Roman Tarkowski
![]() Roman Tarkowski podczas pobytu na leczeniu w Krakowie (1940) | |||
Data i miejsce urodzenia | 17 października 1912 | ||
---|---|---|---|
Data śmierci | 30 stycznia 1999 | ||
Miejsce spoczynku | cmentarz Rakowicki w Krakowie | ||
Zawód, zajęcie | rzeźbiarz, nauczyciel | ||
Narodowość | polska | ||
Alma Mater | |||
Pracodawca | Państwowe Liceum Sztuk Plastycznych w Krakowie | ||
Odznaczenia | |||
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() | |||
|
Roman Tarkowski (ur. 17 października 1912 w Posadzie Jaćmierskiej, zm. 30 stycznia 1999) – polski artysta rzeźbiarz, nauczyciel.
Życiorys
Urodził się 17 października 1912 w Posadzie Jaćmierskiej w rodzinie od lat zamieszkującej w tej wsi[1][2][3][4][5] . Miał czterech braci i dwie siostry (m.in. Władysław, Paweł, Ludwik, Zdzisław, Helena, Maryla)[6]. Jego rodzice zmarli przed 1949[7]. Od 1918 uczył się w szkole w pobliskim Jaćmierzu[8]. Wykazywał już wtedy zainteresowania artystyczne, w tym głównie w lepieniu z gliny, wobec czego miał chęć podjęcia nauki w szkole rzemiosł ojców Michalitów w Miejscu Piastowym[9]. Ostatecznie jednak zdecydowano w rodzinie, że będzie się kształcił tak jak jego starszy brat w zawodzie kucharza, po czym podjął praktykę w dworze Kraińskich w Jabłonkach, z której zrezygnował po dwóch tygodniach[10]. Następnie miał się kształcić dalej w szkole w Orzechówce z myślą o seminarium nauczycielskim[11]. Ostatecznie za sprawą swojego wuja Koniecznego (kierownika szkoły w Klikuszowej) podjął naukę w Państwowej Szkole Przemysłu Drzewnego w Zakopanem[12][13][3][4][5] . Uczył się tam w latach 1928-1932[14]. W całym tym okresie należał do harcerstwa[15]. Następnie w latach 1932-1934 kształcił się w Miejskiej Szkole Sztuk Zdobniczych i Malarstwa w Warszawie przy ul. Myśliwieckiej u boku dyrektora tej placówki, prof. Jana Szczepkowskiego[16]. Po ukończeniu nauki tam pierwotnie planował podjęcie studiów na Akademii Sztuk Pięknych, jednak otrzymał powołanie do odbycia służby wojskowej i w 1935 służył w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty przy 82 pułku piechoty w Brześciu[17]. W tym czasie otrzymał stopnie starszego strzelca, a potem kaprala podchorążego[18]. Na koniec pobytu w szkole otrzymał przydział do 83 pułku piechoty w Kobryniu, gdzie w kolejnych latach przebywał na ćwiczeniach[18]. Po ostatnich z nich w latach 30. otrzymał mianowanie na podporucznika rezerwy piechoty[18].
Pod koniec 1935 przybył do Warszawy, gdzie podjął studia na Akademii Sztuk Pięknych, otrzymując w tym czasie zakwaterowanie i utrzymanie od swojego profesora Jana Szczepkowskiego, zamieszkującego w Milanówku[19]. Zarabiał też jako asystent techniczny przy realizacji jego prac (m.in. brał udział w tworzeniu sarkofagu Marszałka Józefa Piłsudskiego)[19]. Od 1937, za wstawiennictwem prof. Szczepkowskiego, kontynuował studia na Wydziale Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, gdzie był uczniem Xawerego Dunikowskiego[20][13][3][4][5] . W tym czasie mieszkał przy ul. Długiej 65[21].
W obliczu zagrożenia wybuchu konfliktu zbrojnego latem 1939 działał w szeregach Legii Akademickiej ASP (był zastępcą dowódcy obozu w Kamieniu Pomorskim)[22]. W okresie mobilizacji otrzymał powołanie na ćwiczenia wojskowe do 39 pułku piechoty w Jarosławiu[22]. Stamtąd został skierowany do Lubaczowa, gdzie objął stanowisko oficera służbowego jednostki, a dalej został wysłany z żołnierzami koleją w stronę Tarnowa[23]. Po wybuchu II wojny światowej w trwającej kampanii wrześniowej 1939 zmuszony opuścić transport pociągiem pokonał drogę marszem, dotarł do rodzinnym stron w okolicach Brzozowa[24]. Tam nie udało mu się przeprawić przez rzekę San na wschód, jako wraz z towarzyszami fbrał udział w potyczce z Niemcami, on sam został ranny i następnie był leczony w niemieckim szpitalu w Krośnie (groziła mu amputacja prawej nogi)[25]. Następnie przebywał w szpitalu w Sanoku oraz tymczasowo przez tydzień w tamtejszym więzieniu[26]. Od początku stycznia 1940 przez sześć miesięcy był leczony w Szpitalu Św. Łazarza w Krakowie[27]. Po wprowadzeniu obowiązku rejestracji oficerów rezerwy wyjechał z Krakowa i wrócił do rodzinnej Posady Jaćmierskiej[28]. Tam zaangażował się w działalność Związku Walki Zbrojnej (od 1942 Armii Krajowej), a spotkania ze swoim dowódcą w stopniu podpułkownika odbywał w ASP w Krakowie, gdzie często podróżował podczas trwającej okupacji niemieckiej[29]. W działalności konspiracyjnej współdziałał z zamieszkującym nieopodal Józefem Stachowiczem, pomagał też Żydom do czasu ich zamknięcia w getcie w 1942[30]. Jako student został autorem wizerunku orła polskiego na stronie tytułowej pisma Oddziału Sanockiego Armii Krajowej „Przegląd Tygodniowy”, redagowanego przez Jana Radożyckiego[31]. Wobec zagrożenia aresztowaniem i rewizjami czasowo ukrywał się w Górkach do wiosny 1944, kiedy powrócił do rodzinnej wsi[32]. W czasie nadejścia frontu wschodniego latem 1944 chronił się z rodziną w Humniskach[33]. Po zakończeniu wojny odczuwał skutki odniesionej kontuzji, poruszał się o lasce[34], doznał 50% inwalidztwa[13].
W 1945 postanowił kontynuować przerwane przez wojnę studia na krakowskiej ASP[34][4][5] . Ponownie trafił do pracowni prof. Dunikowskiego, której został gospodarzem[35]. W 1946 ukończył studia na Wydziale Rzeźby ASP w Krakowie z wyróżnieniem i nagrodą, uzyskując wydawane wtedy wyłącznie absolutorium[36]. W następnym roku bez powodzenia kandydował na stanowisko asystenta-instruktora od technik rzeźbiarskich w pracowni Dunikowskiego, pierwotnie obiecującego mu tę posadę, po czym odszedł z ASP[37]. W tym samym 1947 roku zastąpił na stanowisku Jerzego Bandurę i podjął pracę w Państwowym Liceum Sztuk Plastycznych w Krakowie (na roku ulic Urzędniczej i Lea - potem Dzierżyńskiego, od 1969 przy ul. Mlaskotów)[38]. Do 1982 wykładał tam rzeźbę (obecnie jest to Zespół Państwowych Szkół Plastycznych w Krakowie)[4][39] . Od końca lat 40. prowadził samodzielną działalność artystyczną w dziedzinie rzeźbiarstwa[3]. Od 1950 do 1958 działał w urządzonej przez siebie pracowni w ogrodzie przy ul. Batorego 12[40]. Na podstawie rzeźby pt. „Nasza młodość”, uznanej za pracę dyplomową, w 1956 otrzymał dyplom na Wydziale Rzeźby ASP, gdzie jednocześnie uznano jego kilkuletnią aktywność twórczą[41][4][5] . Po 30 latach pracy w szkolnictwie artystycznym z dniem 1 września 1977 odszedł na emeryturę, aczkolwiek w późniejszym czasie nadal wykładał w Liceum w godzinach nadliczbowych aż do 1983[42].
Na przestrzeni lat brał udział w wielu wystawach (w tym indywidualnych) i konkursach, otrzymywał stypendia (m.in. z Ministerstwa Kultury i Sztuki), należał do krakowskiego Okręgu Związku Polskich Artystów Plastyków i był działaczem tej organizacji, w tym w Zarządzie Głównym[43]. Organizował wystawy, był laureatem nagród[4]. Rzeźbił w drewnie, gipsie, metalu, żelazo-betonie[4][5] . Jako główne zainteresowanie w swojej twórczości artysta wskazał człowieka i współczesne życie[44]. Jego prace były przedstawiane m.in. w Muzeum Historycznym w Sanoku (na wystawach w 1964[45] i 1978[46][5][47], w 1982[48]). Do tej placówki w latach 1981-1982 przekazał ponad 50 swoich prac, pochodzących z lat 1948-1980[3]. Będąc na emeryturze twórczej nadal oddawał się rzeźbiarstwu[49]. W 1976 został członkiem zarządu krakowskiego oddziału Towarzystwa Rozwoju i Upiększania Miasta z Sanoka[50]. W 1977 otrzymał nominację na rzeczoznawcę dzieł sztuki w Ministerstwie Kultury i Sztuki[51]. Do 1990 jego dzieła przedstawiono łącznie na 134 wystawach (z tego 13 indywidualne, 12 zagraniczne)[52]. Poza Muzeum Historycznym w Sanoku prace Romana Tarkowskiego trafiły też do Muzeum Narodowego w Krakowie, Muzeum Narodowego w Poznaniu, Muzeum Narodowego w Szczecinie, Galerii Współczesnej w Rzeszowie, Ministerstwie Kultury i Sztuki[53].
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/d5/Gr%C3%B3b_Romana_Tarkowskiego.jpg/240px-Gr%C3%B3b_Romana_Tarkowskiego.jpg)
Została wydana publikacja pt. Roman Tarkowski. Rzeźba (1980)[54]. Roman Tarkowski wydał książki: Metodyka nauczania rzeźby w liceum sztuk plastycznych: (próba uogólnienia doświadczeń własnych) (1977)[55][51] i Kartki ze wspomnień (1992)[56][55][57].
Od 15 sierpnia 1948 był żonaty z Reginą Strupińską, pochodzącą z Grodna, którą poznał jako studentkę w pracowni ASP (zm. 1979)[58][59]. Miał z nią syna Jana (ur. 1949, absolwent Wydziału Chemii UJ)[60]. Wraz z rodziną od 1959 zamieszkiwał przy ul. Chopina[61]. Był spowinowacony z Kazimierzem Wnękowskim (ożenił się on z jego kuzynką)[46]. Zmarł 30 stycznia 1999[62][39] . Został pochowany na cmentarzu Rakowickim w Krakowie (kw. CI-VI-8)[62].
Twórczość
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/8a/ParkKrakowski-Rze%C5%BAba%E2%80%9EEwaKolorowa%E2%80%9D-POL%2C_Krak%C3%B3w.jpg/240px-ParkKrakowski-Rze%C5%BAba%E2%80%9EEwaKolorowa%E2%80%9D-POL%2C_Krak%C3%B3w.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/6a/ParkKrakowski-Rze%C5%BAba%E2%80%9ENieJestemSama%E2%80%9D-POL%2C_Krak%C3%B3w.jpg/240px-ParkKrakowski-Rze%C5%BAba%E2%80%9ENieJestemSama%E2%80%9D-POL%2C_Krak%C3%B3w.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/29/ParkKrakowski-Rze%C5%BAba%E2%80%9EFrasobliwy%E2%80%9D-POL%2C_Krak%C3%B3w.jpg/240px-ParkKrakowski-Rze%C5%BAba%E2%80%9EFrasobliwy%E2%80%9D-POL%2C_Krak%C3%B3w.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/55/ParkKrakowski-Rze%C5%BAba%E2%80%9EZamy%C5%9Blenie%E2%80%9D-POL%2C_Krak%C3%B3w.jpg/240px-ParkKrakowski-Rze%C5%BAba%E2%80%9EZamy%C5%9Blenie%E2%80%9D-POL%2C_Krak%C3%B3w.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/8d/ParkKrakowski-Rze%C5%BAba%E2%80%9EKompozycja%E2%80%9D-POL%2C_Krak%C3%B3w.jpg/240px-ParkKrakowski-Rze%C5%BAba%E2%80%9EKompozycja%E2%80%9D-POL%2C_Krak%C3%B3w.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/d8/ParkKrakowski-Rze%C5%BAba%E2%80%9EZafrasowanie%E2%80%9D-POL%2C_Krak%C3%B3w.jpg/240px-ParkKrakowski-Rze%C5%BAba%E2%80%9EZafrasowanie%E2%80%9D-POL%2C_Krak%C3%B3w.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/bc/ParkKrakowski-Rze%C5%BAba%E2%80%9EPtak%E2%80%9D-POL%2C_Krak%C3%B3w.jpg/240px-ParkKrakowski-Rze%C5%BAba%E2%80%9EPtak%E2%80%9D-POL%2C_Krak%C3%B3w.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/3c/ParkKrakowski-Rze%C5%BAba%E2%80%9EPtakDu%C5%BCy%E2%80%9D-POL%2C_Krak%C3%B3w.jpg/240px-ParkKrakowski-Rze%C5%BAba%E2%80%9EPtakDu%C5%BCy%E2%80%9D-POL%2C_Krak%C3%B3w.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/5c/ParkKrakowski-Rze%C5%BAba%E2%80%9EPosta%C4%87Kobieca%2CMiriaII%E2%80%9D-POL%2C_Krak%C3%B3w.jpg/240px-ParkKrakowski-Rze%C5%BAba%E2%80%9EPosta%C4%87Kobieca%2CMiriaII%E2%80%9D-POL%2C_Krak%C3%B3w.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/df/Roman_Tarkowski%2C_Niedziela%2C_Poznan%2C_Cytadela_%283%29.jpg/240px-Roman_Tarkowski%2C_Niedziela%2C_Poznan%2C_Cytadela_%283%29.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/b2/0500_Tarkowski%2C_Sanok_Castle_in_2013.jpg/240px-0500_Tarkowski%2C_Sanok_Castle_in_2013.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/24/Sanok%2C_Poland_-_panoramio_%2819%29.jpg/240px-Sanok%2C_Poland_-_panoramio_%2819%29.jpg)
Prace Romana Tarkowskiego:
- „Głowa studenta” (1949)[63]
- „Krysia II”[41]
- „Łyżwiarze”[64]
- „Dzięcioły”[64]
- „Matka”[65]
- „Nasza młodość”[41]
- „Portret studenta” (drewno)[4]
- „Jaskółka” (beton)[4]
- „Portret muzyka” (opiłko-beton, 1956)[4][66]
- „Głowa ucznia”[41]
- „Portret ucznia II” (1957)[66]
- „Bożena” (brąz, 1957)[4][67]
- „Śnieżki” (metal)[4][64]
- „Wytworna” (żelazo-beton)[4]
- płaskorzeźba 1000-lecia miasta Przemyśla (gips)[4]
- rzeźba Madonny przy kościele Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Humniskach (ok. 1957)[64]
- tablica 1000-lecia miasta Przemyśla (brąz, ok. 1960)[68]
- „Czarna dziewczyna” (drewno, 1961)[66]
- „Macierzyństwo” (beton patynowany, 1961)[66]
- rzeźba Madonny przy cmentarzu w Żywcu (1961)[68]
- tablica upamiętniająca Zygmunta Wróblewskiego (granit, brąz) w LO przy ul. Bogatki[69]
- „Tancerka w kole” (żeliwo, 1963)[66]
- tablice umieszczone na budynku szkoły podstawowej w Jaćmierzu: upamiętniająca Stanisława Haducha (1964)[45][70], upamiętniająca Józefa Stachowicza (odsłonięta w 1991)
- płaskorzeźba Grzegorza z Sanoka (1964)[65]
- medal 600-lecia Uniwersytetu Jagiellońskiego (brąz, 1964)[66]
- rzeźba na cmentarz w Szczawnicy (1967)[71]
- „Ptaki” (szkoło i beton, 1967)[66]
- „Ptaki” (szkoło i beton, 1967)[66]
- „Diana z sarenką” (żelazo-beton, 1968), jako rzeźba plenerowa umieszczona przy pierwotnie umiejscowiona na placu św. Jana, gdzie do pocz. lat. 80. była obiektem wandalizmów[72][73], na początku XXI wieku przeniesiona na miejsce w otoczeniu tamtejszego Zamku Królewskiego.
- Pomnik Komediantów w Krakowie (1969)[74]
- „Niedziela” – rzeźba plenerowa z 1970, przedstawiająca dziewczynkę z sarną, umieszczona na obszarze Parku Cytadela w Poznaniu
- „Don Kichot” (żeliwo, 1972)[66]
- „Ptaki II” (żeliwo, 1972)[66]
- „Lot” (aluminium, 1973)[66]
- „Kolarze” (1973)[75]
- Medal „40-lecie Muzeum Historycznego w Sanoku” (brąz, wersja dla MH i dla Sanoka), wybity w 1974[76][77].
- „Woje”, jako rzeźba plenerowa umieszczona przy ulicy Zamkowej w Sanoku w czerwcu 1975 z okazji Dni Kultury Oświaty, Książki i Prasy (powszechnie znana jako „Lech, Czech i Rus”)[78][13];
- medal i plakieta Juliana Goslara, wykonane dla Sanoka (1976)[76]
- tablica upamiętniająca Grzegorza z Sanoka (brąz, 1976, wymiary 90x60cm), odsłonięta w 500. rocznicę jego śmierci, 30 maja 1977 na budynku Zajazdu przy ul. Zamkowej 2 w Sanoku[79][80][81][82][83][84]. Z okazji tych obchodów przekazał miastu także popiersie Grzegorza z Sanoka[51] i zaprojektował specjalną plakietę (z herbem Sanoka na rewersie)[85] oraz kartę pocztową wydaną przez Ministerstwo Łączności[86][87][88]
- „Madonna z Dzieciątkiem” (beton patynowany)[66]
- „bez tytułu” (mozaika-beton, 1981)[66]
- „Kompozycja I” (łusko-beton patynowany)[66]
- medal 50-lecie Muzeum Historycznego w Sanoku (1983)[89]
- portret red. Krystyny Zbijewskiej (beton patynowany, 1985)[66]
- portret malarki Marii Markowskiej (beton patynowany, 1987)[66]
- „Polak z Obozów Zagłady 1939-1945” (gips patynowany)[66]
- „Zagrożeni” (gips patynowany, 1987)[66]
- rzeźby plenerowe w Parku Krakowskim: „Ewa Kolorowa” (szkło i beton, 1958)[66], „Nie jestem sama”, „Frasobliwy”, „Zamyślenie”, „Kompozycja”, „Zafrasowanie”, „Ptak” (żeliwo, 1971)[66], „Ptak Duży”, „Postać kobieca, Miria II”
- rzeźba anioła o twarzy przypominającej jego żonę Reginę, umieszczona na własnym grobowcu rodzinnym na cmentarzu Rakowickim w Krakowie[58]
Odznaczenia i nagrody
Ordery i odznaczenia (w precedencji)
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1972)[53][39]
- Złoty Krzyż Zasługi[53]
- Medal „Za udział w wojnie obronnej 1939”[53]
- Medal Komisji Edukacji Narodowej (1976)[90][39]
- Medal Zwycięstwa i Wolności 1945 (1976)[90]
- Medal 10-lecia Polski Ludowej (1955)[39][91]
- Złota Odznaka Miasta Krakowa (1965)[39][92]
- Odznaka „Zasłużony Działacz Kultury” (1974)[90]
- Odznaka „Zasłużony dla Sanoka” (1977[51] lub 1980[93])
nagrody i wyróżnienia (chronologicznie)
- wyróżnienie za I Ogólnopolskiej Wystawie Plastyki w Warszawie (1949)[52]
- wyróżnienie za rzeźbę grupową „Czerwony sztandar” (1950)[63]
- wyróżnienie w Ogólnopolskim Konkursie na Pomnik Feliksa Dzierżyńskiego w Warszawie (1950)[94]
- wyróżnienie za Ogólnopolskim Konkursie Rzeźby MDM w Warszawie (1951)[95]
- wyróżnienie w Konkursie Okręgu Krakowskiego ZPAP na pomnik Tadeusza Kościuszki w Kalwarii (1956)[96]
- III nagroda w Ogólnopolskim Konkursie na Pomnik Wdzięczności Armii Radzieckiej w Krakowie (1956, zbiorowo, z żoną Reginą oraz Gondkiem i Krajewskim)[96]
- wyróżnienie w konkursie na pomnik XXX-lecia PRL w Kalwarii (ok. 1956)[69]
- wyróżnienie w Konkursie Okręgu Krakowskiego ZPAP na pomnik XX-lecia PRL (1961)[53]
- I nagroda w konkursie na tablicę 1000-lecia miasta Przemyśla (1961, brąz)[68]
- III nagroda (jedna z trzech) w konkursie na studzienki pod Wawelem w Krakowie (1964)[53]
- II nagroda w konkursie plastycznym na XX-lecie PRL (Sanok, 1964)[45]
- nagroda Ministra Kultury i Sztuki – trzykrotnie (w tym w 1967 za rzeźbę „Komedianci”)[97]
- wyróżnienie w wystawie „Rzeźba Roku” w Krakowie (1967 lub 1968)[97]
- nagroda honorowa w Wystawie Rzeźby na XXV-lecie PRL Okręgu Krakowskiego ZPAP (1969)[98]
- nagroda w Wystawie Rzeźby Plenerowej na XX-lecie Nowej Huty (1969)[99]
- III nagroda w wystawie „Człowiek i Praca w Polsce Ludowej” w Warszawie (1969)[99]
- Medal Budowniczego Parku Przyjaźni Polsko-Radzieckiej (1969)[99]
- wyróżnienie w I Ogólnopolskim Biennale Rzeźby Plenerowej w Warszawie za pracę „Woje” (1969)[100]
- dyplom honorowy ZPAP (1969)[100]
- nagroda I stopnia Ministra Oświaty i Wychowania (1972)[101]
- dyplom uznania Związku Inwalidów Wojennych (1974)[76]
- dyplom uznania dla dzielnicy Krowodrza (1976)[76]
Przypisy
- ↑ Janczura 1975 ↓, s. 3, 7.
- ↑ Kartki 1992 ↓, s. 7.
- ↑ a b c d e Zając 1982 ↓, s. 6.
- ↑ a b c d e f g h i j k l m n o Gajewski 2003 ↓, s. 256.
- ↑ a b c d e f g MH Sanok ↓.
- ↑ Kartki 1992 ↓, s. 12, 13, 14, 16, 22, 29, 30.
- ↑ Kartki 1992 ↓, s. 60.
- ↑ Kartki 1992 ↓, s. 14.
- ↑ Kartki 1992 ↓, s. 15-16.
- ↑ Kartki 1992 ↓, s. 16-17.
- ↑ Kartki 1992 ↓, s. 17.
- ↑ Kartki 1992 ↓, s. 17-18.
- ↑ a b c d Janczura 1975 ↓, s. 3.
- ↑ Kartki 1992 ↓, s. 18-22.
- ↑ Kartki 1992 ↓, s. 22.
- ↑ Kartki 1992 ↓, s. 23-27.
- ↑ Kartki 1992 ↓, s. 27.
- ↑ a b c Kartki 1992 ↓, s. 28.
- ↑ a b Kartki 1992 ↓, s. 29.
- ↑ Kartki 1992 ↓, s. 30-32.
- ↑ Kartki 1992 ↓, s. 33, 35.
- ↑ a b Kartki 1992 ↓, s. 37.
- ↑ Kartki 1992 ↓, s. 32, 38.
- ↑ Kartki 1992 ↓, s. 38-39.
- ↑ Kartki 1992 ↓, s. 39-41, 51.
- ↑ Kartki 1992 ↓, s. 41.
- ↑ Kartki 1992 ↓, s. 42-44.
- ↑ Kartki 1992 ↓, s. 44-45.
- ↑ Kartki 1992 ↓, s. 45.
- ↑ Kartki 1992 ↓, s. 51.
- ↑ Marek Boczar. Prasa sanocka w końcu XIX i pierwszej połowie XX wieku. „Rocznik Sanocki”. Tom IX, s. 141, 2006. Towarzystwo Przyjaciół Sanoka i Ziemi Sanockiej. ISSN 0557-2096.
- ↑ Kartki 1992 ↓, s. 52-54.
- ↑ Kartki 1992 ↓, s. 54-55.
- ↑ a b Kartki 1992 ↓, s. 55.
- ↑ Kartki 1992 ↓, s. 57.
- ↑ Kartki 1992 ↓, s. 58, 68.
- ↑ Kartki 1992 ↓, s. 58.
- ↑ Kartki 1992 ↓, s. 59, 61, 79.
- ↑ a b c d e f ZPSP Kraków ↓.
- ↑ Kartki 1992 ↓, s. 62, 69.
- ↑ a b c d Kartki 1992 ↓, s. 68.
- ↑ Kartki 1992 ↓, s. 88-89, 93, 94.
- ↑ Kartki 1992 ↓, s. 62-64, 68-69, 72, 76, 86, 101.
- ↑ Kartki 1992 ↓, s. 5.
- ↑ a b c Kartki 1992 ↓, s. 75.
- ↑ a b Kartki 1992 ↓, s. 91.
- ↑ Sanoccy artyści. sanok.pl. [dostęp 2022-02-28].
- ↑ Edward Zając. Ze zbiorów Muzeum Historycznego. Rzeźby R. Tarkowskiego. „Gazeta Sanocka – Autosan”. Nr 22 (256), s. 6, 20-31 grudnia 1982.
- ↑ Kartki 1992 ↓, s. 88-89.
- ↑ Sanok – Kraków. Cenna inicjatywa. „Gazeta Sanocka – Autosan”. Nr 24 (69), s. 5, 15-31 grudnia 1976.
- ↑ a b c d Kartki 1992 ↓, s. 89.
- ↑ a b Kartki 1992 ↓, s. 101.
- ↑ a b c d e f Kartki 1992 ↓, s. 102.
- ↑ Roman Tarkowski: Rzeźba (sculpture). books.google.pl. [dostęp 2014-11-21].
- ↑ a b Metodyka nauczania rzeźby w liceum sztuk plastycznych : (próba uogólnienia doświadczeń własnych). worldcat.org. [dostęp 2014-11-22]. (ang.).
- ↑ Kartki 1992 ↓, s. 4.
- ↑ Kartki ze wspomnień. worldcat.org. [dostęp 2014-11-22]. (ang.).
- ↑ a b Kartki 1992 ↓, s. 59, 92.
- ↑ Zarząd Cmentarzy Komunalnych w Krakowie. Internetowy lokalizator grobów. Regina Tarkowska. rakowice.eu. [dostęp 2022-02-28].
- ↑ Kartki 1992 ↓, s. 59, 74.
- ↑ Kartki 1992 ↓, s. 60, 69.
- ↑ a b Zarząd Cmentarzy Komunalnych w Krakowie. Internetowy lokalizator grobów. Roman Tarkowski. rakowice.eu. [dostęp 2017-06-16].
- ↑ a b Kartki 1992 ↓, s. 62.
- ↑ a b c d Kartki 1992 ↓, s. 69.
- ↑ a b Kartki 1992 ↓, s. 76.
- ↑ a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t Kartki 1992 ↓, s. Fotografie.
- ↑ Kartki 1992 ↓, s. 69, Fotografie.
- ↑ a b c Kartki 1992 ↓, s. 73.
- ↑ a b Kartki 1992 ↓, s. 74.
- ↑ Zbigniew Wawszczak. „Tajne nauczanie – trudna historia mego pokolenia”. „Nowiny”. Nr 83, s. 5, 9-10 kwietnia 1983.
- ↑ Kartki 1992 ↓, s. 78.
- ↑ Chrońmy urocze zakątki naszego miasta. „Gazeta Sanocka – Autosan”. Nr 8 (209), s. 6, 10-20 marca 1981.
- ↑ Kartki 1992 ↓, s. 91, 94, Fotografie.
- ↑ Jan Adamczewski: Mała encyklopedia Krakowa. Kraków: Wydawnictwo Wanda, 1996, s. 406. ISBN 83-87023-01-9.
- ↑ Kartki 1992 ↓, s. 99.
- ↑ a b c d Kartki 1992 ↓, s. 88.
- ↑ Andrzej Romaniak: Medale, medaliony, plakiety. Katalog zbiorów. Sanok: Muzeum Historyczne w Sanoku, 2005, s. 66. ISBN 83-919305-8-0.
- ↑ Kartki 1992 ↓, s. 87-88, Fotografie.
- ↑ Tablica ku czci Grzegorza z Sanoka. „Gazeta Sanocka – Autosan”. Nr 5 (74), s. 1, 1-15 marca 1977.
- ↑ Roman Tarkowski – swojemu miastu / W hołdzie wielkiemu Rodakowi. „Gazeta Sanocka – Autosan”. Nr 11 (80), s. 1, 1-15 czerwca 1977.
- ↑ Piękna tablica – dzieło R. Tarkowskiego upamiętniła 500-lecie śmierci Grzegorza z Sanoka. „Gazeta Sanocka – Autosan”. Nr 12 (81), s. 1-2, 15-30 czerwca 1977.
- ↑ Kartki 1992 ↓, s. 89, Fotografie.
- ↑ Franciszek Oberc: Kalendarium sanockie 1974-1994. W: Sanok. Dzieje miasta. Kraków: Secesja, 1995, s. 952. ISBN 83-86077-57-3.
- ↑ Andrzej Romaniak: Sanok. Fotografie archiwalne – Tom II. Wydarzenia, uroczystości, imprezy. Sanok: Muzeum Historyczne w Sanoku, 2011, s. 370-371. ISBN 978-83-60380-30-7.
- ↑ Według jednej wersji odlaną w limitowanej liczbie 50.
- ↑ Przygotowania do obchodów 500 rocznicy śmierci wielkiego humanisty – Grzegorza z Sanoka. „Nowiny”, s. 4, Nr 218 z 24 września 1976.
- ↑ Medale pamiątkowe, okolicznościowe wydawnictwa, walory filatelistyczne w 500 rocznicę śmierci Grzegorza z Sanoka. „Nowiny”. Nr 34, s. 6, 12-13 lutego 1977.
- ↑ Andrzej Romaniak: Medale, medaliony, plakiety. Katalog zbiorów. Sanok: Muzeum Historyczne w Sanoku, 2005, s. 73. ISBN 83-919305-8-0.
- ↑ Kartki 1992 ↓, s. 94.
- ↑ a b c Kartki 1992 ↓, s. 88, 102.
- ↑ Kartki 1992 ↓, s. 69, 102.
- ↑ Kartki 1992 ↓, s. 76, 102.
- ↑ Spotkanie z „Zasłużonymi dla Sanoka”. „Gazeta Sanocka – Autosan”. Nr 16 (81), s. 1, Nr 16 (181) z 1-10 czerwca 1980.
- ↑ Kartki 1992 ↓, s. 62, 101.
- ↑ Kartki 1992 ↓, s. 63, 101.
- ↑ a b Kartki 1992 ↓, s. 68, 101.
- ↑ a b Kartki 1992 ↓, s. 78, 102.
- ↑ Kartki 1992 ↓, s. 78-79, 102.
- ↑ a b c Kartki 1992 ↓, s. 79, 102.
- ↑ a b Kartki 1992 ↓, s. 79.
- ↑ Kartki 1992 ↓, s. 85, 102.
Bibliografia
- Stanisław Janczura. Rzeźba „Woje” Romana Tarkowskiego. „Gazeta Sanocka – Autosan”. Nr 12 (31), s. 3, 15-30 czerwca 1975.
- Edward Zając. Ze zbiorów Muzeum Historycznego. Rzeźby R. Tarkowskiego. „Gazeta Sanocka – Autosan”. Nr 22 (256), s. 6, 20-31 grudnia 1982.
- Roman Tarkowski: Kartki z przeszłości. Kraków: Universitas, 1992, s. 1-107. ISBN 83-7052-091-X.
- Biogramy. Roman Tarkowski. W: Benedykt Gajewski: Jaćmierz. Zarys monograficzny. Sanok: 2003, s. 1-286.
- Sztuka współczesna ziemi sanockiej. Roman Tarkowski. muzeum.sanok.pl. [dostęp 2022-02-28].
- Historia szkoły. Kalendarium 1945–2013. licplast-krakow.neostrada.pl. [dostęp 2022-02-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-11-29)].
- Roman Tarkowski – publikacje w bazie WorldCat. worldcat.org. [dostęp 2014-11-22]. (ang.).