Michał Romanow (1798–1849)
![]() | Ten artykuł od 2012-05 wymaga zweryfikowania podanych informacji. Należy podać wiarygodne źródła w formie przypisów bibliograficznych. Część lub nawet wszystkie informacje w artykule mogą być nieprawdziwe. Jako pozbawione źródeł mogą zostać zakwestionowane i usunięte. Sprawdź w źródłach: Encyklopedia PWN • Google Books • Google Scholar • Federacja Bibliotek Cyfrowych • BazHum • BazTech • RCIN • Internet Archive (texts / inlibrary) Dokładniejsze informacje o tym, co należy poprawić, być może znajdują się w dyskusji tego artykułu. Po wyeliminowaniu niedoskonałości należy usunąć szablon {{Dopracować}} z tego artykułu. |
Wielki Książę Michał Pawłowicz na portrecie George’a Dawe’a (1829) | |||
wielki książę | |||
Dynastia | Romanowowie | ||
---|---|---|---|
Data i miejsce urodzenia | 8 lutego 1798 | ||
Data i miejsce śmierci | 9 września 1849 | ||
Ojciec | |||
Matka | Maria Romanowa (Zofia Dorota Wirtemberska) | ||
Żona | Helena Romanowa (Charlotta Wirtemberska) | ||
Dzieci | Maria, | ||
Odznaczenia | |||
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() | |||
|
Michał Pawłowicz Romanow (ur. 28 stycznia?/8 lutego 1798 w Petersburgu, zm. 9 września 1849 w Warszawie) – wielki książę Rosji.
Życiorys
Był czwartym synem a dziesiątym dzieckiem cara Pawła I oraz jego żony Zofii Doroty Wirtemberskiej.
Rezydował w zbudowanym w latach 1819-1825 według projektu Carla Rossiego Pałacu Michajłowskim, który obecnie jest siedzibą Muzeum Rosyjskiego
19 lutego 1824 poślubił księżniczkę Charlottę Wirtemberską, która przeszła na wiarę prawosławną i przyjęła imię Elena Pawłowna. Para miała pięć córek:
- Wielką księżnę Marię Michajłownę (1825–1846)
- Wielką księżnę Elżbietę Michajłownę (1826–1845)
- Wielką księżnę Katarzynę Michajłownę (1827–1894)
- Wielką księżnę Aleksandrę Michajłownę (1831–1832)
- Wielką księżnę Annę Michajłownę (1834–1836)
Zmarł podczas pobytu w Warszawie, w Belwederze[1].
Odznaczenia
- Order Świętego Andrzeja Apostoła Pierwszego Powołania (Rosja)
- Order Świętego Aleksandra Newskiego (Rosja)
- Order Świętego Jerzego II Klasy (Rosja)
- Order Świętego Włodzimierza I Klasy (Rosja)
- Order Orła Białego (Polska, 1818)[2]
- Order Świętej Anny I klasy (Rosja)
- Polski Znak Honorowy „Virtuti Militari” I Klasy (Rosja)
- Komandor Orderu Świętego Jana Jerozolimskiego (Rosja)
- Szpada z Brylantami za Waleczność (Rosja)
- Znak Honorowy (Rosja)
- Medal za Wojnę Polską 1830-1831 (Rosja)
- Medal za Wojnę Turecką 1828-1829 (Rosja)
- Order Ludwika (Hesja)
- Order Sokoła Białego (Weimar)
- Order Wierności (Badenia)
- Order Świętego Benedykta z Aviz (Brazylia)
- Order Korony (Wirtembergia)
- Order Serafinów (Szwecja)
- Order Orła Czarnego (Prusy)
- Order Orła Czerwonego (Prusy)
- Medal za 25 Lat Służby (Prusy)
- Order Lwa Niderlandzkiego (Holandia)
- Order Ducha Świętego (Francja)
- Order Złotego Runa (Hiszpania)
- Order Świętego Huberta (Bawaria)
- Order Świętego Stefana (Austro-Węgry)
- Order Najwyższy Świętego Zwiastowania nadany w 1833 r. przez Karola Alberta króla Sardynii[3]
Przypisy
- ↑ Kirył Sokoł, Aleksander Sosna: Cerkwie w centralnej Polsce 1815–1915. Białystok: Fundacja Sąsiedzi, 2011, s. 175. ISBN 978-83-931480-2-8.
- ↑ Kawalerowie i statuty Orderu Orła Białego 1705-2008, 2008, s. 285.
- ↑ Federico Bona: I Cavalieri dell'Ordine Supremo del Collare o della Santissima Annunziata. [w:] Blasonario subalpino [on-line]. (wł.).
Bibliografia
- Najwyżej zatwierdzony ceremonijał pogrzebu Jego Cesarskiej Wysokości Wielkiego Księcia Michała Pawłowicza. „Gazeta Warszawska”. No 263. 5 października 1849.
- БРЭ: 2218736