Pięciostawiańska Turnia
![]() Pięciostawiańska Turnia wśród podpisanych obiektów – widok z południa | |
Państwo |
|
---|---|
Położenie | powiat Poprad |
Pasmo | Tatry, Karpaty |
Wysokość | ok. 2515 m n.p.m. |
Pierwsze wejście | 18 lipca 1901 r. |
Położenie na mapie Tatr ![]() | |
Położenie na mapie Karpat ![]() | |
![]() |
Pięciostawiańska Turnia (słow. Veterný štít, niem. Fünfseenspitze, węg. Öt-tavi-csúcs[1]) – turnia o wysokości ok. 2515 m n.p.m. znajdująca się w długiej południowo-wschodniej grani Wyżniego Baraniego Zwornika w słowackich Tatr Wysokich. Od pobliskich wierzchołków Juhaskiej Turni (na zachodzie) i Sępiej Turni (na wschodzie) oddzielona jest dwiema przełęczami, odpowiednio: Pięciostawiańską Przełączką i Sępią Przełączką. Podobnie jak sąsiadujące obiekty nie jest ona dostępna żadnymi znakowanymi szlakami turystycznymi, na jej wierzchołek wstęp mają jedynie taternicy. Najdogodniej osiągnąć turnię od strony Sępiej Przełączki[2].
W północnych ścianach Pięciostawiańskiej Turni, opadających do Doliny Dzikiej, znajduje się Dzika Galeria – wielki system tarasów prowadzący spod Spiskiej Grzędy aż pod wierzchołek Sępiej Turni. Z kolei na południe od grani odgałęzia się długa grzęda, kończąca się w okolicach Spiskiego Kotła w Dolinie Pięciu Stawów Spiskich[2].
Polska, niemiecka i węgierska nazwa Pięciostawiańskiej Turni pochodzi od położonej poniżej niej Doliny Pięciu Stawów Spiskich. Słowacka nazwa natomiast została utworzona sztucznie bez związku z innymi nazwami, po jej przetłumaczeniu na język polski otrzymamy Wietrzny Szczyt[1].
Pierwsze wejścia turystyczne:
- Gyula Dőri i Károly Jordán, 18 lipca 1901 r. – letnie,
- Eugen Fehér i Milan Valovič, 23 kwietnia 1953 r. – zimowe[2].
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/45/%C5%81omnica_a7.jpg/240px-%C5%81omnica_a7.jpg)
Przypisy
- ↑ a b Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1.
- ↑ a b c Witold Henryk Paryski: Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część XX. Baranie Rogi – Durny Szczyt. Warszawa: Sport i Turystyka, 1976, s. 106-110.
- p
- d
- e