Nikołaj Michajłowski
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/29/%D0%9C%D0%B8%D1%85%D0%B0%D0%B9%D0%BB%D0%BE%D0%B2%D1%81%D0%BA%D0%B8%D0%B9_%D0%9D._%D0%9A.jpg/200px-%D0%9C%D0%B8%D1%85%D0%B0%D0%B9%D0%BB%D0%BE%D0%B2%D1%81%D0%BA%D0%B8%D0%B9_%D0%9D._%D0%9A.jpg)
Nikołaj K. Michajłowski (1842–1904) – rosyjski socjolog, publicysta i krytyk literacki. Był współtwórcą (razem z Piotrem Ławrowem) tzw. socjologii subiektywnej, a także jednym z głównych ideologów narodnictwa.
Życiorys
Nikołaj Michajłowski urodził się 27 listopada 1842 roku w Mieszczowsku (obwód kałuski). W 1879 roku opublikował cykl artykułów Politiczeskije piśma socyalista, w których uzasadniał konieczność stosowania terroru w celu zdobycia wolności politycznej. Był współtwórcą tzw. subiektywnej socjologii, zakładającej, że czynnik subiektywny – ludzka wola – może świadomie i skutecznie kierować procesem rozwoju historycznego. "Subiektywizm socjologiczny" pozostawał w opozycji do "obiektywizmu socjologicznego", zwłaszcza koncepcji H. Spencera i darwinistów społecznych. Jako krytyk literacki Michajłowski kontynuował tradycje krytyki publicystycznej N. Czernyszewskiego i N. Dobrolubowa, oceniał twórczość pisarzy pod kątem przydatności społecznej ich dzieł. Pozostawił studia m.in. o Lwie Tołstoju, Fiodorze Dostojewskim, G. Uspienskim, M. Sałtykowie-Szczedrinie. Był redaktorem naczelnym czasopism "Otieczestwiennyje zapiski" (od 1878) i "Russkoje bogatstwo" (od 1892). Zmarł 10 lutego 1904 roku w Petersburgu[1].
Przypisy
- ↑ Wielka Encyklopedia PWN, t. 17, s. 334 .
Bibliografia
- Encyklopedia PWN, Tom 2, Warszawa 1991, s. 481.
- Wielka Encyklopedia PWN, Tom 17, Warszawa 2003. ISBN 83-01-13827-0.
- PWN: 3940441
- Britannica: biography/Nikolay-Konstantinovich-Mikhaylovsky
- Treccani: nikolaj-konstantinovic-michajlovskij
- Universalis: nikolai-konstantinovitch-mikhailovski
- SNL: Nikolaj_Mikhajlovskij
- Catalana: 0234907