Ołeksandr Hrekow
![]() | |||
![]() | |||
Data i miejsce urodzenia | 21 listopada?/3 grudnia 1875 | ||
---|---|---|---|
Data i miejsce śmierci | 8 grudnia 1958 | ||
Przebieg służby | |||
Siły zbrojne |
| ||
Główne wojny i bitwy | |||
Odznaczenia | |||
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() | |||
|
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/ef/Oleksander_Hrekov_NKVD.jpg/250px-Oleksander_Hrekov_NKVD.jpg)
Ołeksandr Petrowycz Hrekow lub Hrekiw, ukr. Олександр Петрович Греков (Греків) (ur. 21 listopada?/3 grudnia 1875 we wsi Sopicz w powiecie głuchowskim guberni czernihowskiej, zm. 8 grudnia 1958 w Wiedniu) – ukraiński wojskowy, generał-chorąży Armii Ukraińskiej Republiki Ludowej.
Życiorys
Ukończył prawo na Uniwersytecie Moskiewskim w 1897 r., w 1899 r. – Moskiewską Szkołę Wojskową(inne języki), a w 1905 Mikołajewską Akademię Sztabu Generalnego. W czasie I wojny światowej był kolejno szefem sztabu 74 dywizji piechoty na Froncie Północno-Zachodnim, szefem sztabu 1 Dywizji Piechoty Gwardii, dowódcą Lejbgwardyjskiego Pułku Jegrów, szefem sztabu 6 Korpusu Armijnego, generalnym kwatermistrzem 1 Armii. Od 1916 był generałem-majorem Armii Imperium Rosyjskiego.
Jesienią 1917 przybył do Kijowa. Od listopada 1917 w armii ukraińskiej, przeprowadził likwidację kijowskiego okręgu wojskowego armii rosyjskiej, był dowódcą ukraińskiego garnizonu Kijowa i wiceministrem spraw wojskowych w rządzie URL.
W 1918 dowódca „serdiuckiej” dywizji URL. Na przełomie 1918/1919 był ministrem obrony URL i pierwszym atamanem nakaźnym Armii Czynnej URL.
Od 9 czerwca 1919 naczelny dowódca UHA. W lipcu 1919 w związku z konfliktem z władzami Zachodnioukraińskiej Republiki Ludowej, wyjechał z rodziną do Rumunii, później do Austrii, gdzie osiedlił się na stałe. W latach 1921–22 wydawał pismo Ukraina, zajmujące stanowisko propolskie, później wycofał się z życia politycznego. W 1946 otrzymał obywatelstwo austriackie. Jesienią 1948 zatrzymany przez Smiersz w Wiedniu, skazany na 25 lat łagru, więziony w zespole obozów koncentracyjnych Ozierłag pod Tajszetem. W 1956 uwolniony, powrócił do Wiednia.
Odznaczony Orderem Świętego Jerzego IV klasy, Orderem Świętego Włodzimierza III i IV klasy, Orderem Świętej Anny III i IV klasy, Orderem Świętego Stanisława II i III klasy.
Bibliografia, literatura, linki
- Олександр Петрович Греков w: Енциклопедія історії України: Т. 2. Редкол.: В. А. Смолій (голова) та ін. НАН України. Інститут історії України. – Київ 2004, Wyd. «Наукова думка». ISBN 966-00-0632-2
- Encyclopedia of Ukraine
- Олександр Греків
- ЕСУ: 26958