Kazimierz Biernat
![]() | |||
![]() | |||
Data i miejsce urodzenia | 10 maja 1894 | ||
---|---|---|---|
Data i miejsce śmierci | 7 grudnia 1937 | ||
Przebieg służby | |||
Lata służby | 1914–1932 | ||
Siły zbrojne |
| ||
Jednostki | 32 pułk piechoty Obrony Krajowej | ||
Stanowiska | dowódca kompanii, | ||
Główne wojny i bitwy | I wojna światowa, | ||
Odznaczenia | |||
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() | |||
|
Kazimierz Biernat (ur. 10 maja 1894 w Mordarce, zm. 7 grudnia 1937 w Sanoku) – major piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/ef/Tomb_of_Kazimierz_Biernat_in_Sanok_3.jpg/240px-Tomb_of_Kazimierz_Biernat_in_Sanok_3.jpg)
Kazimierz Biernat urodził się 10 maja 1894 w Mordarce[1], w rodzinie Walentego i Rozalii z domu Mamak[1]. We wsi rodzinnej ukończył szkołę powszechną, a następnie uczył się w gimnazjum w Nowym Sączu, które ukończył w 1913 uzyskując maturę.
Po wybuchu I wojny światowej służył w pułku piechoty Obrony Krajowej Nr 32. Następnie ukończył szkołę oficerską, został mianowany chorążym rezerwy ze starszeństwem z 1 sierpnia 1915 i otrzymał przydział do 16 pułku piechoty Obrony Krajowej „Kraków”. W jego szeregach 27 sierpnia 1915 wyruszył na front wschodni, gdzie 4 czerwca 1916 został wzięty do niewoli, z której odzyskał wolność 22 lipca 1918. Wówczas przyłączył się do 1 pułku strzelców polskich, w którym wpierw został dowódcą plutonu w 3 kompanii, a następnie 11 grudnia 1918, awansowany do stopnia podporucznika, został dowódcą 2 kompanii. Jego pułk wchodził w skład sformowanej na terenie Rosji 5 Dywizji Strzelców Polskich. Wraz z nią walczył w trakcie wojny domowej w Rosji w 1918, w rejonie Ufy (Sardyk, Belebej, Znamienka). 19 kwietnia 1919 awansowano go do stopnia porucznika. Podczas odwrotu jego kompania odznaczyła się w bitwie na stacji kolejowej Tutalska Tajga 23 grudnia 1919, lecz mimo tego ewakuacja wojsk polskich nie powiodła się. W styczniu 1920 5 Dywizja Strzelców Polskich została otoczona i skapitulowała koło stacji kolejowej Klukwiennaja (120 km na wschód od Krasnojarska). Większość polskich żołnierzy została wzięta do niewoli i następnie skierowana do katorżniczej pracy, a część z nich, która się nie poddała (wśród nich Biernat), uciekała w kierunku wschodnim i 21 lutego 1920 dotarła do Harbinu w Mandżurii. Tam został utworzony Samodzielny Batalion Strzelców Polskich, a Biernat został dowódcą 4 kompanii. Grupa ocalałych żołnierzy pułku wraz z większością oficerów i częścią rodzin wojskowych wyruszyła 15 kwietnia 1920 angielskim okrętem z portu Dairen do Polski, przybywając 1 lipca 1920 do Gdańska.
Powracający żołnierze zostali włączeni do Wojska Polskiego i już 10 lipca skierowani na tereny plebiscytowe Warmii i Mazur. W trwającej wtedy wojnie polsko-bolszewickiej 1920, Biernat został mianowany dowódcą 10 kompanii działającego pod ówczesną nazwą 1 Syberyjskiego pułku piechoty (później 22 sierpnia 1921 otrzymał nazwę 82 Syberyjskiego Pułku Strzelców im. Tadeusza Kościuszki) i 8 sierpnia 1920 wysłany na front pod Warszawę. Tam w dniach 14–15 sierpnia uczestniczył w bitwie o Borkowo, a podczas ataku wykazał się męstwem; 19 sierpnia pod Czarnostowem brał udział w ataku na bagnety, zdobyciu okopów bolszewików i przerwaniu frontu. 24 sierpnia został wzięty do niewoli. Mimo tego po raz drugi w życiu uwolnił się z sowieckiej opresji jenieckiej. Po zakończonej wojnie i odparciu bolszewików, w kwietniu 1921 został awansowany do stopnia kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[2]. Został mianowany oficerem 3 Syberyjskiego pułku piechoty (wkrótce zmienił nazwę na 84 pułk piechoty i garnizonował w Pińsku), w którym służył od 30 września 1922 do 7 stycznia 1930[3][4]. W tym czasie pełnił funkcje dowódcy kompanii i dowódcy szkoły podoficerskiej. W maju 1927 został wyznaczony na stanowisko kwatermistrza[5], a w sierpniu tego roku przesunięty na stanowisko dowódcy II batalionu[6][7]. 1 stycznia 1928 został awansowany do stopnia majora piechoty ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928[8]. W lipcu 1929 został przesunięty na stanowisko kwatermistrza[9]. W styczniu 1930 został przeniesiony do 2 pułku strzelców podhalańskich w Sanoku na stanowisko obwodowego komendanta Przysposobienia Wojskowego[10]. Niekorzystne skutki zdrowotne udziału w działaniach wojennych zmusiły go do leczenia szpitalnego i sanatoryjnego. W związku z postępującymi chorobami 31 maja 1932 został przeniesiony w stan spoczynku. W 1934 jako major piechoty przeniesiony w stan spoczynku był w oficerskiej kadrze okręgowej nr X jako oficer pozostający w dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr X i był wówczas przydzielony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Sanok[11].
Zmarł 7 grudnia 1937 w Sanoku wskutek gruźlicy[1]. Opinie lekarskie wskazywały, że 95% utraty jego zdrowia wynikały z doświadczeń i przeżyć wojennych[12]. Został pochowany na cmentarzu przy ul. Jana Matejki w Sanoku. Później w tym samym miejscu została pochowana jego córka, Jolanta Kazimiera Ratułowska (ur. 1928 w Pińsku, zm. 2011)[13], zaś obok, w osobnym grobie spoczęła jego żona, Irena Biernat, córka Jana i Józefy Grybienko[1] (ur. 17 kwietnia 1901 w Siewierzu, zm. 28 marca 1967 w Sanoku)[14], którą poślubił 10 czerwca 1923 w Hancewiczach[13]. Przed 1939 Irena Biernat należała do Stowarzyszenia „Rodzina Wojskowa” 2 psp, a po wybuchu wojny wraz z dwiema córkami oraz w grupie innych małżonek polskich oficerów z sanockiego pułku trafiła do Kulczyc, następnie do Drohobycza, po czym powróciła do Sanoka[15][16][17].
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 1841 (1921)[18][19][20]
- Krzyż Walecznych (dwukrotnie)
- Złoty Krzyż Zasługi (10 listopada 1928)[21]
- Medal Niepodległości (15 czerwca 1932)[22]
- Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921
- Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
- Medal Pamiątkowy Wielkiej Wojny (III Republika Francuska)
- Medal Zwycięstwa (Médaille Interalliée)
Zobacz też
Przypisy
- ↑ a b c d Księga zgonów (1932–1939). Parafia Wojskowa Rzymskokatolicka w Sanoku. s. 8 (poz. 7).
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 358.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 367.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 319.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 15 z 23 maja 1927 roku, s. 145.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 22 z 25 sierpnia 1927 roku, s. 261.
- ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 98.
- ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 182.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 6 lipca 1929 roku, s. 210.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 20 z 23 grudnia 1929 roku, s. 383.
- ↑ Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 1043.
- ↑ Andrzej Romaniak, Kazimierz Biernat – bohater dwóch wojen, Tygodnik Sanocki nr 44 (677) z 2004, s. 7.
- ↑ a b Księga urodzeń (wojskowi) 1932-1939. Sanok.
- ↑ Księga Zmarłych 1959–1975 Sanok. Sanok: Parafia Przemienienia Pańskiego w Sanoku, s. 85 (poz. 33).
- ↑ Alojzy Bełza, Edward Zając. 100 lat temu urodził się Alojzy Bełza – ps. „Alfred Burzyński”, „Alik” (IV). Nie było czasu na żale i rozważania. „Gazeta Bieszczadzka”, s. 8, nr 21 (225) z 20 października 2000.
- ↑ Alojzy Bełza, Edward Zając. 100 lat temu urodził się Alojzy Bełza – ps. „Alfred Burzyński”, „Alik” (IV). Na wzgórzach wyrosła tyraliera piechoty niemieckiej. „Gazeta Bieszczadzka”, s. 8, nr 22 (226) z 3 listopada 2000.
- ↑ Alojzy Bełza, Edward Zając. 100 lat temu urodził się Alojzy Bełza – ps. „Alfred Burzyński”, „Alik” (IV). Są duże aresztowania. „Gazeta Bieszczadzka”, s. 8, nr 23 (227) z 17 listopada 2000.
- ↑ Dekret Wodza Naczelnego L. 2797 z 26 marca 1921 r. Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 13, poz. 414.
- ↑ Andrzej Romaniak, Kazimierz Biernat – bohater dwóch wojen, Tygodnik Sanocki nr 44 (677) z 2004, s. 7. Odznaczony za czyny bojowe w wojnie polsko-bolszewickiej 1920; we wniosku o odznaczenie określono go jako jednego z najbardziej nieustraszonych oficerów 5 Dywizji Syberyjskiej.
- ↑ Franciszek Dindorf-Ankowicz: Zarys historii wojennej pułków polskich 1918–1920. T. 82 Syberyjski Pułk Piechoty. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, 1929, s. 46.
- ↑ M.P. z 1928 r. nr 260, poz. 634 „w uznaniu zasług, położonych na polu pracy w poszczególnych działach wojskowości”.
- ↑ M.P. z 1932 r. nr 140, poz. 172 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
Bibliografia
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
- Rocznik Oficerski Rezerw 1934. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1934.
- Andrzej Romaniak. Kazimierz Biernat – bohater dwóch wojen (Sanoccy Kawalerowie Virtuti Militari). „Tygodnik Sanocki”. Nr 44 (677), s. 7, 29 października 2004.