Ferdynand Werner
![]() | |||
Data i miejsce urodzenia | 14 listopada 1799 | ||
---|---|---|---|
Data i miejsce śmierci | 15 sierpnia 1870 | ||
Miejsce spoczynku | |||
Odznaczenia | |||
![]() ![]() | |||
|
Franciszek Ferdynand Werner (ur. 14 listopada 1799 w Warszawie, zm. 15 sierpnia 1870 tamże) – farmaceuta warszawski, kawaler orderu Virtuti Militari, profesor Szkoły Głównej.
Życiorys
Pochodził z rodziny luterańskiej. Ojciec Samuel Fryderyk (1761–1836), żonaty z Renatą Karoliną z Meissnerów (1769–1808), z zawodu fabrykant mydła, walczył na czele swych czeladników w czasie insurekcji kościuszkowskiej na ulicach Warszawy.
Ferdynand (tego imienia używał) uczęszczał do Liceum Warszawskiego, potem studiował farmację na UW. Magisterium uzyskał w roku 1824, po czym praktykował w aptekach warszawskich, prawdopodobnie u współwyznawców-ewangelików. W czasie powstania listopadowego rodzice urządzili w swym mieszkaniu mały lazaret, podczas gdy Ferdynand najpierw służył jako podporucznik w Gwardii Narodowej i później jako aptekarz w Dywizji Karabinierów Konnych. Za odwagę i ofiarność otrzymał Złoty Krzyż Virtuti Militari.
Po upadku powstania Werner powrócił do działalności zawodowej. Niebawem dorobił się własnej apteki i wkrótce własnego domu z dużą apteką na ul. Długiej nr hip. 544. Zrobił w szybkim tempie znamienitą karierę w służbie zdrowia Kongresówki: już w r. 1832 otrzymał nominację na asesora farmacji, potem został radcą w Radzie Lekarskiej (utworzonej po rozwiązaniu UW, posiadającej prawo nadawania i nostryfikacji doktoratów), od 1840 był kierownikiem katedry farmacji w Szkole Farmaceutycznej i od 1857 do śmierci profesorem katedry farmacji w warszawskiej Akademii Medyko-Chirurgicznej i następnie w Szkole Głównej. Działał także w prawodawstwie służby zdrowia – sformułował ogłoszoną w roku 1839 ustawę regulującą działalność aptek, drogerii i składów farb, z co cesarz Mikołaj I nadał mu brylantowy pierścień oraz herb Miron[1][2].
Został również odznaczony orderem św. Stanisława[1].
Życie prywatne
Werner ożenił się z Henriettą z Meissnerów (1813–1896) i miał z nią m.in. syna Fryderyka Emila, znanego farmaceutę i przedsiębiorcę warszawskiego.
Wernerowie zostali pochowani na cmentarzu ewangelickim w Warszawie (Al. F nr 38)[3].
Bratem Wernera był Wilhelm Werner (1794–1842), ozorkowski fabrykant, ojciec Anny Scheibler[4][5].
Przypisy
- ↑ a b Stefan Janusz (1903-1966) RedS.J.(1. 1. ) R. Starykoń-Kasprzycki Stefan Janusz (1903-1966) RedS.J.(1. 1. ) R., Polska Encyklopedja Szlachecka, t. XII, Wydawnictwo Instytutu Kultury Historycznej, 1939, s. 107 [dostęp 2021-11-22] .
- ↑ Franciszek Ferdynand Werner [online], Fundacja Współpracy Polsko-Niemieckiej - Polacy z wyboru [dostęp 2021-11-22] (pol.).
- ↑ śp. FRANCISZEK FERDYNAND WERNER
- ↑ Ferdynand Franciszek Werner h. Miron [online], geni_family_tree [dostęp 2021-11-22] (pol.).
- ↑ Chrystian Wilhelm Werner h. Miron [online], geni_family_tree [dostęp 2021-11-22] (pol.).
Bibliografia
- Stanisław Łoza, Rodziny polskie pochodzenia cudzoziemskiego osiadłe w Warszawie i okolicach, I-III, Warszawa 1932-35
- Władysław Smoleński, Mieszczaństwo warszawskie w końcu XVIII wieku, Warszawa 1917
- Eugeniusz Szulc, Cmentarz ewangelicko-augsburski w Warszawie, Warszawa 1989
Linki zewnętrzne
- Ferdynand Werner – publikacje w bibliotece Polona