Skandynawizm
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/78/Skandinavism.jpg/200px-Skandinavism.jpg)
Skandynawizm – ruch polityczny i kulturalny propagujący idee ściślejszej współpracy kulturowej i ekonomicznej krajów skandynawskich, a w dalszej perspektywie ich zjednoczenia[1].
Ruch rozwijał się początkowo w duńskich środowiskach uniwersyteckich. Stamtąd trafił do Szwecji, gdzie rozwijał się w Lund i Uppsali. Za moment powstania ruchu uważa się spotkanie na uniwersytecie w Lund w 1829 roku, podczas którego szwedzki poeta Esaias Tegnér uhonorował duńskiego poetę Adama Gottloba Oehlenschlägera wieńcem laurowym, ogłaszając tym samym rozpoczęcie współpracy narodów skandynawskich[1].
Skandynawizm nie cieszył się popularnością wśród Norwegów, którzy próbowali uniezależnić się od wpływów kultury duńskiej oraz jednocześnie chcieli zapobiec narzuceniu Norwegii szwedzkiej polityki i kultury. Duńscy sympatycy skandynawizmu wyrażali uznanie dla konstytucji Norwegii z 17 maja 1814 roku, postrzeganej w Norwegii jako wcielenie norweskiego ducha narodowego i symbol narodowy[2].
Dania i Szwecja korzystała z idei skandynawizmu w ramach doraźnej polityki. Dania powoływała się na skandynawizm podczas szukania sojuszników w nasilającej się I wojnie o Szlezwik, a Szwecja podczas szukania wsparcia dla potencjalnego wojny z Rosją. Ponadto Duńczycy i Szwedzi uważali, że wspierające się narody skandynawskie będą w stanie wprowadzić liberalne reformy we własnych krajach[3].
Idea skandynawizmu upadła po 1864 roku[3].
Przypisy
- ↑ a b Rączka-Jeziorska 2020 ↓, s. 95.
- ↑ Rączka-Jeziorska 2020 ↓, s. 95-96.
- ↑ a b Rączka-Jeziorska 2020 ↓, s. 96.
Bibliografia
- Teresa Rączka-Jeziorska. Od ludu do narodu. „Pomocnik Historyczny. Dzieje wokół Bałtyku”. 4/2020, 2020. Polityka.