Krótka oktawa
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/26/Oktawa_chromatyczna_i_kr%C3%B3tka.svg/220px-Oktawa_chromatyczna_i_kr%C3%B3tka.svg.png)
Krótka oktawa, mała oktawa, Mi-Re-Ut – w instrumentach klawiszowych, część klawiatury obejmująca najniższą (basową, burdonową) oktawę z pominięciem niektórych dźwięków chromatycznych, zazwyczaj Cis, Dis, Fis oraz Gis. Do organów, wirginałów i klawikordów wprowadzona została w XV wieku w celu rozszerzenia skali muzycznej instrumentów w dół, z jednoczesnym pominięciem – nieistotnych wówczas z punktu widzenia kompozycji – dźwięków chromatycznych (czyli z pozostawieniem dźwięków diatonicznych) należących do najniższego rejestru. Stosowana była do XVIII wieku[1][2][3][4].
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/46/Johann_Bap._Samber%2C_Continuatio_ad_manductionem_organicam%2C_Salzburg_1707%2C_S._165.jpg/300px-Johann_Bap._Samber%2C_Continuatio_ad_manductionem_organicam%2C_Salzburg_1707%2C_S._165.jpg)
Przypisy
- ↑ Baculewski et al. 2006 ↓, s. 519.
- ↑ Sachs 2005 ↓, s. 320.
- ↑ Drobner 1997 ↓, s. 99.
- ↑ Sikorski 1975 ↓, s. 92.
Bibliografia
- Krzysztof Baculewski et al.: Encyklopedia muzyki. Andrzej Chodkowski (red.). Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-13410-0.
- Mieczysław Drobner: Instrumentoznawstwo i akustyka. Kraków: Polskie Wydawnictwo Muzyczne, 1997. ISBN 83-224-0469-7.
- Kurt Sachs: Historia instrumentów muzycznych. Stanisław Olędzki (tłum.). Warszawa: Oficyna Wydawnicza Volumen, 2005. ISBN 83-7233-036-0.
- Kazimierz Sikorski: Instrumentoznawstwo. Kraków: PWM, 1975. OCLC 750005911.
Encyklopedie internetowe (część instrumentu muzycznego):
- Britannica: art/short-octave