45–46, 48.
- ↑ a b Richard 1991 ↓, s. 200.
- ↑ a b Richard 1991 ↓, s. 55.
- ↑ Richard 1991 ↓, s. 201.
- ↑ Cliff Richard w bazie Filmweb
- ↑ Richard 1991 ↓, s. 54–55.
- ↑ Richard 1991 ↓, s. 56–59.
- ↑ Richard 1991 ↓, s. 201–202.
- ↑ a b Richard 1991 ↓, s. 204.
- ↑ Richard 1991 ↓, s. 76.
- ↑ Richard 1991 ↓, s. 74–79, 205.
- ↑ Richard 1991 ↓, s. 80.
- ↑ Richard 1991 ↓, s. 205–206.
- ↑ Richard 1991 ↓, s. 207.
- ↑ Richard 1991 ↓, s. 108–109.
- ↑ Richard 1991 ↓, s. 208.
- ↑ Richard 1991 ↓, s. 101–102, 168–169, 209.
- ↑ Richard 1991 ↓, s. 172, 210.
- ↑ Richard 1991 ↓, s. 172, 211.
- ↑ Richard 1991 ↓, s. 211–213.
- ↑ Freddie Mercury: Dominion Theatre (Time Musical) 14/4/1988 – Freddie’s Last Live Performance EVER. (ang.).
- ↑ In My Defence. (pol.).
- ↑ Richard 1991 ↓, s. 192.
- ↑ Richard 1991 ↓, s. 192–193.
- ↑ a b Richard 1991 ↓, s. 214.
- ↑ Richard 1991 ↓, s. 5, 8, 61–68.
- ↑ Richard 1991 ↓, s. 80–95.
- ↑ Richard 1991 ↓, s. 94–95.
- ↑ Richard 1991 ↓, s. 84, 135–146.
- ↑ Richard 1991 ↓, s. 8, 87, 196.
- ↑ Richard 1991 ↓, s. 127.
Bibliografia
- Cliff Richard: Kim jest Cliff?. Wydawnictwo Areopag, 1991. ISBN 83-85391-02-2.
- p
- d
- e
- Eurovision: You Decide
|
- PWN: 3967733
- Britannica: biography/Cliff-Richard
- Universalis: cliff-richard
- NE.se: cliff-richard
- Nacionālā enciklopēdija: 61617
- SNL: Cliff_Richard
- DSDE: Cliff_Richard