Elegia na śmierć Zawiszy Czarnego
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/de/Jan_Matejko_p0242_-_Bilwa_pod_Grunwaldem_VI._Zawisza_Czarny_i_Domarat_z_Kobylan.png/220px-Jan_Matejko_p0242_-_Bilwa_pod_Grunwaldem_VI._Zawisza_Czarny_i_Domarat_z_Kobylan.png)
Elegia na śmierć Zawiszy Czarnego – poemat młodopolskiego poety Kazimierza Przerwy-Tetmajera[1][2], opublikowany w serii siódmej jego Poezji w 1912. Jest on jednym z kilku utworów poety[3], w których mierzył się z postacią Zawiszy Czarnego z Garbowa, uważanego za najsłynniejszego polskiego rycerza. Utwór zawiera cytat z łacińskiej elegii Adama Świnki z Zielonej, napisanej po śmierci Zawiszy w 1428[4]: Arma tua fulgent, sed non hic ossa quiescunt,/Divae memoriae miles, o Zawisza niger![5].
- Jadą, jadą o świtaniu słońca,
- lecz to słońce na plecy im świeci,
- na ich plecach lśni blacha błyszcząca,
- lecz Zawisza został samotrzeci.
- Dwaj pachołcy przy nim pozostali,
- prości ludzie, ubodzy i mali,
- ze zagrody wyszli polskich kmieci.
Zobacz też: O Zawiszy Czarnym opowieść.
Przypisy
- ↑ Tetmajer Kazimierz, [w:] Encyklopedia PWN [online], Wydawnictwo Naukowe PWN [dostęp 2017-04-05] .
- ↑ Kazimierz Przerwa-Tetmajer. culture.pl. [dostęp 2017-04-06]. (pol.).
- ↑ Franciszek Ziejka: "Polegaj jak na Zawiszy". bazhum.muzhp.pl. [dostęp 2017-04-06]. (pol.).
- ↑ Roman Mazurkiewicz: Średniowieczna poezja świecka. staropolska.pl. [dostęp 2017-04-06]. (pol.).
- ↑ Anna Czabanowska-Wróbel: „Uspokojona, uspokajająca... Elegia młodopolska jako ogniwo modernistycznych dziejów gatunku. repozytorium.amu.edu.pl. s. 66. [dostęp 2017-04-06]. (pol.).
Linki zewnętrzne
- Kazimierz Przerwa-Tetmajer: Elegia na śmierć Zawiszy Czarnego. literat.ug.edu.pl. [dostęp 2017-04-06]. (pol.).
- Kazimierz Przerwa-Tetmajer: Elegia na śmierć Czarnego Zawiszy. wolnelektury.pl. [dostęp 2017-04-06]. (pol.).