Mancini (ród)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/64/Palazzo_Mancini.jpg/250px-Palazzo_Mancini.jpg)
Mancini – jeden z najstarszych rodów szlachty rzymskiej. Posiadali liczne tytuły i lenna: książąt Nevers i Donzy, książąt Vergagne, książąt Świętego Cesarstwa Rzymskiego, parów Francji, grandów Hiszpanii, markizów Fusignano, hrabiów Montefortino, wicehrabiów Clamecy, baronów Tardello, Tumminii i Ogliastro, lordów Clay en Brie i weneckich patrycjuszy. Byli kawalerami Orderu Złotego Runa, Orderu Ducha Świętego, Orderu Świętego Michała, Zakonu Kawalerów Maltańskich i wielu innych. Humanista Marco Antonio Altieri (1457 – 1537) wymienia ich w Li Nuptiali, ważnym źródle wiadomości o Rzymie w XVI w.
Pochodzenie
Ród pochodzenia rzymskiego, ma tysiącletnie korzenie we Włoszech i tradycyjnie wywodzi swoją linię z linii Mancinus gens Hostilia, do którego należał Lucius Hostilius Mancinus, w 608 r. konsul „ab Urbe condita”.
Historia
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/53/Blason_famille_fr_it_Mancini.svg/100px-Blason_famille_fr_it_Mancini.svg.png)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/b5/Blason_famille_fr_it_Mancini-Mazarini.svg/100px-Blason_famille_fr_it_Mancini-Mazarini.svg.png)
Ród Mancini nazywano w Rzymie de Lucij (lub w uproszczeniu Lucij)[1][2] z powodu ryb w herbie. Wielu jego członków było „Conservatori all'Urbe”. Pierwszy znany członek rodziny to Lucio Mancini, który żył w 990 roku. Ród miał wówczas wiele szlacheckich linii, zamieszkujących zwłaszcza w Fermo, gdzie już od 1160 r. dostarczał miastu Priori, Consoli, Gonfalonieri and Dottori, lecz do najważniejszych należą:
- Linia sycylijska: wywodzi się z Giacomo Manciniego, który przeprowadził się na Sycylię w 1256 r., by uciec przed prześledowaniami Vitelleschiego; zeń wywodzą się baroni Tardello, Tumminii i Ogliastro.
- Linia neapolitańska: wywodzi się z Domenico Nicola Manciniego, który mianowany markizem Fusignano przez księcia Alfonso Este przeniósł się do Królestwa Neapolu w 1527 r.; jej najważniejszym przedstawicielem był hrabia Pasquale Stanislao Mancini (1817–1888), prawnik, pisarz i trzykrotny minister Królestwa Włoch (szkolnictwa publicznego, sprawiedliwości i spraw zagranicznych).
- Linia Nevers: należało do niej wielu wybitnych ludzi:
- Kardynał Francesco Maria Mancini ważny dla wyboru papieża Aleksandra VII;
- Paolo, założyciel „Accademia degli Umoristi”[3] doceniany przez literatów jak Giovanni Battista Guarini, Gian Battista Marino i Alessandro Tassoni;
- Lorenzo, rzymski baron, nekromanta i astrolog, mąż Girolamy Mazzarini, siostry kardynała Jules'a Mazarina, który wprowadził rodzinę na królewski dwór Francji;
- Filip Julian, mianowany księciem Nevers i Donzy przez swego wujka kardynała Mazarina, z przywilejem bicia monety, w 1661 r. Był kawalerem Orderu św. Ducha i porucznikiem Pierwszej Kompanii Muszkieterów Króla; jego następcą na tym stanowisku był hrabia D’Artagnan;
- Laura, księżna Mercoeur, żona Ludwika II de Vendôme i matka Ludwika V Józefa Burbon-Condé;
- Maria (1639–1715) Księżna Colonna i wicekrólowa Neapolu i Aragonii, pierwsza miłość króla Ludwika XIV;
- Olimpia (1640–1708), księżna Soisson, żona księcia Eugeniusza Maurycego Savoy-Carignano i matka księcia Eugeniusza Sabaudzkiego;
- Hortensja, księżna Rethel-Mazarin, kochanka Karola II Stuarta;
- Maria Anna, księżna Bouillion, patronka Racine’a i La Fontaine’a;
- Louis-Jules Mancini-Mazarini (1716–1798), książę Vergagne i Świętego Cesarstwa Rzymskiego Narodu Niemieckiego, kawaler Orderu Złotego Runa i Orderu św. Ducha, generał armii, dyplomata i pisarz.
Ród trwa wciąż poprzez linie wywodzące się z linii neapolitanskiej, jedynej trwającej, przywróconej do rzymskiego patrycjatu w 1745 r. Z niej: Federico Mancini (Londyn 1951), Aldo Mancini (Foggia 1938), hrabia Montefortino i kawaler Zakonu Kawalerów Maltańskich oraz Zakonu krzyżackiego, i jego syn Giorgio Mancini (Rzym 1974) oraz linia San Vittore (z wioski San Vittore del Lazio, gdzie ród nabył wielkie posiadłości) założona przez hrabiego Antonio Manciniego w 1800 r., z przedstawicielem w Adriano Fulvio Mario Mancinim (Rzym 1952) i synem Federico Adriano Mario La Longa Mancinim (Rzym 1979).
Ważne budynki
- Pałac Mancinich w Rzymie
- Pałac Lucci-Mancini[4]
Bibliografia
- T. Amayden, La Storia delle Famiglie Romane (con note ed aggiunte di C. A. Bertini), Roma 1907
- Giovan Battista di Crollalanza, Dizionario storico-blasonico delle famiglie nobili e notabili italiane estinte e fiorenti, vol. II, ed. A.Forni, Bologna 1886–1890
- Claudio Rendina, Le Grandi Famiglie di Roma, Newton & Compton Editori, 2004
Przypisy
- ↑ Karl Schellhass, Quellen und Forschungen aus italienischen Archiven und Bibliotheken. Deutsches Historisches Institut in Rom, M. Niemeyer, 1993
- ↑ Claudio Rendina. Le grandi famiglie di Roma. Roma, 2004
- ↑ Girolamo Tiraboschi, Storia della letteratura italiana, Milano, Società tipografica de' classici italiani, 1824, Tomo VIII, p. 66
- ↑ info.roma.it
Linki zewnętrzne
- Historia rodu Mancini
- Casati del Sud
- Genealogia rodu Mancini Mazzarini
- Genealogia rodu Mancini. web.genealogie.free.fr. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-12-15)].
- Armorial des Chevaliers du Saint-Esprit
- Nobiliario di Sicilia del dottor A. Mango di Casalgerardo,raccolta inserita nella sezione web Biblioteca Centrale-sito ufficiale della Regione Siciliana. regione.sicilia.it. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-10-23)].
- Rody Szlacheckie Sycylii
- p
- d
- e
- Dynastie pogrupowane są pod względem rodzimego kraju, w ramach nich alfabetycznie; w nawiasach boczne linie będące samodzielnymi dynastiami
- NE.se: mancini