Jan-Erik Lundqvist
![]() | |||
Państwo |
| ||
---|---|---|---|
Data i miejsce urodzenia | 14 kwietnia 1937 | ||
Gra | praworęczny, jednoręczny bekhend | ||
Status profesjonalny | 1954 | ||
Zakończenie kariery | 1969 | ||
Gra pojedyncza | |||
Australian Open | 4R (1959) | ||
Roland Garros | SF (1961, 1964) | ||
Wimbledon | 4R (1960, 1963) | ||
US Open | 3R (1962) | ||
Gra podwójna | |||
Australian Open | QF (1959) | ||
|
Jan-Erik Lundqvist (ur. 14 kwietnia 1937 w Sztokholmie) – szwedzki tenisista, reprezentant w Pucharze Davisa.
W latach 60. Lundqvist zaliczany był do czołowych zawodników w tenisie amatorskim. W rankingu The Daily Telegraph za rok 1964 Szwed uplasował się na 3. miejscu, za Australijczykami Royem Emersonem i Fredem Stollem. W imprezach wielkoszlemowych, zdominowanych w tym okresie przez zawodników australijskich, Lundqvist najdalej doszedł dwukrotnie do półfinału French Open, zarówno w 1961 roku, jak i 1964 roku. Największym sukcesem Lundqvista jest zwycięstwo w międzynarodowych mistrzostwach Włoch w Rzymie w 1964 roku, kiedy pokonał w finale Freda Stolle. Rok później triumfował w halowych mistrzostwach USA, w ćwierćfinale eliminując byłego mistrza Wimbledonu Chucka McKinleya, a w finale pokonując Dennisa Ralstona. Lundqvist wygrał również zawody w Båstad w 1963 roku, był ponadto wielokrotnym triumfatorem narodowych mistrzostw Szwecji.
Znany pod zdrobniałą wersją imienia Janne, przyczynił się znacznie do popularyzacji tenisa w Szwecji także dzięki występom w Pucharze Davisa. Lundqvist był jednym z aktywniejszych reprezentantów Szwecji, pozostaje m.in. rekordzistą kadry pod względem liczby wygranych pojedynków singlowych (47 zwycięstw przy 16 porażkach). Występował (z przerwami) w zespole narodowym w latach 1957–1970, mając udział (poza finałem międzystrefowym w 1964) w awansie do trzech finałów strefy europejskiej (1960 i 1961 porażki z Włochami, 1963 porażka z Wielką Brytanią) oraz do półfinału strefy międzystrefowej w 1962 roku (porażka z Meksykiem).
Lundqvist, który w 1960 roku odrzucił propozycję byłego tenisisty i słynnego promotora Jacka Kramera przejścia na zawodowstwo, po zakończeniu kariery kontynuował działalność na rzecz popularyzacji szwedzkiego tenisa jako publicysta i komentator telewizyjny i radiowy. Wydał m.in. książki Tokig i tennis (1964) i Tennis för miljoner (1968). Przez kilkadziesiąt lat prowadził w Sztokholmie popularne centrum tenisowe. W 2004 roku został wpisany do Hall of Fame tenisa szwedzkiego.
Bibliografia
- Profil na stronie ATP [online], Association of Tennis Professionals [dostęp 2013-10-18] (ang.).
- Profil na stronie ITF [online], International Tennis Federation [dostęp 2013-10-18] (ang.).
- Profil na stronie Pucharu Davisa [online], Davis Cup [dostęp 2013-10-18] (ang.).
- Centrum tenisowe Janne Lundqvista. stockholmtennis.se. [dostęp 2013-10-18]. (ang.).