Wacław Klaczyński
![]() | |||
![]() | |||
Data i miejsce urodzenia | 27 września 1887 | ||
---|---|---|---|
Data i miejsce śmierci | 19 września 1939 | ||
Przebieg służby | |||
Lata służby | 1914–1939 | ||
Siły zbrojne |
| ||
Formacja |
| ||
Jednostki | 5 pułk piechoty | ||
Stanowiska | dowódca kompanii | ||
Główne wojny i bitwy | I wojna światowa | ||
Odznaczenia | |||
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() | |||
|
Wacław Michał Klaczyński[1][2], ps. „Perkun” (ur. 27 września 1887 w majątku Szymany, zm. 19 września 1939 k. Maził) – pułkownik piechoty Wojska Polskiego.
Życiorys
Urodził się w Szymanach, w ówczesnym powiecie nowomińskim guberni warszawskiej, w rodzinie Wacława i N. z Piaskownickich. Ukończył sześć klas w szkole realnej w Orle, a następnie studiował w Krakowie filozofię na Uniwersytecie Jagiellońskim[3]. Należał do Związku Strzeleckiego w latach 1911–1914, gdzie ukończył szkołę oficerską. Dowódca kompanii 5 pułku piechoty w Legionach Polskich od sierpnia 1914 do lipca 1917 i brał udział we wszystkich bojach I Brygady[3]. Po kryzysie przysięgowym w okresie lipiec 1917 – sierpień 1918 przebywał w obozie w Beniaminowie. Komendant okręgu zamojskiego Polskiej Organizacji Wojskowej po zwolnieniu z obozu[3].
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/19/Delegacja_75_pp_na_audiencji_u_prezydenta_RP_Ignacego_Mo%C5%9Bcickiego_NAC_1-A-1399.jpg/240px-Delegacja_75_pp_na_audiencji_u_prezydenta_RP_Ignacego_Mo%C5%9Bcickiego_NAC_1-A-1399.jpg)
Od listopada 1918 w Wojsku Polskim. W okresie listopad 1918 – styczeń 1922 dowódca II batalionu 35 pułku piechoty. W międzyczasie (1919) ukończył w Rembertowie kurs dowódców batalionów, a we Francji (1921) kurs informacyjny dla wyższych dowódców[3]. 10 lipca 1922 został zatwierdzony na stanowisku zastępcy dowódcy 5 pułku piechoty Legionów w Wilnie z równoczesnym przeniesieniem z 35 pp[4][5][6]. Od 25 listopada 1925 do 27 czerwca 1927 był dowódcą 5 pp Leg.[3]. W maju 1928 został przeniesiony do 75 pułku piechoty w Królewskiej Hucie na stanowisko dowódcy pułku[7]. W październiku 1936 został mianowany II dowódcą piechoty dywizyjnej 23 Dywizji Piechoty w Katowicach. W 1939 był dowódcą Grupy Fortecznej Obszaru Warownego „Śląsk” i dowodził nią na całym szlaku bojowym od wschodniego terenu Górnego Śląska do płd. Lubelszczyzny podczas kampanii wrześniowej[3].
Poległ w czasie bitwy tomaszowskiej 19 września 1939 w pobliżu stacji kolejowej Maziły, kiedy oddziały katowickiej Grupy Fortecznej uległy całkowitemu rozbiciu.
8 czerwca 1951 pułkownik Klaczyński został ekshumowany i pochowany na cmentarzu parafialnym w Łaszczowie w powiecie tomaszowskim[3].
Awanse
- podporucznik – 1914
- porucznik – 1916
- kapitan – 1919
- major – 1920
- podpułkownik – 1924
- pułkownik – 1931
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari nr 13[8]
- Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari (28 lutego 1921)[9]
- Krzyż Niepodległości (13 kwietnia 1931)[10][11]
- Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (10 listopada 1928)[12]
- Krzyż Walecznych (czterokrotnie, po raz 2 i 3 w 1921)[13]
- Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921[14]
- Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości[14]
- Odznaka za Rany i Kontuzje[14]
- Odznaka „Za wierną służbę”[15]
Przypisy
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 26 stycznia 1934 roku, s. 22, sprostowano imiona z „Wacław” na „Wacław Michał”.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 1 czerwca 1935 roku, s. 67, sprostowano datę urodzenia z „9 października 1887 roku” na „27 września 1887 roku”.
- ↑ a b c d e f g Strzałkowski 1990 ↓, s. 779.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 22 z 22 lipca 1922 roku, s. 543.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 137, 402.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 133, 344.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 24 lipca 1928 roku, s. 218.
- ↑ ŁukomskiŁ. G. ŁukomskiŁ., PolakP. B. PolakP., SuchcitzS. A. SuchcitzS., Kawalerowie Virtuti Militari 1792–1945, Koszalin 1997, s. 370 .
- ↑ Dekret Wodza Naczelnego L. 2646 z 28 lutego 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 11 poz. 328)
- ↑ M.P. z 1931 r. nr 87, poz. 137 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
- ↑ Odznaczenia Krzyżem i Medalem Niepodległości. „Słowo Polskie”, s. 8, Nr 104 z 17 kwietnia 1931.
- ↑ M.P. z 1928 r. nr 260, poz. 631 „za zasługi na polu pracy niepodległościowej”.
- ↑ Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2142 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 1, s. 64)
- ↑ a b c Na podstawie fotografii [1].
- ↑ Na podstawie fotografii [2].
Bibliografia
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2016-02-15].
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Waldemar Strzałkowski: Życiorysy dowódców jednostek polskich w wojnie obronnej 1939 r.. W: Tadeusz Jurga: Obrona Polski 1939. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1990. ISBN 83-211-1096-7.