Ignacy Blaschke
![]() | Ten artykuł dotyczy polskiego rzeźbiarza i rysownika. Zobacz też: inne osoby o tym nazwisku. |
![]() Ignacy Engelbert Blaschke (po lewej) i Eugeniusz Dąbrowa-Dąbrowski. Zaproszenie kabaretu "Zielony Balonik" autorstwa Kazimierza Sichulskiego | |
Data i miejsce urodzenia | 15 października 1882 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | 5 stycznia 1943 |
Dziedzina sztuki | rzeźba, grafika |
Odznaczenia | |
![]() |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/59/Karykatura_jozefy_singer.jpg/220px-Karykatura_jozefy_singer.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/e2/Gr%C3%B3b_Ignacego_E._Blaschke.jpg/220px-Gr%C3%B3b_Ignacego_E._Blaschke.jpg)
Ignacy Engelbert Blaschke, pierwotnie Engelbert Blaschke (ur. 15 października 1882 we Vrútkach, zm. 5 stycznia 1943 w Bochni) – polski rzeźbiarz i rysownik czeskiego oraz niemieckiego pochodzenia[1]. Pierwsze swoje dzieła podpisywał jako «Engelbert Blaszke».
Był synem Franza i Antonii z Beránków[2]. W latach 1902–1909 studiował rzeźbę w Paryżu, Norymberdze oraz na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie pod okiem Konstantego Laszczki[3]. Związany z cyganerią krakowską. Autor plakatów i zaproszeń na występy Kabaretu „Zielony Balonik”. Po studiach osiadał we Lwowie, gdzie współpracował z kabaretem „Wesoła Jama”[4]. Wspólnie m.in. z Kornelem Makuszyńskim, Stanisławem Wasylewskim i Henrykiem Zbierzchowskim stworzył satyryczną szopkę "Lwowskie marionetki"[5]. Rzeźbił głównie studia portretowe, m.in. popiersie Jana Gutenberga na elewacji domu przy ul. Szabatowskiego w Chorzowie. Projektował medale i medaliony dla Fabryki Fajansu w Pacykowie. W czasie wojny polsko-ukraińskiej grożąc maszyniście lufką do papierosów udającą lufę pistoletu uprowadził ukraiński pociąg wojskowy wiozący na front amunicję. Za ten czyn otrzymał Krzyż Obrony Lwowa.
Życie prywatne
Mąż Anieli z domu Kaiser, ojciec trojga dzieci, w tym Stanisława[1].
Przypisy
- ↑ a b Czasopismo Techniczne KTT, nr 162-165, Krakowskie Towarzystwo Techniczne, Kraków 2015.
- ↑ Słownik artystów polskich i obcych w Polsce działających (zmarłych przed 1966 r.). Malarze, rzeźbiarze, graficy, tom 1, Ossolineum, Wrocław 1971, s. 175.
- ↑ Materiały do dziejów Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Wrocław 1969, s. 339.
- ↑ biogram Ignacego E. Blaschke. Muzeum Narodowe w Krakowie.
- ↑ Witold Waszczuk: Pisarz wobec koniunktury: Twórczość literacka Henryka Zbierzchowskiego, Wydawnictwo Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej, Lublin 2000, s. 142.
Bibliografia
- Emmanuel Swieykowski: Pamiętnik Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie: 1854-1904; 50 lat działalności dla ojczystej sztuki. Kraków: TPSP, 1905.
- Boy-Żeleński Tadeusz Słówka. Wstęp: Tomasz Weiss. BN I, 255. Wrocław 1988.
- Polski Plakat Secesyjny, Muzeum Narodowe w Krakowie, Kraków 2003
- Aleksandra Melbechowska-Luty Posągi i ludzie: rzeźba polska dwudziestolecia międzywojennego, Wydawnictwo Neriton, Warszawa 2005