Wacław Starzyński
![]() | ||||
Data i miejsce urodzenia | 8 października 1910 | |||
---|---|---|---|---|
Data i miejsce śmierci | 20 sierpnia 1976 | |||
Dorobek medalowy | ||||
| ||||
Odznaczenia | ||||
![]() |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/fe/Wac%C5%82aw_Starzy%C5%84ski_gr%C3%B3b.jpg/238px-Wac%C5%82aw_Starzy%C5%84ski_gr%C3%B3b.jpg)
Wacław Starzyński (ur. 8 października 1910 w Pułtusku, zm. 20 sierpnia 1976 w Warszawie[1]) – polski kolarz szosowy, olimpijczyk.
Startował w latach 1928–1948 (z przerwą w okresie wojny). Był mistrzem Polski w wyścigu przełajowym w 1936, a także w drużynowym wyścigu szosowym w 1938 (w barwach Syreny Warszawa) oraz w wyścigu torowym na 4000 m na dochodzenie (1937, 1938 i 1939, także w zespole Syreny).
W 1935 zajął 3. miejsce w Wyścigu Warszawa – Berlin. Startował na igrzyskach olimpijskich w Berlinie w 1936, gdzie zajął 16.–37. miejsce w wyścigu indywidualnym na szosie (168 km), a w klasyfikacji drużynowej reprezentacja Polski zajęła 6.–17. miejsce[1]. Wystąpił na Mistrzostwach Świata w 1938 w Valkenburgu w wyścigu indywidualnym amatorów, ale go nie ukończył.
Był zawodnikiem klubów warszawskich: Legii, Fortu Bema, Syreny, a po wojnie BOS i Gwardii.
Był zawodowym kierowcą, m.in. w Radzie Państwa. Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Pochowany na cmentarzu Bródnowskim (kwatera 57K-3-26).
Przypisy
Bibliografia
- Bogdan Tuszyński: Polscy olimpijczycy XX wieku. T. 2: N-Ż. Wrocław: Wydawnictwo Europa, 2004, s. 218. ISBN 83-7407-050-1.
- Bogdan Tuszyński, Henryk Kurzyński: Leksykon olimpijczyków polskich 1924-2006. Warszawa: Fundacja Dobrej Książki, 2007, s. 342. ISBN 978-83-86320-10-3.