Tadeusz Ludwik Smyczyński
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | 30 maja 1899 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | 21 kwietnia 1986 |
Przebieg służby | |
Siły zbrojne |
|
Jednostki | Pociąg Pancerny Nr 2 „Smok”, |
Stanowiska | dowódca pociągu pancernego, |
Główne wojny i bitwy | I wojna światowa, |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/35/Tadeusz_Ludwik_Smyczy%C5%84ski%2C_tablica_nagrobna.jpg/240px-Tadeusz_Ludwik_Smyczy%C5%84ski%2C_tablica_nagrobna.jpg)
Tadeusz Ludwik Smyczyński (ur. 30 maja 1899 w Czerniowcach, zm. 21 kwietnia 1986 w Londynie) – major artylerii Wojska Polskiego II RP, po wojnie awansowany przez władze RP na uchodźstwie na stopień podpułkownika.
Życiorys
Tadeusz Ludwik Smyczyński urodził się 30 maja 1899 w Czerniowcach[1][2]. Był jednym z sześciorga dzieci Ludwika (1864–1945, c. k. inspektor pracy) i Marii z domu Klimek[3]. Jego rodzeństwem byli Wanda (1895–1923), Jadwiga (ur. 1903, po mężu Jaśkiewicz), Stanisław (ur. 1905, oficer Wojska Polskiego, emigrant w Argentynie), Maria (1907–2000, po mężu Falęcka, pianistka), Zofia (1909–1995, po pierwszym mężu Niedźwiecka, po drugim Michalik)[3].
Kształcił się w C. K. III Gimnazjum w Krakowie, gdzie podczas I wojny światowej będąc w VII klasie w roku szkolnym 1916/1917 został powołany do służby wojskowej (w szeregach c. i k. armii lub Legionów Polskich – sprawozdanie szkolne nie sprecyzowało tego faktu wskazując obie możliwości przy wskazaniu grupy uczniów)[4], w 1917 ukończył VIII klasę i 16 listopada 1917 zdał egzamin dojrzałości[1].
Był w składzie pociągu pancernego „Smok”, który w drugiej połowie grudnia 1918 wyruszył na odsiecz Lwowa podczas wojny polsko-ukraińskiej, a od 20 stycznia do 10 maja 1919 brał udział w walkach na Wołyniu i Polesiu[3]. Dekretem Naczelnego Wodza Wojsk Polskich z 31 stycznia 1919 został przyjęty do Wojska Polskiego jako były oficer z armii austro-węgierskiej w stopniu podporucznika i otrzymał przydział do Krakowskiego pułku artylerii wałowej[5]. W 1920 uczestniczył w działaniach na froncie białoruskim podczas wojny polsko-ukraińskiej[3]. Został awansowany na stopień porucznika artylerii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[6][7]. Jako oficer nadetatowy krakowskiego 5 pułku artylerii ciężkiej od 1922 do 1923 był dowódcą pociągu pancernego nr 7 „Paderewski”[8][3], a w 1924 przydzielony do dywizjonu ćwiczebnego pociągów pancernych był dowódcą pociągu pancernego Nr 2 „Śmigły”[9]. Został awansowany na stopień kapitana artylerii ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927[10][11]. W 1928 jako oficer 5 pułku artylerii ciężkiej był przydzielony do 2 dywizjonu pociągów pancernych w Niepołomicach[12]. W 1932 był oficerem 2 pułku artylerii lekkiej Legionów w Kielcach[13]. W stopniu kapitana był także oficerem 8 pułku artylerii polowej[3]. Awansowany do stopnia majora sprawował stanowisko zastępcy dowódcy 2 dywizjonu artylerii konnej w Dubnie od 1938 do 1939[3]. W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku dowodził II dywizjonem 61 pułku artylerii lekkiej. Został wzięty do niewoli przez Niemców i był osadzony w oflagu[3].
Po oswobodzeniu i zakończeniu wojny pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii[3]. Był zatrudniony w Bibliotece Polskiej w Londynie[3]. Został awansowany na stopień podpułkownika[3].
Zmarł 21 kwietnia 1986[3]. Jego prochy zostały pochowane w kolumbarium przy kościele św. Andrzeja Boboli w Londynie[3].
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Walecznych (przed 1923)
- Złoty Krzyż Zasługi (1977)[14]
- Srebrny Krzyż Zasługi (1977)[15]
- Odznaka pamiątkowa „W obronie Kresów Wschodnich”[3]
Przypisy
- ↑ a b Sprawozdanie Dyrekcyi C. K. III Gimnazyum w Krakowie za rok szkolny 1917/18. Kraków: 1918, s. 19, 30.
- ↑ Oficerowie. Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie. [dostęp 2017-06-24].
- ↑ a b c d e f g h i j k l m n Roman Adler: Ludwik, Tadeusz Smyczyńscy. atest.com.pl. [dostęp 2017-06-24].
- ↑ Sprawozdanie Dyrekcyi C. K. III Gimnazyum w Krakowie za rok szkolny 1916/17. Kraków: 1918, s. 36, 73.
- ↑ 527. Rozkaz. „Dziennik Rozkazów Wojskowych”, s. 385, Nr 15 z 11 lutego 1919.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 825.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 749.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 787, 991.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 706, 904.
- ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 469.
- ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 192.
- ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 437.
- ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 670.
- ↑ Komunikat o nadaniu Krzyża Zasługi. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 30, Nr 4 z 31 grudnia 1977.
- ↑ Komunikat o nadaniu Krzyża Zasługi. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 36, Nr 4 z 31 grudnia 1977.
Bibliografia
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
- Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.