Muchen Daomin
![]() | Ta osoba nosi chińskie nazwisko Muchen. |
Data i miejsce urodzenia | 1596 |
---|---|
Data śmierci | 1674 |
Szkoła | linji |
Linia przekazu Dharmy zen | Mi’an Xianjie |
Nauczyciel | Miyun Yuanwu |
Następca | Yuan’an Benli i inni |
Zakon | chan |
Muchen Daomin (chiń. 木陳道忞, pinyin Mùchén Dàomín; kor. 목진도민 Mokchin Tomin; jap. Bokujin Dōbin; wiet. Mộc Trần Đạo Mẫn; ur. 1596, zm. 1674) – chiński mistrz chan z odgałęzienia yangqi szkoły linji.
Życiorys
Urodził się w Dapu w Guandong jako Li Lin. Jako młody chłopiec studiował konfucjanizm, jednak był zdeterminowany aby zostać mnichem buddyjskim, wbrew woli rodziców. W końcu został zaordynowany na górze Lu, a po jakimś czasie przyjął kompletną ordynację u mistrza Hanshana Deqinga[1].
W 1627 roku praktykował w klasztorze Kaixian na górze Lu pod kierunkiem mistrza Ruomeia Zhiminga (1569–1631). Poznał wtedy Huanga Duanbo, który później został wysokim urzędnikiem w Ningbo i po namowie przez Muchena, zaprosił mistrza Miyuna na stanowiska opata w Ayuwang si i Tiantong si[2].
Następnie rozpoczął praktykę u mistrza Miyuna Yuanwu. Ze względu na jego literackie zdolności oraz konfucjańskie wykształcenie od 1628 roku przez prawie 10 lat służył mu jako skryba i wiele z jego przemyśleń znalazło się w pismach nauczyciela. Po śmierci Miyuna Muchen prowadził przez jakiś czas słynny klasztor Tiantong. Równocześnie był opatem w kilku innych klasztorach.
W 1659 roku nastąpił punkt zwrotny w jego karierze, gdy wezwał go do Pekinu cesarz Shunzhi (順治, pan. 1643-1661). Podczas ich rozmów cesarz[a] wykazał się wielkim zainteresowaniem naukami chanu. Cesarz zadowolony z rozmów uhonorował portret nauczyciela Muchena – Miyuna Yuanwu[b] oraz włączył „zapisane wypowiedzi” (chiń. yulu) Muchena do cesarskiego kanonu. Oprócz tego Muchen został także uhonorowany kilkoma tytułami, a jego uczniowie zostali opatami w wielkich klasztorach Pekinu. Po krótkim pobycie w stolicy Muchen powrócił do swojego klasztoru wraz z kilkoma kaligrafiami cesarza. Jedna z nich – jingfo („Czczenie Buddy”) – została skopiowana i znajduje się w klasztorze Tiantong na steli[3].
Wkrótce po upadku Mingów Muchen wykazał wiele sympatii dla upadłej dynastii i zaprzyjaźnił się wieloma lojalistami ten dynastii. Jednak po spotkaniu z cesarzem Shunzim, zaczął wspierać nowy reżim i otwarcie mówił publicznie o swoich dobrych relacjach z cesarzem. To z kolei spowodowało jego konflikt z intelektualistami oraz mnichami, którzy ciągle czuli się nostalgicznie związani z upadłym reżimem. Odbiło się to także niekorzystnie po jego śmierci. W 1735 roku cesarz Yongzheng (雍正, pan. 1722-1735) potępił go za eksponowanie osobistego życia byłego cesarza i wydał zakaz publikowania i czytania jego pracy Beiyou ji. Tylko wielki szacunek tego cesarza dla Miyuna Yuanwu zapobiegły przed całkowitym zlikwidowaniem linii przekazu Muchena. Z powodu szybkiej zmiany stanowiska z lojalisty Mingów na narodowego nauczyciela za reżimu Mandżurów, w kręgach buddyjskich nazywany był „buddyjskim grzesznikiem”[4].
Mistrz chan Muchen Daomin zmarł w 1674 roku. Pozostawił po sobie 84 spadkobierców Dharmy.
Prace literackie
- Beiyou ji (Zbiór z północnych wycieczek)
- Shanweng Min chanshi suinian zip (Chronologiczna autobiografia Muchena Daomina)
- Chandeng shipu (tekst poświęcony genealogii chan)
Pierwsza liczba oznacza liczbę pokoleń mistrzów od 1 Patriarchy indyjskiego Mahakaśjapy.
Druga liczba oznacza liczbę pokoleń od 28/1 Bodhidharmy, 28 Patriarchy Indii i 1 Patriarchy Chin.
Trzecia liczba oznacza początek nowej linii przekazu w danym kraju.
- 39/29. Huanyou Zhengchuan (1549–1614)
- 40/30. Xuejiao Yuanxin postanowił zrekreować szkołę yunmen
- 40/30. Tianyin Yuanxiu (1575–1635)
- 40/30. Miyun Yuanwu (1566–1642) 12 spadkobierców
- 41/31. Shiche Tongsheng (1593–1638) 3 spadkobierców
- 42/32. Xigan Xingyuan (1609–1679)
- 42/32. Qiyuan Xinggang (1597–1654) mistrzyni chan, 7 spadkobierczyń
- 43/33. Yikui Chaochen (1625–1679) mistrzyni chan
- 41/31. Chaozong Tongren (1604–1648)
- 41/31. Muyun Tongmen (1591–1671)
- 41/31. Poshan Haiming (1577–1666)
- 41/31. Hanyue Fazang (1573–1635)
- 41/31. Muchen Daomin (1596–1674)
- 41/31. Wanru Tongwei (1594–1657)
- 42/32. Jizong Xingche (ur. 1606) mistrzyni chan
- 42/33. Renhua Fa (bd) mistrzyni chan
- 42/32. Jizong Xingche (ur. 1606) mistrzyni chan
- 41/31. Feiyin Tongrong (1593–1661) 64 spadkobierców
- 41/31. Shiqi Tongyun (1594–1663)
- 42/32. Weiji Xingzhi (zm. 1672) mistrzyni chan
- 43/33. Jingnuo Chaoyue (bd) mistrzyni chan
- 42/32. Weiji Xingzhi (zm. 1672) mistrzyni chan
- 41/31. Shiche Tongsheng (1593–1638) 3 spadkobierców
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
- Jiang Wu: Enlightenment in Dispute. The Reinvention of Chan Buddhism in Seventeenth-Century China''. Oxford: Oxford University Press, 2008, s. 457. ISBN 978-0-19-533357-2. OCLC 156891956. (ang.).