Jerzy Starnawski
Data i miejsce urodzenia | 27 lutego 1922 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | 9 listopada 2012 |
profesor nauk humanistycznych | |
Specjalność: historia literatury polskiej | |
Alma Mater | |
Doktorat | 1949 |
Habilitacja | 1958 |
Profesura | 1974[1] |
Polska Akademia Umiejętności | |
Status | członek korespondent |
Uczelnia | |
Okres zatrudn. | 1950-1992 |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() |
Jerzy Starnawski (ur. 27 lutego 1922 w Guzówce, zm. 9 listopada 2012 w Łodzi[2]) – historyk literatury, absolwent polonistyki KUL, profesor Uniwersytetu Łódzkiego, członek Polskiej Akademii Umiejętności.
Życiorys
Ukończył Gimnazjum i Liceum im. Stefana Batorego w Lublinie, gdzie zdał maturę w 1939 r. W kampanii wrześniowej 1939 r. brał udział w obronie Grodna jako podchorąży rezerwy 19. dywizji piechoty. Internowany na Litwie zbiegł z obozu i przez rok mieszkał w Wilnie. Po wybuchu wojny niemiecko-sowieckiej zatrzymany przez Niemców podczas próby przedostania się do Lublina, więziony w obozach Wietzendorf, Zeven i Sandbostel w bardzo trudnych warunkach. W 1943 r. dołączył do polskich jeńców i w kwietniu 1944 r. wrócił do Lublina. Pod koniec okupacji brał udział w tajnym nauczaniu i był redaktorem pisma „W Ogniu Walki” (potem zmieniło tytuł na „Jestem Polakiem”)[3].
Po wyzwoleniu podjął studia polonistyczne na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, gdzie w grudniu 1949 r. obronił rozprawę doktorską Słowacki – epistolograf. W latach 1950–1964 był zatrudniony na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. W 1964 r. przeniósł się na Uniwersytet Łódzki, gdzie w 1974 roku uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego i zwyczajnego w 1981. Kierował Katedrą Literatury Staropolskiej i Nauk Pomocniczych. Pracował tam aż do przejścia na emeryturę w 1992 roku[4]. Został odznaczony Krzyżem Kawalerskim i Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. Otrzymał także Medal Komisji Edukacji Narodowej[5].
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/97/Gr%C3%B3b_prof._Jerzego_Starnawskiego_.jpg/220px-Gr%C3%B3b_prof._Jerzego_Starnawskiego_.jpg)
Życie prywatne
Syn Tadeusza (1881-1942) i Marii z domu Kuczyńskiej, katolickiej działaczki społecznej (1897-1990)[6], jako jeden z trzech braci. Od 1951 r. żonaty z Teresą Starnawską (1928-2018), z domu Jaruzelską, polonistką, siostrą Wojciecha Jaruzelskiego[7]. Jego córką jest historyczka, mediewistka, Maria Starnawska[8].
Wybrane publikacje
- Średniowiecze (Warszawa 1975 z serii Biblioteka Polonistyki)
- Andrzej Frycz Modrzewski: żywot, dzieło, sława
- Z dziejów renesansu w Polsce. Studia i szkice
- Pisarze jezuiccy w Polsce (wiek XVI-XIX). Studia i materiały
- Reymont i inni
- Z dziejów polskiej nauki o literaturze dwanaście rozpraw
- Dzieje wiedzy o literaturze polskiej
- Od zarania dziejów literatury polskiej po wiek XX
- Odrodzenie : czasy, ludzie, książki
- Średniowieczna poezja religijna
- Sylwetki wileńskich historyków literatury
- Słownik badaczy literatury polskiej, tomy I-X
- Warsztat bibliograficzny historyka literatury polskiej
Przypisy
- ↑ Prof. zw. dr Jerzy Starnawski, [w:] baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI PIB) [dostęp 2010-05-28] .
- ↑ Zmarł Profesor Jerzy Starnawski. kul.pl, 2012-11-13. [dostęp 2012-11-13]. (pol.).
- ↑ Julian Maślanka. Jerzy Starnawski (27 II 1922–9 XI 2012). „Ruch Literacki”. LIV, s. 239-240, 2013. ISSN 0035-9602. [dostęp 2023-05-12].
- ↑ Jerzy Starnawski – sylwetka
- ↑ Maria Wichowa "Profesor Jerzy Starnawski – mój Mistrz"
- ↑ Edward Walawender "Maria Starnawska (1897-1990)" [w:] Polski Słownik Biograficzny tom XLII wyd. 2003-2004 s.326
- ↑ MonikaM. Jaruzelska MonikaM., Rodzina, Warszawa: Czerwone i Czarne, 2014, ISBN 978-83-7700-146-2 .
- ↑ EwaE. Hadrian EwaE., Profesor Jerzy Starnawski (1922-2012) – historyk i badacz literatury polskiej, neolatynista, bibliograf, pedagog, edytor, erudyta, [w:] GrzegorzG. Figiel (red.), Bibliotekarz Lubelski Rocznik LV, s. 19-26, 2012, ISSN 0137-9895 .
- PWN: 3979103
- identyfikator osoby w serwisie „Nauka Polska”: 56804