Kornel Bogotko
![]() | |||
![]() | |||
Data i miejsce urodzenia | 25 stycznia 1892 | ||
---|---|---|---|
Data i miejsce śmierci | 9 stycznia 1960 | ||
Przebieg służby | |||
Lata służby | 1914–1935, 1939–1945 | ||
Siły zbrojne | Wojsko Polskie | ||
Jednostki | Kwatera Główna 4 Dywizji Piechoty | ||
Stanowiska | komendant KG | ||
Główne wojny i bitwy | I wojna światowa | ||
Odznaczenia | |||
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() | |||
|
Kornel Bogotko (ur. 25 stycznia 1892 w Stanisławowie, zm. 9 stycznia 1960 w Toruniu) – major piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys
Urodził się 25 stycznia 1892 w Stanisławowie, ówczesnym mieście powiatowym Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Mikołaja, kierownika warsztatów kolejowych, i Albiny z Wenclów[1][2]. Od 1910 należał do „Zarzewia”, Polskich Drużyn Strzeleckich i Drużyn Bartoszowych[1]. W 1912 w rodzinnym mieście zdał egzamin dojrzałości[1].
W 1913 został wcielony do cesarsko-królewskiej Obrony Krajowej[2]. W następnym roku ukończył szkołę oficerów rezerwy w stopniu kadeta–aspiranta oficerskiego[1]. W czasie I wojny światowej walczył w szeregach 20 pułku piechoty Obrony Krajowej[1][3][4]. 1915 pod Gajami został ranny[1]. Na stopień podporucznika rezerwy został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1916[5][6]. W 1918 awansował na porucznika[1].
Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w 20 pp[7]. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 1437. lokatą w korpusie oficerów piechoty[8]. Później został przeniesiony do 73 pułku piechoty w Katowicach[9][10][11]. 2 kwietnia 1929 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1929 stopień majora w korpusie oficerów piechoty i 33. lokatą[12]. W lipcu tego roku został zatwierdzony na stanowisku dowódcy batalionu[13]. W sierpniu 1929 został przeniesiony macierzyście do kadry oficerów piechoty z równoczesnym przeniesieniem służbowym do batalionu podchorążych rezerwy piechoty nr 9 w Berezie Kartuskiej na stanowisko zastępcy dowódcy batalionu[14]. Później został przesunięty na stanowisko batalionu[1]. We wrześniu 1930 został przeniesiony do 63 pułku piechoty w Toruniu na stanowisko dowódcy batalionu[15]. W marcu 1932 został przeniesiony na stanowisko komendanta placu w Tarnopolu[16][17]. Obowiązki służbowe łączył z działalnością społeczną w Lidze Morskiej i Kolonialnej[1]. W lipcu 1935 został zwolniony z zajmowanego stanowiska i oddany do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr VI, a z dniem 1 listopada tego przeniesiony w stan spoczynku[18][1]. Mieszkał w Toruniu przy ul. Św. Jerzego 44[1].
W 1939 został powołany do służby czynnej i wyznaczony na stanowisko komendanta Kwatery Głównej 4 Dywizji Piechoty[2]. W czasie kampanii wrześniowej dostał się do niewoli niemieckiej[2]. Przebywał w Oflagu VII B Eichstätt, a następnie w Oflagu VII A Murnau[19]. 14 maja 1946, po powrocie do Polski, został zarejestrowany w Rejonowej Komendzie Uzupełnień Toruń[2]. Mieszkał z rodziną w Toruniu przy ul. Rybackiej 9/11[2].
W latach 1948–1955 poddany był kontroli operacyjnej przez funkcjonariuszy Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego[20].
Zmarł 9 stycznia 1960 w Toruniu i został pochowany na tamtejszym Cmentarzu Garnizonowym (sektor F, rząd 3, grób 13)[21].
Był żonaty z Jadwigą z Ostrowskich, miał dwóch synów: Jerzego (1925–1993) i Witolda Tadeusza (ur. 17 października 1933) oraz córkę Hannę[1][2].
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari nr 5879[1]
- Krzyż Walecznych[1]
- Złoty Krzyż Zasługi – 1939[2]
- Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921[1]
- Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości[1]
- Odznaka za Rany i Kontuzje z jedną gwiazdką[1]
- Srebrny Medal Waleczności 1 klasy[22]
Przypisy
- ↑ a b c d e f g h i j k l m n o p q Kornel Bogotko. [w:] Kolekcja Orderu Wojennego Virtuti Militari, sygn. I.482.60-5074 [on-line]. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2024-06-07].
- ↑ a b c d e f g h Kornel Bogotko. [w:] Kolekcja akt żołnierzy zarejestrowanych w rejonowych komendach uzupełnień, sygn. II.56.16251 [on-line]. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2024-06-08].
- ↑ Ranglisten 1916 ↓, s. 64, jako Bokotko Kornel.
- ↑ Ranglisten 1918 ↓, s. 293, jako Bokotko Kornel.
- ↑ Ranglisten 1916 ↓, s. 64.
- ↑ Ranglisten 1918 ↓, s. 107.
- ↑ Spis oficerów 1921 ↓, s. 80, 561.
- ↑ Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 62.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 334, 417.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 294, 360.
- ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 87, 193.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 3 kwietnia 1929, s. 105.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 6 lipca 1929, s. 188.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 15 z 23 sierpnia 1929, s. 294.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 20 września 1930, s. 296.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 23 marca 1932, s. 234.
- ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 34, 509.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 10 z 4 lipca 1935, s. 90.
- ↑ Program „Straty osobowe i ofiary represji pod okupacją niemiecką”. Fundacja „Polsko-Niemieckie Pojednanie”. [dostęp 2024-06-08].
- ↑ Inwentarz archiwalny IPN. Instytut Pamięci Narodowej. [dostęp 2024-06-07].
- ↑ Kornel Bogotko. URBITOR Sp. z o.o. Cmentarze Komunalne w Toruniu. [dostęp 2024-06-07].
- ↑ Ranglisten 1918 ↓, s. 107, 293.
Bibliografia
- Ranglisten der K. K. Landwehr und der K. K. Gendarmerie 1916. Wiedeń: K. K. Hof und Staatsdruckerei, 1916. (niem.).
- Ranglisten der K. K. Landwehr und der K. K. Gendarmerie 1918. Wien: K. K. Hof und Staatsdruckerei, 1918. (niem.).
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2023-10-30].
- Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r.. Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1921.
- Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922.
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
- Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.