Jacek Piechota
![]() Jacek Piechota (2023) | |||
Data i miejsce urodzenia | 28 kwietnia 1959 | ||
---|---|---|---|
Minister gospodarki | |||
Okres | od 19 października 2001 | ||
Przynależność polityczna | Sojusz Lewicy Demokratycznej | ||
Poprzednik | Janusz Steinhoff | ||
Następca | Jerzy Hausner | ||
Minister gospodarki i pracy | |||
Okres | od 31 marca 2005 | ||
Przynależność polityczna | Sojusz Lewicy Demokratycznej | ||
Poprzednik | Jerzy Hausner | ||
Następca | Piotr Woźniak | ||
Odznaczenia | |||
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() | |||
|
Jacek Jan Piechota (ur. 28 kwietnia 1959 w Szczecinie) – polski polityk, w latach 1985–2007 poseł na Sejm PRL i RP IX, X, I, II, III, IV i V kadencji, minister gospodarki w rządzie Leszka Millera w latach 2001–2003, minister gospodarki i pracy w drugim rządzie Marka Belki w 2005. Prezes Polsko-Ukraińskiej Izby Gospodarczej.
Życiorys
W 1983 ukończył studia magisterskie na Wydziale Technologii i Inżynierii Chemicznej Politechniki Szczecińskiej, uzyskując tytuł zawodowy inżyniera chemika. Podczas studiów był członkiem prezydium rady uczelnianej Socjalistycznego Związku Studentów Polskich. W latach 1984–1985 pracował jako nauczyciel chemii w VI Liceum Ogólnokształcącym w Szczecinie[1]. W 1978 wstąpił do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, był komendantem Nadodrzańskiego Hufca Związku Harcerstwa Polskiego i I sekretarzem podstawowej organizacji partyjnej PZPR przy komendzie chorągwi ZHP. Działał w Stowarzyszeniu „Ordynacka”[2].
Z ramienia PZPR zasiadał w Miejskiej Radzie Narodowej Szczecina. Z ramienia PZPR i później SLD sprawował mandat posła na Sejm PRL i RP IX, X, I, II, III i IV i V kadencji z okręgów Szczecin i szczecińskich (nr 91, nr 20, nr 44 i nr 41). Po rozwiązaniu PZPR do 1999 należał do Socjaldemokracji Rzeczypospolitej Polskiej. Figurował na liście Macierewicza z 1992 jako TW „Robert”, zarejestrowany 3 maja 1984 przez szczecińską Służbę Bezpieczeństwa. Jacek Piechota złożył oświadczenie lustracyjne, w którym zaprzeczył współpracy z organami bezpieczeństwa PRL. Oświadczenie zakwestionował prokurator Instytutu Pamięci Narodowej; Sąd Okręgowy w Szczecinie trzykrotnie orzekał, że było ono zgodne z prawdą, ale Sąd Apelacyjny w Szczecinie za każdym razem orzeczenie to uchylał do ponownego rozpoznania (po raz trzeci w 2018)[3][4].
Od 19 października 2001 do 7 stycznia 2003 pełnił funkcję ministra gospodarki w rządzie Leszka Millera. Zajmował stanowisko wiceministra gospodarki i pracy w rządzie Marka Belki, a po dymisji Jerzego Hausnera 31 marca 2005 zajął jego miejsce, zostając ministrem gospodarki i pracy.
Był członkiem komitetu wyborczego Włodzimierza Cimoszewicza w wyborach prezydenckich w 2005. W 2006 jako kandydat z poparciem komitetu wyborczego Lewicy i Demokratów w wyborach samorządowych ubiegał się o urząd prezydenta Szczecina. W I turze zajął 2. miejsce (27,91% poparcia i 38 059 głosów), w II turze przegrał z popieranym przez Platformę Obywatelską Piotrem Krzystkiem, zdobywając 35,17% poparcia (40 394 głosy)[5].
W przedterminowych wyborach parlamentarnych w 2007 nie ubiegał się o reelekcję, po czym zrezygnował z działalności politycznej. Zajął się pracą w sektorze prywatnym. Objął funkcję prezesa Polsko-Ukraińskiej Izby Gospodarczej. Jest również inicjatorem i współzałożycielem Stowarzyszenia Baltic Business Forum, które organizuje co roku od 2009 w Świnoujściu i po stronie niemieckiej w Heringsdorfie konferencję gospodarczą dla biznesu i instytucji państwowych z krajów basenu Morza Bałtyckiego i Europy Wschodniej. Został wiceprezesem tej organizacji[6]. W 2011 startował w wyborach do Senatu w okręgu nr 98; zajął 2. miejsce, uzyskując 44 957 głosów (24,4%)[7]. W 2015 powołany na wiceprezesa Związku Polskich Parlamentarzystów[8].
Odznaczenia
- Brązowy Krzyż Zasługi (1988)
- Medal Komisji Edukacji Narodowej (1989)[9]
- Order Gwiazdy Białej I klasy (Estonia, 2002)[10]
- Order „Za zasługi” III klasy (Ukraina, 2013)[11]
- Xirka Ġieħ ir-Repubblika (Malta, 2002)[12]
Przypisy
- ↑ Sejm Rzeczypospolitej Polskiej. II kadencja. Przewodnik, Wydawnictwo Sejmowe, Warszawa 1994, s. 134
- ↑ Rzeczpospolita towarzyska. onet.pl, 29 listopada 2006. [dostęp 2011-09-16].
- ↑ Jacek Piechota po raz trzeci wygrał z IPN. „Gazeta Wyborcza”. Szczecin, 22 marca 2018.
- ↑ Będzie czwarte podejście do lustracji Piechoty. 24kurier.pl, 26 lipca 2018. [dostęp 2018-11-06].
- ↑ Serwis PKW – Wybory 2006. [dostęp 2011-09-16].
- ↑ Zarząd. balticbusinessforum.eu. [dostęp 2011-12-30].
- ↑ Obwieszczenie Państwowej Komisji Wyborczej z dnia 11 października 2011 r. o wynikach wyborów do Senatu Rzeczypospolitej Polskiej przeprowadzonych w dniu 9 października 2011 r. (Dz.U. z 2011 r. nr 218, poz. 1295)
- ↑ Zarząd. parlamentarzysci.pl. [dostęp 2015-07-18].
- ↑ Profil na stronie Biblioteki Sejmowej. [dostęp 2017-10-24].
- ↑ Riiklike autasude andmine. Vastu võetud 13.03.2002 nr 121. riigiteataja.ee. [dostęp 2011-09-16]. (est.).
- ↑ УКАЗ ПРЕЗИДЕНТА УКРАЇНИ №452/2013 Про відзначення державними нагородами України громадян іноземних держав. president.gov.ua, 24 sierpnia 2013. [dostęp 2024-03-24]. (ukr.).
- ↑ Past Recipients of Honorary Honours Awards. opm.gov.mt. [dostęp 2015-09-04]. (ang.).
Bibliografia
- Strona sejmowa posła V kadencji. [dostęp 2011-09-16].
- p
- d
- e
W dniu zaprzysiężenia |
|
---|---|
Późniejsi członkowie rządu |
|
- kursywa – ministrowie odwołani przed końcem istnienia rządu
- p
- d
- e
W dniu zaprzysiężenia |
|
---|---|
Późniejsi członkowie rządu |
|
- kursywa – ministrowie, którzy pełnili funkcję do końca istnienia rządu
- p
- d
- e
Minister gospodarki |
|
---|---|
Minister gospodarki, pracy i polityki społecznej | |
Minister gospodarki i pracy |
|
Minister gospodarki |
|