Karol Bunsch
![]() Karol Bunsch (1980) | |||
Data i miejsce urodzenia | 22 lutego 1898 | ||
---|---|---|---|
Data i miejsce śmierci | 24 listopada 1987 | ||
Narodowość | Polak | ||
Dziedzina sztuki | pisarz historyczny, tłumacz | ||
Odznaczenia | |||
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() | |||
| |||
| |||
Strona internetowa |
Karol Bunsch (ur. 22 lutego 1898 w Krakowie, zm. 24 listopada 1987 tamże) – polski pisarz historyczny, tłumacz literatury niemieckiej i angielskiej. Syn rzeźbiarza Alojzego Bunscha i młodszy brat malarza Adama Bunscha.
Jego głównym osiągnięciem literackim był wielotomowy cykl powieściowy z czasów piastowskich, znany jako Powieści piastowskie, cieszący się popularnością już od wydania pierwszej książki (Dzikowy skarb, 1945). Opublikował ponadto trylogię o Aleksandrze Wielkim i powieści rozgrywające się w czasach Jagiellonów oraz nowele.
Życiorys
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/1d/Karol_Bunsch_-_w_mundurze_legionowym%2C_rok_1915.jpg/220px-Karol_Bunsch_-_w_mundurze_legionowym%2C_rok_1915.jpg)
Urodził się w Krakowie, jego ojcem był rzeźbiarz i profesor Państwowej Szkoły Przemysłowej Alojzy Bunsch, matka, Maria Aleksandra z d. Sadłowska pochodziła ze znanej rodziny lwowskich architektów[1]. Zainteresowania historyczne i archeologiczne ojca, który działał również w Towarzystwie Miłośników Historii i Zabytków Krakowa oraz postać przyjaciela domu, wybitnego archiwisty i historyka Adama Chmiela[2], miały wpływ na kształtowanie się osobowości przyszłego pisarza [3]. Uczęszczał do Gimnazjum św. Anny w Krakowie (ob. I Liceum Ogólnokształcące im. B. Nowodworskiego).
Jeszcze przed maturą, mając 17 lat, zaciągnął się w roku 1915 do Legionów Polskich[4], ukrywając przed komisją rekrutacyjną zbyt młody wiek. Jako żołnierz 4 pułku piechoty III Brygady Legionów przeszedł chrzest bojowy pod Jastkowem[5]. Z powodu choroby i śmierci ojca musiał wystąpić z wojska, wkrótce jednak znalazł się w armii austriackiej, ukończył w 1916 r. szkołę oficerską i trafił na front. Był ranny podczas walk w Karpatach[6]. Za swoją służbę w czasie I wojny światowej otrzymał austriackie Medale za Waleczność (srebrny i brązowy) oraz Krzyż Wojskowy Karola[7].
Po odzyskaniu niepodległości w roku 1918 wstąpił powtórnie do odtworzonego 4 pułku piechoty Legionów Wojska Polskiego[6]. Walczył aż do listopada roku 1920 biorąc udział w wojnie polsko-ukraińskiej (1918–1919) oraz polsko-bolszewickiej, był ponownie ranny. Służbę w armii zakończył w stopniu porucznika[8]. Został odznaczony Krzyżem Walecznych[9] i Medalem Niepodległości.
Mimo wojny kontynuował edukację, po zdaniu matury w roku 1916 podjął studia prawnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim, które ostatecznie ukończył w roku 1920. Dodatkowo studiował jeszcze filozofię i rolnictwo, ale kierunków tych nie skończył. W 1922 r. uzyskał stopień doktora praw[10]. Pracę rozpoczął w 1921 r. jako aplikant, a po egzaminie był sędzią w Oświęcimiu w latach 1924-1926, zatrudnił się także w kancelarii notarialnej w Skalbmierzu (1926–1927). Po ślubie w roku 1925 z Zofią Redych, również córką prawnika, wrócił do Krakowa w roku 1926 i po odbyciu aplikacji założył w 1928 r. własną kancelarię adwokacką[11]. W roku 1932 powierzono mu funkcję prawnika miejskiego (syndyka) Krakowa, którym był do wybuchu wojny. Ponownie sprawował ją w latach 1945–1950.
Oprócz kariery prawniczej wiele uwagi poświęcał zajęciom sportowym, uprawiał gimnastykę wyczynową, był wielokrotnym zwycięzcą zawodów strzeleckich w Bractwie Kurkowym, w KS Wawel i TG „Sokół”. Pełnił m.in. od roku 1934 funkcję ostatniego przed II wojną światową prezesa Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” w Krakowie[12]. Uprawiał turystykę i narciarstwo, był zamiłowanym wędkarzem, ale przede wszystkim myśliwym, bardzo aktywnie udzielał się w krakowskim Towarzystwie Łowieckim[13]. Miał pasje kolekcjonerskie, interesował się numizmatyką i zbierał białą broń.
W 1938 otrzymał po raz pierwszy Złoty Krzyż Zasługi[14], a w 1939 został zmobilizowany i uczestniczył w kampanii wrześniowej[15]. Podczas okupacji niemieckiej utrzymywał się zachowując nadal stanowisko radcy prawnego w krakowskim magistracie. Należał do ZWZ, a następnie do AK.
W latach 1950–1952 zlikwidował kancelarię adwokacką i zakończył karierę prawniczą poświęcając się wyłącznie pisarstwu. Mimo że nie angażował się w żadną działalność polityczną, jego podpis znalazł się w budzących do dziś kontrowersje okolicznościach wśród nazwisk wielu krakowskich literatów pod zbiorową rezolucją ZLP w sprawie tzw. procesu krakowskiego w 1953 r.[16]
Za działalność pisarską otrzymał literacką Nagrodę Miasta Krakowa (1971) oraz Nagrodę I stopnia Ministra Kultury i Sztuki w dziedzinie literatury (1973)[17]. Nadano mu ponownie Złoty Krzyż Zasługi w 1956, a w roku 1974 został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[14]. Został też wyróżniony Odznaką 1000-lecia Państwa Polskiego[7].
Zmarł 24 listopada 1987 w Krakowie i został pochowany na tamtejszym Cmentarzu Salwatorskim 30 listopada 1987[18].
Uchwałą Rady Miasta[19] nazwano w roku 2002 jego imieniem jedną z ulic w Krakowie[20].
Działalność literacka
Na przełomie lat 1941–1942 zaczęły powstawać pierwsze szkice powieści[3], która miała obrazować początki formowania się polskiej państwowości. Zaraz po wojnie zadebiutował powieścią Dzikowy skarb (1945), wkrótce potem ukazały się następne książki opowiadające o kluczowych wydarzeniach w początkach państwa polskiego: Ojciec i syn (1946), Imiennik – Śladem pradziada (1949) oraz Imiennik – Miecz i pastorał (1949). W ten sposób rozpoczął pracę nad cyklem Powieści piastowskich, który rozbudowywał i uzupełniał aż do roku 1984. Kontynuował w nich tradycję polskiej powieści historycznej wywodzącą się od J. I. Kraszewskiego[21], jednak prosty, niezbyt archaizowany język, wartka akcja i wyraziste, mocno zarysowane charaktery postaci zbliżają jego książki do modelu współczesnej angielskiej literatury historyczno-przygodowej[22]. Sam o swym warsztacie twórczym pisał: „Ponieważ celem mojego pisarstwa jest przyswojenie czytelnikom w sposób przystępny wiedzy o dziejach ojczystych, w przedstawieniu faktów i osób historycznych przyjąłem jako zasadę zgodność z wynikami nauki historii, oczywiście tam, gdzie zgodność taka istnieje”[23].
Oparte na rzetelnej, choć reprezentującej ówczesny sposób interpretowania wiedzy historycznej, jego Powieści piastowskie zdobyły od razu wielką popularność dzięki atrakcyjnej fabule i skrótowej narracji. Ogółem wydania jego książek osiągnęły ok. 5 mln egzemplarzy jeszcze za życia autora[24]. Odtwarzające w zbeletryzowanej formie fakty historyczne książki te podkreślają rolę silnych osobowości w biegu dziejów i konfliktach politycznych[25].
W następnych latach ukazywały się kolejno: Zdobycie Kołobrzegu (1952), Wawelskie wzgórze (1953) i Psie Pole (1953), w których szczególnie mocno zostały wyakcentowane zmagania z najeźdźcą niemieckim, np. w powieści Psie pole znajduje się ekspresyjny opis obrony Głogowa. Ugruntowały one wcześniejszą popularność i również miały bardzo wysokie nakłady[10].
W latach 1955–1967 opublikował trylogię o Aleksandrze Wielkim: Olimpias (1955), Parmenion (1967) i Aleksander (1967). Cechujące się niemal filmową konstrukcją narracji fabularnej, na której tle pokazane są ożywiane namiętnościami główne postacie, powieści te spotkały się także z dużym zainteresowaniem, nie osiągnęły jednak ogromnego powodzenia cyklu piastowskiego. Autor przedstawił w nich jeszcze wyraźniej niż w innych książkach wizję historii nie jako procesu, lecz dzieła wybitnych jednostek[26]. Podjęcie tematów związanych ze starożytnością i odkryciami archeologicznymi zaowocowało jednocześnie reportażami z podróży do Egiptu pod wspólnym tytułem Wyprawa pod Psametychem, opublikowanymi w tygodniku „Dookoła Świata” w roku 1957[27].
W następnych częściach cyklu piastowskiego powiększał i rozszerzał panoramę panowania Piastów do czasów Władysława Łokietka. Były to powieści: Wywołańcy (1958), Rok tysięczny (1961, wydane razem z opowiadaniem Obrona Niemczy), Przełom (1964), Powrotna droga (1971), Przekleństwo (1973), Bracia (1976) i Bezkrólewie (1979). Ostatnią z tej serii była napisana w 1984 powieść Odnowiciel, dopełniająca chronologicznie tomy opublikowane jeszcze w latach 40.
Poza cykl Powieści piastowskich wychodziły: O Zawiszy Czarnym opowieść (1958) oraz Warna 1444 (1971), których akcja rozgrywa się w czasach Jagiellonów. W roku 1971 ukazał się także tomik zatytułowany Myśli, zawierający zbiór aforyzmów.
Zajmował się ponadto przekładami z literatury niemieckiej i angielskiej, przetłumaczył m.in.: Stulecie detektywów (1971, wraz z W. Kragen) oraz Stulecie chirurgów (1977) J. Thorwalda, Moje życie I. Duncan (1974) i Trzecią Rzeszę w krzyżowym ogniu pytań R. W. M. Kempnera (1975).
W roku 1986 ukazały się Nowele zebrane, obok wątków historycznych zawierające opowiadania, które można podzielić na trzy grupy tematyczne związane z życiem autora: wojska i wojny, sądu oraz myślistwa[28]. Pod koniec życia zajął się również pisaniem wspomnień doprowadzonych do okresu okupacji hitlerowskiej, które jednak nie zostały wydane[29].
Po okresie wyraźnego spadku zainteresowania jego twórczością w latach 90. XX wieku, od roku 2000 zaczęły się pojawiać nowe wydania obejmujące Powieści piastowskie i trylogię antyczną, a później także serie audiobooków[30].
Twórczość
Z tym tematem związana jest kategoria: Twórczość Karola Bunscha.
Cykl Powieści piastowskie
Piastowska seria powieści posiada fabułę, w którą wplecione zostały historyczne postaci, wydarzenia i miejsca związane z kształtowaniem się polskiej państwowości[31]:
- Dzikowy skarb (1945; powieść historyczna, której akcja rozgrywa się w początkach panowania Mieszka I)
- Ojciec i syn (1946; powieść, ukazująca konflikt pokoleń, między Bolesławem a jego ojcem Mieszkiem I)
- Rok tysięczny (1961; książka opowiada o rządach Chrobrego, jego konflikcie z Odą i wojnach z Niemcami oraz o życiu św. Wojciecha, uzupełniona jest opowiadaniem Obrona Niemczy, którego akcja rozgrywa się w 1017 roku, z tymi samymi bohaterami)
- Bracia (1976; opowieść ukazuje rządy Mieszka II Lamberta, który w wyniku spisku braci został wplątany w ogromne kłopoty)
- Bezkrólewie (1979; po śmierci Mieszka II rządy obejmuje impulsywny i srogi Bolesław, określany w historii Zapomnianym, wspiera go palatyn Michał Awdaniec)
- Odnowiciel (1984; powieść, opowiadająca o odnowie wyludnionej i zniszczonej Polski przez Kazimierza I Odnowiciela i jego walkach z Mojsławem)
- Imiennik – Śladem pradziada (1949; opowieść tocząca się zaraz po śmierci Kazimierza, opowiadająca o losach woja Domana w czasach Bolesława Szczodrego, łącznie z koronacją króla)
- Imiennik – Miecz i pastorał (1949; kontynuacja poprzedniej części; zaostrza się konflikt między królem Bolesławem a biskupem Stanisławem, który nie wie, że jest marionetką w rękach przebiegłego Sieciecha)
- Przekleństwo (1973; Mieszko Bolesławowic powraca z wygnania. Możni zmęczeni rządami Sieciecha pragną ustanowić Mieszka księciem)
- Zdobycie Kołobrzegu (1952; pierwsze lata panowania Bolesława Krzywoustego i jego dwie wyprawy na Pomorze, dalszy ciąg to Psie Pole)
- Psie Pole (1953; ciąg dalszy Zdobycia Kołobrzegu, wojna z cesarzem Henrykiem V, obrona Głogowa i tytułowa bitwa; wszystkie wymienione wyżej powieści tworzą nieprzerwany ciąg omawiający panowanie wszystkich kolejnych polskich władców)
- Powrotna droga (1971; panowanie Bolesława V Wstydliwego, ponad 100 lat po akcji poprzedniej powieści, najazd Tatarów i wyprawa na Jaćwingów)
- Wawelskie wzgórze (1953; akcja rozgrywa się kilkadziesiąt lat po akcji poprzedniej powieści, czasy Władysława Łokietka i jego walki o koronę królewską oraz zwalczanie buntu krakowskiego, dalszy ciąg to Wywołańcy)
- Wywołańcy (1958; kontynuacja Wawelskiego wzgórza, dalsza część panowania Władysława Łokietka, następna część to Przełom)
- Przełom (1964; kontynuacja dwóch poprzednich powieści, ostatnie lata panowania Władysława Łokietka aż do bitwy pod Płowcami)
Powieści o czasach Jagiellonów
- O Zawiszy Czarnym opowieść (1958)
- Warna 1444 (1971)
Trylogia antyczna o Aleksandrze Wielkim
- Olimpias (1955)
- Parmenion (1967)
- Aleksander (1967)
Nowele
- Dwa opowiadania (1955, Obrona Niemczy oraz Bitwa pod Warną)
- Wilczy los, Cmentarz, Są i tacy, Przygody sędziego (1958, w tomie: W polu i w kniei, autorzy: K. Bunsch, B. Hamera, J. Meissner, E. Paukszta, M. Sadzewicz)
- Nowele zebrane (1986)
Opowiadania dla dzieci i młodzieży
- Żałosne przygody rycerza de Kalw (1957; opowieści oparte na fragmentach książki Psie Pole)
Zbiór aforyzmów
- Myśli (1971)
Przekłady
- Albert Schreiner, Polityka zagraniczna Niemiec: 1871-1945. Cz. 1, 1871-1918 (1956, wraz z K. Rapaczyńskim)
- Richard Aldington, Śmierć bohatera (1958)
- Jürgen Thorwald, Stulecie detektywów (1971, wraz z W. Kragen)
- Isadora Duncan, Moje życie (1974)
- Robert M. W. Kempner, Trzecia Rzesza w krzyżowym ogniu pytań (1975)
- Jürgen Thorwald, Stulecie chirurgów (1977)
Przypisy
- ↑ Architektami byli: dziadek Marii Aleksandry Sadłowskiej, Wincenty Rawski (1810-1876), ojciec, Wiktor Sadłowski (1840-1878), wujowie Wincenty Jan Rawski (1850-1927) oraz Kazimierz Rawski (1863-1932). Największy rozgłos zdobył jej brat Władysław Sadłowski (1869-1940), projektant dworca kolejowego we Lwowie i profesor Politechniki Lwowskiej, z którym ojciec Karola Bunscha utrzymywał bliskie kontakty i kilkakrotnie współpracował. Zob. Internetowy Polski Słownik Biograficzny, Sadłowski Władysław Aleksander (1869–1940). [Dostęp: 15.02.2015]
- ↑ red. A. Śródka, P. Szczawiński: Biogramy uczonych polskich, część I: Nauki społeczne, zeszyt 1: A-J. Wrocław 1983, s. 199.
- ↑ a b Pieszczachowicz 1998 ↓, s. 71.
- ↑ P. Benken: Jeden z pokolenia – Karol Bunsch w walce o wolną Polskę (1915–1920). „Klio", nr 43 (4)/2017. s. 107–133. [dostęp 2018-12-02].
- ↑ J. Konefał: Jastków 1915: historia i pamięć. Lublin: Tow. Naukowe KUL, 2003, s. 46, 89, 196. ISBN 83-7306-117-7.
- ↑ a b J. Osiecki, S. Wyrzycki: 4 Pułk Piechoty Legionów. Kielce: Agencja „JP”, 2007. ISBN 83-60166-61-7.
- ↑ a b Elżbieta Szary: Pisarze ziemi krakowskiej. Kraków: Wyd. Literackie, 1976, s. 24.
- ↑ W 1924 był porucznikiem rezerwy 66 Pułku Piechoty w Chełmnie ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 1274 lokatą. W roku 1934 zajmował 481 lokatę wśród poruczników pospolitego ruszenia. Pozostawał w ewidencji PKU Kraków Miasto z przydziałem do Okręgowej Kadry Oficerskiej Nr V w Krakowie. Zob. „Rocznik Oficerski 1924”, s. 281, 438. oraz „Rocznik Oficerski Rezerw 1934”, s. 256, 928.
- ↑ Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2142 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 1, s. 36). [dostęp 2015-02-15].
- ↑ a b red. A. H. Stachowski: Encyklopedia Krakowa. Warszawa-Kraków: PWN, 2000. ISBN 83-01-13325-2.
- ↑ red. A. Szałagan, J. Czachowska: Współcześni polscy pisarze i badacze literatury: słownik biobibliograficzny. Tom 1.. Warszawa: Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, 1994, s. 351-352. ISBN 83-02-05444-5.
- ↑ Polskie Towarzystwo Gimnastyczne „Sokół” w Krakowie. Jubileusz 120-lecia. Kraków: PTG Sokół, 2005, s. 22-23. ISBN 83-904971-4-X.
- ↑ A. Brzezicki. Igor Newerly i Karol Bunsch: pisarze-myśliwi, którzy odeszli. „Łowiec Polski”. nr 7/8, s. 26-27, 1988.
- ↑ a b red. A. Szałagan, J. Czachowska: Współcześni polscy pisarze i badacze literatury: słownik biobibliograficzny. T. I. Warszawa: Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, 1994, s. 351-352. ISBN 83-02-05444-5.
- ↑ Służba w WP 1-23.09.1939, zaświadczenie nr 734832, ZBOWID Kraków 20.06.1983.
- ↑ zob. W. Czuchnowski: Blizna. Proces Kurii krakowskiej 1953, wyd. Znak, Kraków 2003 oraz Ks. A. Boniecki: Blizna, „Tygodnik Powszechny”, nr 4 (2794), 26.01.2003.
- ↑ „Dziennik Polski”, rok XXIX, nr 172 (9145), s. 2.
- ↑ Karol Bunsch. Nekrologi. „Dziennik Polski”. 277, s. 9, 27 listopada 1987.
- ↑ Uchwała Nr XCVI/902/01 z dnia 28 grudnia 2001 r. Dz. Urz. Wojewody Małopolskiego ust. 29 poz. 493 z dn. 25.02.2002.
- ↑ Koniec budowy ulicy Bunscha. Na skróty do autostrady. „Gazeta Krakowska”, 3-4.08.2002.
- ↑ M. Sienkiewicz. Karol Bunsch. „Życie literackie”. nr 42, 1964.
- ↑ red. B. Tylicka i G. Leszczyński: Słownik literatury dziecięcej i młodzieżowej. Wrocław: Zakład Narodowy im Ossolińskich, 2002, s. 55. ISBN 83-04-04606-7.
- ↑ K. Bunsch: Posłowie w: Bracia, Wyd. Edition 2000, Kraków 2003, s. 375.
- ↑ Pieszczachowicz 1998 ↓, s. 72.
- ↑ K. Surowiec. Dyskurs ze współczesnością: o postaciach władców w powieściach piastowskich Karola Bunscha. „Tyczyńskie Zeszyty Naukowe”. Nr 1-4, s. 113-125, 2005.
- ↑ K. Surowiec: Historiozofia Karola Bunscha. W: red. E. Błachowicz, J. Lizak: Literatura i język wczoraj i dziś. Rzeszów: Wydawnictwo Uniwersytetu Rzeszowskiego, 2007, s. 209-222.
- ↑ K. Bunsch: Wyprawa pod Psametychem 1-4, „Dookoła Świata” r. 1957, nr 20, s. 8-9, nr 22, s. 12-13, nr 24, s. 10-11, nr 26, s. 7-8.
- ↑ T. Kudliński: Przedmowa. W: K. Bunsch: Nowele zebrane. Kraków: KAW, 1986, s. 3-9. ISBN 83-03-01316-5.
- ↑ Pieszczachowicz 1998 ↓, s. 71-72.
- ↑ Dobrze opowiedziane historie – Karol Bunsch. audioteka. [dostęp 2019-11-06].
- ↑ Poniższe opisy i datowania według Współcześni polscy pisarze i badacze literatury : słownik biobibliograficzny. T. 3, G-J - OpacWWW - Prolib Integro [online], opac.mbp.katowice.pl [dostęp 2021-01-08] ..
Bibliografia
- L. M. Bartelski, Polscy pisarze współcześni, PWN, Warszawa 1995, s. 52. ISBN 83-01-11593-9
- T. Kudliński, Przedmowa, [w:] K. Bunsch, Nowele zebrane, KAW, Kraków 1986, s. 3-9. ISBN 83-03-01316-5
- Współcześni polscy pisarze i badacze literatury: słownik biobibliograficzny, JadwigaJ. Czachowska (red.), AlicjaA. Szałagan (red.), t. 1, Warszawa: Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, 1994, s. 351-352, ISBN 83-02-05444-5, OCLC 830052452 .
- J. Pieszczachowicz. Historia bez iluzji (100-lecie urodzin Karola Bunscha). „Zdanie”. nr 1-4, s. 71-72, 1998.
- Encyklopedia Krakowa, red. A. H. Stachowski, PWN, Warszawa-Kraków 2000, ISBN 83-01-13325-2
- M. Bursztyn, K. Radzymińska, Słownik encyklopedyczny. Literatura polska, Wyd. Europa, Wrocław 2001. ISBN 83-87977-97-7
- Słownik literatury dziecięcej i młodzieżowej, BarbaraB. Tylicka (red.), GrzegorzG. Leszczyński (red.), AlicjaA. Baluch, Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 2002, s. 55, ISBN 83-04-04606-7, OCLC 830377723 .
- Wielki leksykon pisarzy polskich, T. 2. Bru – Dąb, red. J. Pieszczachowicz, wyd. Fogra, Kraków 2005. ISBN 83-85719-99-7
- Słownik Pisarzy Polskich, ElwiraE. Buszewicz, ElżbietaE. Zarych (red.), Kraków: Wyd. Krakowskie Wydawnictwo Naukowe, 2008, s. 66, ISBN 978-83-7435-787-6, OCLC 233521626 .
- K. Surowiec, Dyskurs ze współczesnością: o postaciach władców w powieściach piastowskich Karola Bunscha, „Tyczyńskie Zeszyty Naukowe” 2005, nr 1-4, s. 113-125.
- K. Surowiec, Historiozofia Karola Bunscha, [w:] Literatura i język wczoraj i dziś, red. E. Błachowicz, J. Lizak, Wydawnictwo Uniwersytetu Rzeszowskiego, Rzeszów 2007, s. 209-222.
- Sygnowano: Bunsch – malarstwo, grafika, rzeźba, teatr, literatura, (katalog), Szczecin 2016, s. 16-18.
- J. Bończa-Szabłowski, Wielka planeta Bunsch, „Rzeczpospolita”, 22.04.2016. [dostęp 2016-06-08]
- P. Benken, Jeden z pokolenia – Karol Bunsch w walce o wolną Polskę (1915–1920), „Klio", nr 43 (4)/2017, s. 107–133. ISSN 1643-8191 [dostęp 2018-08-11]
Linki zewnętrzne
- Karol Bunsch. Polski pisarz historyczny – strona o życiu i twórczości
- Kraków, Miasto literatury UNESCO – Karol Bunsch
- p
- d
- e
Cykl Powieści piastowskie |
|
---|---|
Cykl o Aleksandrze Macedońskim |
|
Inne utwory |
|
- PWN: 3881997