Władimir Stasow
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/c6/Ilja_Jefimowitsch_Repin_012.jpg/220px-Ilja_Jefimowitsch_Repin_012.jpg)
Władimir Stasow (ros. Влади́мир Васи́льевич Ста́сов) (ur. 2 stycznia?/14 stycznia 1824 w Petersburgu, zm. 10 października?/23 października 1906 tamże) – rosyjski krytyk sztuk plastycznych i muzyki, publicysta, historyk sztuki.
Był synem architekta Wasilija Stasowa i bratem adwokata Dimitrija Stasowa (1828-1918).
W roku 1836 rozpoczął studia w Cesarskiej Uczelni Prawniczej. W okresie studiów zainteresował się muzyką, ale uważając, że brak mu talentu kompozytorskiego, zajął się krytyką muzyczną.
Po ukończeniu studiów w roku 1843 Stasow rozpoczął pracę jako prawnik w różnych departamentach Senatu.
W roku 1847 opublikował pierwsze artykuły krytyczne w „Otieczestwiennych Zapiskach” i został stałym współpracownikiem działu literatury zagranicznej tego pisma. Pomogła mu w tym biegła znajomość sześciu języków.
Publikował też artykuły krytyczne o muzyce, malarstwie, rzeźbie i architekturze.
W roku 1848 w związku z uczestnictwem w Kole Pietraszewskiego został uwięziony w twierdzy Pietropawłowskiej. W roku 1851 został sekretarzem uralskiego przemysłowca, miłośnika sztuki Anatolija Diemidowa i wyjechał za granicę. Z polecenia Diemidowa został bibliotekarzem w jego willi San Donato we Florencji. We Włoszech spotykał się z przebywającymi tam artystami rosyjskimi: architektem Aleksandrem Briułłowem, rzeźbiarzem Siergiejem Iwanowem i malarzem Iwanem Ajwazowskim.
W maju 1854 Stasow powrócił do Petersburga. Przyczynił się do powstania grupy kompozytorów, znanych pod nazwą „Potężna Gromadka” oraz grupy malarzy, członków „Towarzystwa Przenośnych Wystaw Artystycznych” zwanych Pieriedwiżnikami. W latach 1856–1872 Stasow pracował w bibliotece publicznej, zajmując stałe miejsce w dziale artystycznym. Zorganizował kilka wystaw rękopisów staroruskich. W roku 1872 został zatrudniony na etacie bibliotekarza i do końca życia kierował działem artystycznym.
Był krytykiem wymagającym i bezkompromisowym. Zerwał długoletnią przyjaźń z kompozytorem Aleksandrem Sierowem wskutek sporu o opery Michaiła Glinki.
W roku 1900 został wybrany członkiem honorowym Rosyjskiej Akademii Nauk.
![]() | Zobacz multimedia związane z tematem: Władimir Stasow |
- ISNI: 0000000121209901
- VIAF: 12412363
- ULAN: 500120639
- LCCN: n50024295
- GND: 118642529
- NDL: 00526435
- LIBRIS: 31fhd3vm1ppmrvc
- BnF: 12502923x
- SUDOC: 034254765
- NLA: 35777669
- NKC: jn19981002156
- RSL: 000033193
- BNE: XX1445860
- NTA: 071304622
- BIBSYS: 98038661
- CiNii: DA03618859
- Open Library: OL558002A, OL6357156A
- PLWABN: 9810565767605606
- NUKAT: n95212908
- J9U: 987007268312805171
- LNB: 000073500
- CONOR: 105899363
- ΕΒΕ: 74245
- LIH: LNB:V*47189;=BP
- RISM: people/30101339
- PWN: 3979218
- Treccani: vladimir-vasilevic-stasov
- Hrvatska enciklopedija: 57885