Kazimierz Szempliński
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | 7 stycznia 1899 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | 31 marca 1971 |
Przebieg służby | |
Lata służby | 1919–1940 |
Siły zbrojne |
|
Jednostki | 21 Pułk Piechoty „Dzieci Warszawy” |
Stanowiska | dowódca kompanii |
Główne wojny i bitwy | wojna polsko-bolszewicka |
Późniejsza praca | sportowiec |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
Data i miejsce urodzenia | 7 stycznia 1899 | |||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Data śmierci | 12 lutego 1971 | |||||||||
Dorobek medalowy | ||||||||||
|
Kazimierz Włodzimierz Szempliński (ur. 7 stycznia 1899 w Warszawie, zm. 31 marca 1971 tamże) – major piechoty Wojska Polskiego, reprezentacyjny szpadzista warszawskiej Legii, olimpijczyk, działacz sportowy.
Służba wojskowa
W Wojsku Polskim od listopada 1919 roku. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty. W wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920 w 21 pułku piechoty „Dzieci Warszawy”. Po wojnie w stopniu porucznika nadal służył w 21 pp w Warszawie. Na stopień kapitana został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1928 roku w korpusie oficerów piechoty (w 1939 zajmował 58. lokatę[1]). Około 1929 roku został przeniesiony do 30 pułku piechoty w Warszawie, do 1935 roku był dowódcą 1 kompanii w I batalionie, potem komendantem obwodowym Przysposobienia Wojskowego przy tym pułku. W latach 1929 i 1931 był komendantem Ośrodka Wychowania Fizycznego w Warszawie[2], a w marcu 1939 komendantem 30 Obwodu PW przy 30 pp[3]
Aktywność sportowa
Od 1922 roku uprawiał lekkoatletykę, piłkę nożną, marsze i szermierkę.
W 1925 roku należał do zwycięskiej drużyny w marszu „Szlakiem Kadrówki”[2].
W okresie międzywojennym był znanym szermierzem. W 1930 roku zdobył mistrzostwo Polski w szpadzie, a w 1932 roku – mistrzostwo Warszawy, w 1935 roku zdobył mistrzostwo armii w szpadzie i szabli. Uczestniczył w turniejach w Belgii i Francji. W 1930 roku zdobył w turnieju drużynowym szablistów brązowy medal[4] na mistrzostwach świata w Liège (oficjalnie zawody tego cyklu rozgrywane są pod tą nazwą dopiero od 1937). Był członkiem olimpijskiej drużyny szermierczej na igrzyskach olimpijskich w Berlinie (1936)[5]. W mistrzostwach świata w Paryżu w 1937 roku zajął 4. miejsce.
Wojna i po wojnie
W kampanii wrześniowej 1939 był adiutantem 30 pp. 14 września 1939 roku z grupą żołnierzy przebił się do Warszawy. Brał udział w obronie Warszawy. Po kapitulacji stolicy, od 30 września 1939 roku przebywał w niemieckiej niewoli. Jeniec Oflagu II B Arnswalde, potem, od września 1940 roku – Oflagu II C Woldenberg. W oflagach był aktywnym organizatorem jenieckiego życia sportowego. Po uwolnieniu z niewoli wrócił do kraju. Mieszkał w Warszawie i tam zmarł. Pochowany na cmentarzu Wolskim.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/6e/Kazimierz_Szempli%C5%84ski_gr%C3%B3b.jpg/220px-Kazimierz_Szempli%C5%84ski_gr%C3%B3b.jpg)
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Walecznych (1921)[6]
- Medal Niepodległości (23 grudnia 1933)[7]
- Srebrny Krzyż Zasługi (19 marca 1931)[8]
- Medal Zwycięstwa („Médaille Interalliée”)
- Medal 10 Rocznicy Wojny Niepodległościowej (Łotwa, 1929)[9]
Przypisy
- ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 36.
- ↑ a b Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest?. Warszawa: Wydawnictwo Głównej Księgarni Wojskowej, 1938, s. 719.
- ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 674.
- ↑ Fechten - Weltmeisterschaften (Säbel - Herren) [online], sport-komplett.de [dostęp 2024-01-13] (niem.).
- ↑ Olympedia – 1936 Summer Olympics, Fencing, Épée, Team, Men. olympedia.org. [dostęp 2024-01-13]. (ang.).
- ↑ Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2142 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 1, s. 78)
- ↑ M.P. z 1934 r. nr 6, poz. 12 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
- ↑ M.P. z 1931 r. nr 74, poz. 120 „za zasługi na polu wychowania fizycznego i rozwoju sportu”.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. Nr 19 z 12 grudnia 1929 r., s. 365.
Bibliografia
- Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. Kraków: Fundacja CDCN, 2006. ISBN 978-83-7188-899-1.
- Kazimierz Szempliński w bazie Polskiego Komitetu Olimpijskiego. [dostęp 2009-06-21]. (pol.).