Jerzy Surdykowski
Zbigniew Bujak, Jerzy Surdykowski i Tomasz Jastrun – Stowarzyszenie Pracowników, Współpracowników i Przyjaciół Rozgłośni Polskiej Radia Wolna Europa Imienia Jana Nowaka-Jeziorańskiego (2010) | |||
Data i miejsce urodzenia | 14 marca 1939 | ||
---|---|---|---|
Konsul generalny RP w Nowym Jorku | |||
Okres | od 1990 | ||
Poprzednik | |||
Następca | Dariusz Jadowski | ||
Ambasador RP w Tajlandii | |||
Okres | od 1999 | ||
Poprzednik | Krzysztof Szumski | ||
Następca | |||
Odznaczenia | |||
![]() ![]() | |||
|
Jerzy Surdykowski (ur. 14 marca 1939 w Warszawie[1]) – polski publicysta, dziennikarz, pisarz i dyplomata, działacz opozycji demokratycznej w okresie PRL.
Życiorys
Ukończył w 1962 studia na Wydziale Elektroniki Politechniki Gdańskiej. Pracował początkowo na Politechnice Gdańskiej, następnie jako stoczniowiec w Gdyni. Od końca lat 60. związany z dziennikarstwem jako dziennikarz m.in. „Perspektyw”, „Życia Gospodarczego”, „Życia Literackiego”. Przez kilka lat był także wykładowcą dziennikarstwa na Uniwersytecie Jagiellońskim[2].
Od 1967 do 1982 był członkiem PZPR. W sierpniu 1980 uczestniczył w strajku w Stoczni Gdańskiej, publikował w biuletynie strajkowym[2]. W 1980 został wiceprezesem Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich, pełnił tę funkcję także po delegalizacji SDP w związku z wprowadzeniem stanu wojennego[3]. W 1982 objęty zakazem pracy w mediach państwowych, współpracował z czasopismami drugiego obiegu. W 1989 był redaktorem naczelnym „Głosu Wyborczego Solidarności”, następnie członkiem redakcji „Tygodnika Solidarność” i „Rzeczpospolitej”[2].
Od 1990 związany z polską dyplomacją – był konsulem generalnym RP w Nowym Jorku (1990–1996) oraz ambasadorem w Tajlandii, akredytowanym także w Birmie i na Filipinach (1999–2003)[3].
Jest autorem sztuk teatralnych, w tym Horoskopu zdjętego w 1976 przez cenzurę[3], a także scenariusza do filmu W każdą pogodę (1969)[4]. Twórca esejów i felietonów w prasie krajowej (m.in. w „Znaku”, „Gazecie Krakowskiej” i „Rzeczpospolitej”). Jako pisarz zadebiutował w 1966 powieścią Powracający z morza[3]. Należy do Stowarzyszenia Pisarzy Polskich i PEN Clubu[2]. W następnych latach autor licznych publikacji książkowych, w tym powieści i zbiorów esejów.
Odznaczenia i wyróżnienia
W 1994 otrzymał Złoty Krzyż Zasługi[5], a w 1986 Nagrodę im. Bolesława Prusa[4]. W 2011 prezydent Bronisław Komorowski odznaczył go Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[6].
Wybrane publikacje
- Powracający z morza, Wyd. Morskie, Gdynia 1966.
- Wejście do wielkiej ligi, Wyd. Nasza Księgarnia, Warszawa 1973.
- Brzegiem Bałtyku, Wyd. Interpress, Warszawa 1975.
- Wyzwanie morza, Wyd. Książka i Wiedza, Warszawa 1975.
- Groźba, wyzwanie, nadzieja, Wyd. Literackie, Kraków 1979.
- Oblężenie. Powieść współczesna, Wyd. Literackie, Kraków 1981.
- Notatki gdańskie, Wyd. Aneks, Londyn 1982 (drugi obieg).
- Partia stanu wojennego, Wyd. Unia, Warszawa 1984 (drugi obieg).
- Nie bez końca... Memoriał dla władz PRL, Wyd. Most, Warszawa 1987 (drugi obieg).
- Błękitny kontynent, Wyd. Iskry, Warszawa 1986.
- Dokąd zmierza Ameryka? Czyli drugie czytanie Tocqueville’a, Wyd. Politeja, Warszawa 2001.
- Duch Rzeczypospolitej, Wyd. Naukowe PWN, Warszawa 2001.
- SOS, Wyd. Prószyński i S-ka, Warszawa 2005.
- Wołanie o sens, Wyd. Prószyński i S-ka, Warszawa 2006.
- Paradygmat. Powieść współczesna, Wyd. Austeria, Kraków 2011.
- Pójdę pluć na wasze trumny. Oficyna Wydawnicza „Volumen”, Warszawa 2015.
- Odnajdywanie sensu, Oficyna Wydawnicza „Volumen”, Warszawa 2017.
- Plątawisko, Oficyna Wydawnicza „Volumen”, Warszawa 2019.
- Nadzieja na sensowność świata, Wydawnictwo Copernicus Center Press, Kraków 2020.
- Wytrwałość, Wydawnictwo Nieoczywiste, Warszawa 2022.
- Śturc, Wydawnictwo Nieoczywiste, Warszawa 2023.
- Eseje sensowne, Wydawnictwo Copernicus Center Press, Kraków 2024.
Przypisy
- ↑ Dane osoby z katalogu osób „rozpracowywanych”. katalog.bip.ipn.gov.pl. [dostęp 2022-07-26].
- ↑ a b c d Nota biograficzna w Encyklopedii Solidarności. [dostęp 2011-05-15].
- ↑ a b c d Jerzy Surdykowski. sppkrakow.pl. [dostęp 2017-06-04].
- ↑ a b Jerzy Surdykowski w bazie filmpolski.pl. [dostęp 2011-05-15].
- ↑ Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 15 listopada 1994 r. o nadaniu odznaczenia (M.P. z 1995 r. nr 4, poz. 51).
- ↑ Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 17 marca 2011 r. o nadaniu orderów i odznaczeń (M.P. z 2011 r. nr 64, poz. 624).