Ignacy Pieńkowski
![]() Autoportret z Pierrotem | |||
Data i miejsce urodzenia | 19 lipca 1877 | ||
---|---|---|---|
Data i miejsce śmierci | 6 września 1948 | ||
Narodowość | polska | ||
Dziedzina sztuki | malarstwo | ||
Odznaczenia | |||
![]() | |||
|
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/83/Ignacy_Pie%C5%84kowski_-_Portret_%C5%BCony_przy_stole_1907.jpg/240px-Ignacy_Pie%C5%84kowski_-_Portret_%C5%BCony_przy_stole_1907.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/e5/Ignacy_Pie%C5%84kowki_-_R%C3%B3%C5%BCe_w_wazonie.jpg/240px-Ignacy_Pie%C5%84kowki_-_R%C3%B3%C5%BCe_w_wazonie.jpg)
Ignacy Wincenty Pieńkowski (ur. 19 lipca 1877 w Dołubowie (Dołubniowie) na Podlasiu, zm. 6 września 1948 w Krakowie) – polski malarz, wykładowca Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie.
Życiorys
Urodził się w majątku Dołubowo w rodzinie ziemiańskiej. Jego rodzicami byli Ludwik Pieńkowski i Wiktoria z Władyczańskich. W latach 1892–1895 uczył się malarstwa w Szkole Rysunkowej w Warszawie u Wojciecha Gersona, a następnie w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie pod kierunkiem Teodora Axentowicza i Leona Wyczółkowskiego. W 1898 roku wyjechał do Paryża, gdzie uzupełniał studia w Akademii Juliana, po czym kształcił się w Monachium i Rzymie. Podróżował do Francji, Włoch, Rosji i Brazylii.
Jako pedagog wykładał w Szkole Sztuk Pięknych w Warszawie w latach 1909–1913. W 1916 roku organizował wystawę sztuki polskiej w Moskwie, mieszkał na Krymie. W 1918 roku objął katedrę malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Był członkiem Towarzystwa Artystów Polskich „Sztuka” i Związku Zawodowego Polskich Artystów Plastyków. Regularnie uczestniczył w wystawach Towarzystwa Artystów Polskich „Sztuka”, miał także wiele wystaw indywidualnych, m.in. w brazylijskiej Kurytybie 1925. 11 listopada 1937 został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[1]. Okres II wojny światowej spędził w Krakowie. Po inauguracji krakowskiej ASP 29 marca 1945 ponownie objął katedrę malarstwa, którą prowadził do śmierci.
Twórczość Ignacego Pieńkowskiego wykazuje silne związki z francuską sztuką postimpresjonistyczną. Do jego uczniów należeli m.in.: Tadeusz Kantor, Stanisław Borysowski, Tadeusz Brzozowski, Jan Cybis, Józef Gaczyński, Stefan Maciej Makarewicz.
Jego obrazy znajdują się w Muzeum Narodowym w Warszawie, Muzeum Narodowe w Krakowie, Muzeum Podlaskim w Białymstoku oraz w prywatnych kolekcjach. W Muzeum Rolnictwa w Ciechanowcu znajduje się stała wystawa poświęcona Ignacemu Pieńkowskiemu – jego obrazy prezentowane są tam wśród przedmiotów przeniesionych z dworu Pieńkowskich w Sutnie[2].
Był dwukrotnie żonaty: od 30 czerwca 1906 z Józefiną Alicją z Rogoszów, aktorką i literatką, później od 27 stycznia 1915 z malarką Ireną Marią z Ostrowskich (1887–1974), swoją studentką. Mimo dwóch małżeństw, pozostał bezdzietny.
Niektóre prace
- Pejzaż z łódką
- Pejzaż
- Modelka z japońską parasolką
- Prymule
- Dalie
- Martwa natura z dzbanem do wina
- Żebracy
- Portret kobiety z pomarańczami
- Wieś tatrzańska
Przypisy
Bibliografia
- książka pamiątkowa 175 lat nauczania malarstwa, rzeźby i grafiki w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych - Kraków 1994.
Linki zewnętrzne
- Aukcja nr 51 Poz. 43. Ignacy PIEŃKOWSKI „Aleja parkowa”
- Aukcja Pieńkowski Ignacy. agraart.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-04)]. „Pejzaż z łódką”
- Wioska w Tatrach
- Ignacy Pieńkowski, Internetowy Polski Słownik Biograficzny [dostęp 2022-04-15].
- PWN: 3956824