Język bachtiarski
Obszar | Iran | ||
---|---|---|---|
Liczba mówiących | 1,2 mln[1] | ||
Pismo/alfabet | arabskie | ||
Klasyfikacja genetyczna | |||
Status oficjalny | |||
Ethnologue | 6a żywy↗ | ||
Kody języka | |||
ISO 639-3 | bqi | ||
IETF | bqi | ||
Glottolog | bakh1245 | ||
Ethnologue | bqi | ||
W Wikipedii | |||
| |||
Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu. |
Język bachtiarski – język irański używany przez około 1 milion osób w południowo-zachodnim Iranie. Jego obszar obejmuje ostany Chuzestan, Czahar Mahal wa Bachtijari, Lorestan i Isfahan[2].
Należy do języków luri (lori). Z perspektywy geograficznej i strukturalnej stanowi formę pośrednią pomiędzy lori północnym i lori południowym, lecz jest bliższy temu drugiemu[2].
Pierwsze prace nt. języka bachtiarskiego ukazały się w I poł. XX w.[2]
Jest zapisywany pismem arabskim[1].
![]() | Zobacz hasło bachtiarski w Wikisłowniku |
Przypisy
- ↑ a b David M.D.M. Eberhard David M.D.M., Gary F.G.F. Simons Gary F.G.F., Charles D.Ch.D. Fennig Charles D.Ch.D. (red.), Bakhtiâri, [w:] Ethnologue: Languages of the World, wyd. 22, Dallas: SIL International, 2019 [zarchiwizowane z adresu 2019-06-06] (ang.).
- ↑ a b c Anonby i Taheri-Ardali 2019 ↓, s. 445.
Bibliografia
- Alfred F.A.F. Majewicz Alfred F.A.F., Języki świata i ich klasyfikowanie, Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1989, ISBN 83-01-08163-5, OCLC 749247655 (pol.).
- ErikE. Anonby ErikE., MortazaM. Taheri-Ardali MortazaM., Bakhtiari, [w:] GeoffreyG. Haig, GeoffreyG. Khan (red.), The Languages and Linguistics of Western Asia: An Areal Perspective, Berlin–Boston: Walter de Gruyter, 2019 (The World of Linguistics 6), s. 445–480, DOI: 10.1515/9783110421682-014, ISBN 978-3-11-042168-2, ISBN 978-3-11-042608-3 (ang.).