Władysław Muszyński
Data i miejsce urodzenia | 7 lipca 1920 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | 20 listopada 2005 |
profesor nauk technicznych | |
Specjalność: budownictwo betonowe | |
Alma Mater | |
Doktorat | 1957 |
Habilitacja | 1959 |
Profesura | 1974 |
Doktor honoris causa Politechnika Krakowska – 6 maja 1997 | |
Uczelnia | |
Rektor PK | |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
Władysław Piotr Muszyński (ur. 7 lipca 1920 w Zagorzycach, zm. 20 listopada 2005 w Krakowie) – specjalista w dziedzinie konstrukcji betonowych i technologii betonu, profesor i rektor Politechniki Krakowskiej.
Życiorys
W 1946 ukończył studia na Akademii Górniczej w Krakowie (od 1949 Akademia Górniczo-Hutnicza); jako starszy asystent pracował na tej uczelni już od 1945. Od 1951 był związany z Politechniką Krakowską; początkowo adiunkt, w latach 1959–1966 był docentem, od 1966 profesorem. Doktorat obronił w 1957, profesorem nadzwyczajnym został mianowany w 1966, profesorem zwyczajnym w 1974. W latach 1975–1976 był dyrektorem Instytutu Materiałów i Konstrukcji Budowlanych Politechniki Krakowskiej, 1978–1984 dziekanem Wydziału Budownictwa Lądowego; dwukrotnie pełnił funkcję rektora – w latach 1972–1975 i 1987–1990. Przewodniczył Konwentowi Seniorów Politechniki Krakowskiej, uczelnia nadała mu tytuł doktora honoris causa[1].
Poza pracą naukową pracował w Przedsiębiorstwie "Budowle Przemysłowe" w Krakowie oraz Biurze Projektów Górniczych w Krakowie (w latach 40. i 50.); był również ekspertem ONZ w dziedzinie budownictwa w Pakistanie i Bangladeszu. Od 1975 był członkiem Komitetu Inżynierii Lądowej i Wodnej PAN. Wchodził w skład Rady Naukowej przy Ministrze Budownictwa i Rady Naukowej Instytutu Techniki Budowlanej.
Laureat szeregu nagród resortowych, został odznaczony m.in. Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą (2005), Krzyżem Komandorskim i Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Medalem "Zasłużony dla Politechniki Krakowskiej", tytułem Zasłużony Nauczyciel PRL[2][3].
Ogłosił ponad 80 prac naukowych, dotyczących m.in. betonu napowietrzonego, ochrony budowli przed korozją, wpływu materiałów budowlanych na zdrowie człowieka, technologii rekonstrukcji uszkodzonych obiektów.
Żonaty (Gizela z Jareckich), miał dwoje dzieci (córkę Ewę, ur. 1949 i syna Lucjana, ur. 1951). Został pochowany na cmentarzu Rakowickim w Krakowie.
Przypisy
- p
- d
- e
|