Leonor Michaelis
![]() Leonor Michaelis | |||
Data i miejsce urodzenia | 16 stycznia 1875 | ||
---|---|---|---|
Data i miejsce śmierci | 8 października 1949 | ||
Zawód, zajęcie | lekarz i biochemik | ||
Tytuł naukowy | profesor Uniwersytetu Fryderyka Wilhelma w Berlinie, Uniwersytetu w Nagoi | ||
Alma Mater | Uniwersytet Albrechta i Ludwika we Fryburgu, Uniwersytet Fryderyka Wilhelma w Berlinie | ||
Małżeństwo | Hedwig Philippsthal | ||
|
Leonor Michaelis (ur. 16 stycznia 1875 w Berlinie, zm. 8 października 1949 w Nowym Jorku) – niemiecko-amerykański lekarz i biochemik, profesor Uniwersytetu Fryderyka Wilhelma w Berlinie, Uniwersytetu w Nagoi, wykładowca Johns Hopkins University i Rockefeller Institute of Medical Research. Pamiętany jest m.in. za prace nad kinetyką enzymatyczną (stała Michaelisa, równanie Michaelisa-Menten).
Życiorys
Syn berlińskiego kupca Moritza Michaelisa (1845–1908) i Huldy z domu Rosenbaum. Studiował medycynę na Uniwersytecie we Fryburgu Bryzgowijskim i na Uniwersytecie Fryderyka Wilhelma w Berlinie. Jego nauczycielami byli Wilhelm Waldeyer, Oscar Hertwig, Emil du Bois-Reymond, Emil Fischer. 1897 roku otrzymał tytuł doktora medycyny. Był asystentem Paula Ehrlicha (od 1898 do 1899), Moritza Littena (od 1899 do 1902) i Ernsta Victora von Leydena (od 1902 do 1906). Następnie kierował laboratorium bakteriologicznym kliniki "Am Urban" w Berlinie, a w 1908 został profesorem nadzwyczajnym. W 1903 roku został Privatdozentem. W 1922 opuścił Niemcy i przyjął zaproponowaną mu przez Uniwersytet w Nagoya katedrę. Od 1926 wykładowca na Johns Hopkins University w Baltimore, a po 1929 w Rockefeller Institute w Nowym Jorku.
Żonaty z Hedwig Philippsthal (zm. 1964)[1], mieli dwie córki, Ilse i Evę.
Dorobek naukowy
W 1913 roku wspólnie z Maud Menten wyprowadził równanie znane współcześnie jako równanie Michaelisa-Menten. Do innych jego osiągnięć należą odkrycie tzw. ciałek Michaelisa-Gutmanna, patognomonicznych dla malakoplakii, wprowadzenie zieleni Janusa do przyżyciowego barwienia mitochondriów, i odkrycie, że kwas tioglikolowy rozpuszcza kreatynę.
Wybrane prace
- Compendium d. Entwicklungsgesch. d. Menschen mit Berücksichtigung d. Wirbeltiere, 1898
- Einführung in die Farbstoffchemie. Berlin 1902.
- Dynamik der Oberflächen. Dresden 1909.
- Einführung in die Mathematik für Biologen und Chemiker. Berlin 1912
- Michaelis L, Menten M. Die Kinetik der Invertinwirkung. Biochemische Zeitschrift 49, ss. 333-369, 1914
- Die Wasserstoffionenkonzentration. Berlin 1914
- Praktikum der physikalischen Chemie. Berlin 1921
- Die theoretische Grundlage für die Bedeutung der Wasserstoffkonzentration des Blutes. W: Handbuch der normalen und pathologischen Physiologie. Band 6. Berlin 1928
Przypisy
- ↑ Mrs. Leonor Michaelis. New York Times, 1964
Bibliografia
- Michael Engel. Michaelis, Leonor. „Neue Deutsche Biographie”. 17, s. 435, 1994.
- D. A. MacInnes, S. Granick. Leonor Michaelis. An Autobiography with Additions. „Biographical Memoirs”, s. 282-321, 1958. National Acadomy of Sciences of the United States of America.
- ISNI: 000000012121193X
- VIAF: 13088142
- LCCN: n87811191
- GND: 117570702
- BnF: 105724002
- SUDOC: 074334786
- SBN: RMCV012562
- NKC: mub2010588251
- BNE: XX1365687
- NTA: 072852402
- BIBSYS: 90554245
- CiNii: DA01167271
- Open Library: OL156166A
- PLWABN: 9810598469405606
- NUKAT: n2008154216
- J9U: 987007272127105171
- CANTIC: a11945527
- CONOR: 277817187
- ΕΒΕ: 241115
- Britannica: biography/Leonor-Michaelis
- NE.se: leonor-michaelis
- Catalana: 0042354
- DSDE: Leonor_Michaelis