SuperH
![]() | Ten artykuł od 2012-06 wymaga zweryfikowania podanych informacji. Należy podać wiarygodne źródła w formie przypisów bibliograficznych. Część lub nawet wszystkie informacje w artykule mogą być nieprawdziwe. Jako pozbawione źródeł mogą zostać zakwestionowane i usunięte. Sprawdź w źródłach: Encyklopedia PWN • Google Books • Google Scholar • Federacja Bibliotek Cyfrowych • BazHum • BazTech • RCIN • Internet Archive (texts / inlibrary) Po wyeliminowaniu niedoskonałości należy usunąć szablon {{Dopracować}} z tego artykułu. |
SuperH (znany także jako SH) jest architekturą mikroprocesorów typu RISC przeznaczoną do zastosowań wbudowanych. Rodzina SH została początkowo zaprojektowana w firmie Hitachi jako następca rodziny H8.
Architektura SH jest tak gęsta, że jedna z prac naukowych stawia ją wyżej niż x86, x86_64, oraz CRIS v32. ARM kupiło licencję jednego z patentów SuperH by stworzyć zestaw instrukcji Thumb w połowie lat 90 XX wieku. Patenty natomiast wygasły: ostatni na SH2 w 2014, na SH4 w 2016. Przykładowo SH2 był zastosowany w konsoli Sega Saturn, SH4 w Sega Dreamcast.[1]
Modele
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/f1/Hitachi_SH3_CPU.jpg/220px-Hitachi_SH3_CPU.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/11/SH7091_01.jpg/220px-SH7091_01.jpg)
Do rodziny procesorów z rdzeniem SuperH należą:
- SH-1 - używany w mikrokontrolerach do niskopoziomowych, osadzonych rozwiązań (napędy CD-ROM, duże urządzenia AGD itd.)
- SH-2 - używany w bardziej wydajnych mikrokontrolerach oraz w motoryzacji (np. w układach sterowania silnikiem oraz w rozwiązaniach sieciowych)
- SH-DSP - przeznaczony na rynek telefonii komórkowej, później używany w wielu rozwiązaniach wymagających DSP do kompresji JPEG itd.
- SH-3 - używany w mobilnych rozwiązaniach oraz w nawigacji samochodowej, często pod kontrolą systemu Windows CE. Dużą popularność zdobywa używanie handhelda Jornada firmy Hewlett Packard pod kontrolą systemu GNU/Linux (projekt Jlime) oraz NetBSD (port hpcsh)
- SH-3-DSP - używany głównie w multimedialnych terminalach i zastosowaniach sieciowych, także w drukarkach i faksach
- SH-4 - używany wszędzie tam, gdzie jest wymagana duża wydajność, np. w multimedialnych terminalach samochodowych, konsolach gier oraz set-top box
- SH-5 - używany w high-endowych multimedialnych zastosowaniach
- SH-X - główny rdzeń używany w najróżniejszych odmianach (z/bez DSP czy koprocesora arytmetycznego) w układach sterowania silnikiem samochodowym, samochodowych zestawach multimedialnych, telefonach komórkowych oraz STB
- SH-Mobile - stworzony w celu odciążęnia szerokopasmowych LSI, dzięki temu tworzenie systemu jest prostsze a sam system jest wydajniejszy
Rdzenie SuperH są wspierane przez wiele systemów RTOS oraz twórców najróżniejszych narzędzi na całym świecie.
Istotne cechy
- Skalowalność
- Niski koszt
- Zoptymalizowane dla rozwiązań osadzonych
- Wysoka wydajność
Zobacz też
Debuggery
- CodeScape
- eCos otwarty RTOS
- RTEMS RTOS
Przypisy
- ↑ Resurrecting the SuperH architecture [LWN.net] [online], lwn.net [dostęp 2017-11-26] .
- p
- d
- e
Intel |
| ||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|
Motorola (Freescale Semiconductor) |
| ||||||
ZiLOG |
| ||||||
Atmel |
| ||||||
Microchip Technology | |||||||
Texas Instruments | |||||||
Philips |
| ||||||
Renesas Technology |
| ||||||
STMicroelectronics |
|
- p
- d
- e
Początki |
|
---|---|
Aktywne |
|
Nierozwijane |
|