Franciszek Uhrynowicz
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | 11 października 1892 |
---|---|
Data śmierci | 2 marca 1970 |
Przebieg służby | |
Siły zbrojne | Wojsko Polskie |
Jednostki | Ośrodek Zapasowy 6 Dywizji Piechoty |
Stanowiska | dowódca ośrodka |
Główne wojny i bitwy | I wojna światowa |
Odznaczenia | |
![]() ![]() |
Franciszek Uhrynowicz[a] (ur. 11 października 1892 w Drohobyczu, zm. 2 marca 1970) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys
Urodził się 11 października 1892 w Drohobyczu, ówczesnym mieście powiatowym Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Bartłomieja, stolarza i Marii z Daszkiewiczów[2][3]. Miał brata Michała i siostrę Bronisławę po mężu Paździocha (1894–1961)[4]. Ukończył czteroklasową szkołę powszechną i w 1904 rozpoczął naukę w c. k. Gimnazjum im. Franciszka Józefa w rodzinnym mieście[5][6]. W 1913 otrzymał w nim świadectwo maturalne. Jako abiturient deklarował wybranie zawodu żołnierza zawodowego[7]. W tym samym roku został członkiem Polskiej Partii Socjalistycznej[8].
W czasie I wojny światowej walczył w szeregach cesarsko-królewskiej Obrony Krajowej. Na stopień podporucznika rezerwy został mianowany ze starszeństwem z 1 grudnia 1917[9]. Jego oddziałem macierzystym był Pułk Strzelców Nr 5[10]. Od 1 listopada 1918 do 20 kwietnia 1919 pracował Kopalni Galicyjskiego Karpackiego Naftowego Towarzystwa Akcyjnego w Borysławiu[11].
25 kwietnia 1919 wstąpił do Wojska Polskiego i został przydzielony do Batalionu Zapasowego 12 pułku piechoty[8]. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 612. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był 80 pułk piechoty[12]. W 1923 był przydzielony do 19 Dywizji Piechoty w Wilnie na stanowisko II oficera sztabu, pozostając oficerem nadetatowym 85 pułku piechoty w Nowej Wilejce[13]. W następnym roku służył w macierzystym 85 pp[14]. 1 grudnia 1924 został mianowany majorem ze starszeństwem z 15 sierpnia 1924 i 196. lokatą w korpusie oficerów piechoty[15]. W 1925 dowodził II batalionem 85 pp[16]. W 1928 ponownie służył w 19 Dywizji Piechoty[17]. W lipcu 1929 został przeniesiony do 85 pp na stanowisko kwatermistrza[18]. W marcu 1930 został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko dowódcy Batalionu KOP „Dawidgródek”[19][20]. W grudniu 1932 został przeniesiony z KOP do 37 pułku piechoty w Kutnie na stanowisko kwatermistrza[21]. Na stopień podpułkownika został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1936 i 8. lokatą w korpusie oficerów piechoty[22]. 1 kwietnia 1936 został przeniesiony do 56 pułku piechoty w Krotoszynie na stanowisko zastępcy dowódcy pułku[23]. W 1937 ukończył kurs dowódców pułków w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie[2]. 1 stycznia 1939 został przeniesiony do 20 pułku piechoty w Krakowie na stanowisko I zastępcy dowódcy pułku[23][24].
W sierpniu 1939, w czasie mobilizacji, został dowódcą Ośrodka Zapasowego 6 Dywizji Piechoty i kierował nim w czasie kampanii wrześniowej[25]. 21 września 1939 przekroczył granicę z Rumunią i został internowany[11]. 8 lutego 1941 został przekazany Niemcom i osadzony w Oflagu VI E Dorsten, a następnie Oflagu VI B Dössel[23][26]. 1 kwietnia 1945 został uwolniony[23]. 31 marca 1946 wrócił do Polski, a 3 kwietnia tego roku zarejestrował w Rejonowej Komendzie Uzupełnień Kutno[23]. Zmarł 2 marca 1970 i został pochowany na cmentarzu parafialnym w Sopocie[27].
Był żonaty z Marią z Pietrulewiczów (1903–1955), z którą miał syna Zbigniewa i córkę Teresę[2][27].
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 4089 – 1922[2][28]
- Złoty Krzyż Zasługi – 10 listopada 1928[29][28]
9 grudnia 1935 Komitet Krzyża i Medalu Niepodległości odrzucił wniosek o nadanie mu tego odznaczenia „z powodu braku pracy niepodległościowej”[30].
Uwagi
Przypisy
- ↑ Ranglisten 1918 ↓, s. 144, 228.
- ↑ a b c d Kolekcja ↓, s. 2.
- ↑ Sprawozdanie 1913 ↓, s. 119.
- ↑ Bronisława Paździocha [online], geni_family_tree [dostęp 2021-06-15] (pol.).
- ↑ Sprawozdanie 1910 ↓, s. 86.
- ↑ Kolekcja ↓, s. 4.
- ↑ Sprawozdanie 1913 ↓, s. 115, 119.
- ↑ a b Kolekcja ↓, s. 2, 4.
- ↑ Ranglisten 1918 ↓, s. 144.
- ↑ Ranglisten 1918 ↓, s. 228.
- ↑ a b Kolekcja ↓, s. 3, 5.
- ↑ Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 47.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 87, 370, 410.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 321, 351.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 131 z 17 grudnia 1924, s. 735.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 55 z 22 maja 1925, s. 277.
- ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 123, 176.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 6 lipca 1929, s. 191.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 31 marca 1930, s. 117.
- ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 28, 905.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 9 grudnia 1932, s. 439.
- ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 14.
- ↑ a b c d e Kolekcja ↓, s. 3.
- ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 571.
- ↑ Kolekcja ↓, s. 2, 5.
- ↑ Program „Straty osobowe i ofiary represji pod okupacją niemiecką”. Fundacja „Polsko-Niemieckie Pojednanie”. [dostęp 2023-10-29].
- ↑ a b Franciszek Uhrynowicz. Polskie-Cmentarze.com. [dostęp 2023-10-29].
- ↑ a b Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 28.
- ↑ M.P. z 1928 r. nr 260, poz. 634 „w uznaniu zasług, położonych w poszczególnych działach pracy dla wojska”.
- ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2023-10-29].
Bibliografia
- Franciszek Uhrynowicz. [w:] Kolekcja akt żołnierzy zarejestrowanych w rejonowych komendach uzupełnień, sygn. II.56.3237 [on-line]. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2023-10-29].
- Sprawozdanie Dyrekcyi C. K. Gimnazyum im. Franciszka Józefa w Drohobyczu za rok szkolny 1910. Drohobycz: Nakładem Funduszu Naukowego, 1910.
- Sprawozdanie Dyrekcyi C. K. Gimnazyum im. Franciszka Józefa w Drohobyczu za rok szkolny 1913. Drohobycz: Nakładem Funduszu Naukowego, 1913.
- Ranglisten der K. K. Landwehr und der K. K. Gendarmerie 1918. Wiedeń: 1918.
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2020-03-31].
- Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922.
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
- Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
- Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. Kraków: Fundacja CDCN, 2006. ISBN 978-83-7188-899-1.