Mychajło Podolak
![]() Mychajło Podolak (2021) | |||
Pełne imię i nazwisko | Mychajło Mychajłowycz Podolak | ||
---|---|---|---|
Data urodzenia | 16 lutego 1972 | ||
Doradca Szefa Kancelarii Prezydenta Ukrainy | |||
Okres | od 2020 | ||
Odznaczenia | |||
![]() | |||
| |||
|
Mychajło Mychajłowycz Podolak[1] (ukr. Михайло Михайлович Подоляк; ur. 16 lutego 1972) – ukraiński doradca Szefa Kancelarii Prezydenta Ukrainy Wołodymyra Zełenskiego od 2020 roku[2][3]. W czasie rosyjskiej inwazji na Ukrainę w 2022 roku jeden z przedstawicieli Ukrainy w rosyjsko-ukraińskich negocjacjach pokojowych.
Życiorys
Mychajło Podolak spędził dzieciństwo we Lwowie i Nowowołyńsku. Od 1989 roku mieszkał na Białorusi, ukończył Miński Instytut Medyczny[2].
Kariera dziennikarza
W latach 90. pracował jako dziennikarz białoruskich czasopism, m.in. „FM-Bulwar” (FM-бульвар), „Czas” (Час), „Narodnaja Wola” (Народная Воля) i „Biełoruskaja Diełowaja Gazieta” (Белорусская деловая газета).
W 2002 roku Anatolij Tozik, przewodniczący Państwowego Komitetu Kontroli Białorusi, złożył pozew przeciwko Podolakowi za ujawnienie i opublikowanie poufnych informacji w białoruskiej opozycyjnej gazecie „Nasza Swoboda”. W artykule stwierdzono, że prezydent Alaksandr Łukaszenka „spowalnia rozwój rosyjsko-białoruskiej współpracy gospodarczej” i że Anatolij Tozik miał „trudne relacje” z prokuratorem generalnym Wiktorem Szejmanem. Szef Państwowego Komitetu Kontroli oskarżył Podolaka o zniesławienie i zażądał równowartości 120 tys. dolarów odszkodowania[4]. 2 sierpnia 2002 roku sąd w Mińsku uznał pozew, ale zarządził od gazety mniejszą kwotę, niż żądał Tozik: równowartość 54 tysięcy dolarów od gazety i 2700 dolarów od Mychajła Podolaka. Wydawnictwo nie miało pieniędzy na zapłacenie kary i kontynuowanie działalności, więc przestało istnieć[5]. Podolak powiedział wtedy, że proces był „pośpiesznym wyrokiem politycznym” i że „wynik procesu był jasny od samego początku, ponieważ generał Tozik bronił honoru i godności prezydenta Białorusi Alaksandra Łukaszenki”.
W 2004 roku pracował jako zastępca redaktora naczelnego opozycyjnej białoruskiej gazety „Wremia”. 21 czerwca tego roku został zatrzymany przez funkcjonariuszy KGB Białorusi i po otrzymaniu trzydziestu minut na spakowanie się został deportowany na Ukrainę i pozbawiony prawa do odwiedzenia Białorusi przez pięć lat. Białoruskie władze zarzuciły Podolakowi, że jego działania „są sprzeczne z interesem bezpieczeństwa państwa”, a materiały zawierają „oszczercze fabrykowanie rzeczywistej sytuacji w kraju, wzywają do destabilizacji sytuacji politycznej na Białorusi”[6]. Sam Podolak podał jako powód deportacji swój artykuł o tym, kto mógłby zastąpić Łukaszenkę na stanowisku prezydenta Białorusi. Decyzja o wydaleniu go z kraju zapadła 16 czerwca, ale sam dziennikarz został poinformowany o tym dopiero w dniu deportacji. Faceci, którzy zdecydowali się mnie stąd wysłać, wręcz przeciwnie, zrobili dobry uczynek: wcześniej nadal przestrzegałem pewnych ograniczeń i nie nazywałem przestępcami tych, którzy formalnie nie są skazywani w sprawach karnych. Teraz niektóre osoby mogę nazwać przestępcami – komentował wtedy Podolak[7].
W 2005 roku Podolak był redaktorem naczelnym „Ukrajinśkiej hazety” (ukr. Української газети). W czerwcu tego roku opublikował artykuł „Ostatnia wieczerza”, który dotyczył zatrucia w 2004 roku ówczesnego kandydata na prezydenta Ukrainy Wiktora Juszczenki. Materiał był rezultatem dziennikarskiego śledztwa przedstawionego w formie artystycznej[8]. Autor, powołując się na własne źródła, sugerował, że za zatruciem stoją osoby bliskie Juszczence: Dawyd Żwanija, zastępca szefa centrali Bloku Naszej Ukrainy, oraz Jewhen Czerwonenko, minister transportu i łączności, członek partii Juszczenki.
W 2006 roku Podolak rozpoczął współpracę z ukraińskim serwisem internetowym Obozrevatel (ukr. Обозреватель) jako freelancer. Jednocześnie został doradcą właściciela wydawnictwa, przewodniczącego Państwowego Komitetu ds. Polityki Regulacyjnej i Przedsiębiorczości Mychajła Brodskiego. W grudniu 2011 roku Podolak został redaktorem naczelnym Obozrevatela[9].
W czerwcu 2011 roku Podolak znalazł się wśród sześciu dziennikarzy, których po raz pierwszy zaproszono do rezydencji ówczesnego prezydenta Ukrainy Wiktora Janukowycza w związku z wcześniejszym wezwaniem tego prezydenta do ujawnienia swojego majątku[10].
Kariera polityczna
W 2006 roku Podolak założył firmę konsultingową zajmującą się „zarządzaniem reputacją” i „zarządzaniem konfliktami”[2]. Klientami firmy byli głównie politycy z Ukrainy, Białorusi i Rosji. Profil naszej działalności obejmuje zarządzanie konfliktami o różnym stopniu złożoności, a w tej pracy są różne komponenty – prawny, władzy, negocjacyjny i po części medialny – powiedział wtedy o swojej pracy Podolak.
W kwietniu 2020 roku Podolak został doradcą Szefa Kancelarii Prezydenta Ukrainy Andrija Jermaka i „kierownikiem antykryzysowym” Kancelarii[11]. Od tego czasu kontroluje całą politykę informacyjną Kancelarii Prezydenta i doradza bezpośrednio Wołodymyrowi Zełenskiemu. Ponadto przygotowuje ministrów ukraińskiego rządu do transmisji w mediach, aby ich tezy były skoordynowane z treściami promowanymi przez prezydenta[12].
Od 28 lutego 2022 roku jest jednym z kluczowych negocjatorów strony ukraińskiej w rozmowach pokojowych z Rosją po jej inwazji na Ukrainę.
Rozpoznawalność
Podolak w 2020 roku zajmował trzecie miejsce w rankingu 100 najbardziej wpływowych Ukraińców według magazynu „Focus”[13].
Odznaczenia
- Komandor Orderu Wielkiego Księcia Giedymina (Litwa, 2023)[14]
Przypisy
- ↑ Mykhailo Podolyak on the Russian invasion: Russian troops have not gained any operational and tactical advantage in Ukraine [online], president.gov.ua, 26 lutego 2022 [dostęp 2022-03-20] (ang.).
- ↑ a b c МаріяМ. Жартовська МаріяМ., ОксанаО. Коваленко ОксанаО., У главы Офиса президента – новый консультант. Он был оппозиционером в Беларуси, провластным журналистом при Януковиче, а теперь решает кризисы во власти. Большой профайл Михаила Подоляка [online], babel.ua, 23 kwietnia 2020 [dostęp 2022-03-20] (ros.).
- ↑ РоманР. Кравець РоманР., РоманР. Романюк РоманР., Як технолог Єрмака Подоляк відтискає Тимошенка від Зеленського [online], pravda.com.ua, 15 lipca 2020 [dostęp 2022-03-20] (ukr.).
- ↑ НаталкаН. Вікторова НаталкаН., На «Нашу Свободу» напал Тозик [online], vremya.ru, 2 sierpnia 2020 [dostęp 2022-03-20] (ros.).
- ↑ В Беларуси закрыта оппозиционная газета „Наша свобода” [online], news.liga.net, 28 sierpnia 2002 [dostęp 2022-03-20] (ros.).
- ↑ ЮрійЮ. Свірко ЮрійЮ., Із Білорусі депортували журналіста-українця [online], radiosvoboda.org, 21 czerwca 2004 [dostęp 2022-03-20] (ukr.).
- ↑ ІгорІ. Карней ІгорІ., Из Белоруссии депортирован журналист Михаил Подоляк [online], svoboda.org, 21 czerwca 2004 [dostęp 2022-03-20] (ros.).
- ↑ Мар’янаМ.’ Мигаль Мар’янаМ.’, Редактор «Української газети» Михайло Подоляк: «Свої джерела інформації я ніколи не розкриваю» [online], khpg.org, 19 lipca 2005 [dostęp 2022-03-20] (ukr.).
- ↑ СветланаС. Остапа СветланаС., Михаил Подоляк: СМИ в президентских пулах должны быть лояльны к главе государства [online], detector.media, 21 maja 2012 [dostęp 2022-03-20] (ros.).
- ↑ Рух «Стоп цензурі!» має до Януковича 11 прохань [online], unian.ua, 30 marca 2011 [dostęp 2022-03-20] (ukr.).
- ↑ КристинаК. Бердинских КристинаК., У главы ОП Андрея Ермака появился антикризисный советник. НВ узнал, о ком идет речь [online], 10 kwietnia 2020 [dostęp 2022-03-20] (ros.).
- ↑ СоняС. Лукашова СоняС., РоманР. Кравець РоманР., Політтехнолог Банкової: Зеленський більше, ніж відосики. Він – президент країни [online], pravda.com.ua, 12 listopada 2020 [dostęp 2022-03-20] (ros.).
- ↑ #3 Михаил Подоляк в рейтинге «Время миньонов. 100 самых влиятельных украинцев по версии журнала Фокус» [online], focus.ua [dostęp 2022-03-20] .
- ↑ Lietuvos Respublikos Prezidentas Dekretas dėl apdovanojimo Lietuvos valstybės ordinais ir medaliais. e-seimas.lrs.lt, 2023-02-14. [dostęp 2023-06-07]. (lit.).
Linki zewnętrzne
- Profil Mychajła Podolaka na Twitterze
- VIAF: 46165570099537431336
- PLWABN: 9812689587005606