Wieża widokowa na Baraniej Górze
![]() | |||
Państwo |
| ||
---|---|---|---|
Województwo | |||
Typ budynku | wieża widokowa | ||
Wysokość całkowita | 15,2 m | ||
Ukończenie budowy | 1991 | ||
Położenie na mapie Beskidu Śląskiego ![]() | |||
Położenie na mapie Karpat ![]() | |||
![]() | |||
|
Wieża widokowa na Baraniej Górze – turystyczna wieża widokowa na Baraniej Górze (1215 m) w Beskidzie Śląskim.
Szczyt Baraniej Góry jest bezleśny, jednak jest tak dużym płaskowyżem, że widoki z niego są ograniczone, ponadto drzewa podrastające na zachodnim stoku przesłaniają widok. W 1991 r. z inicjatywy Koła Przewodników Beskidzkich w Katowicach wybudowano wieżę widokowa według projektu Jerzego Jakscha i Czesława Koniecznego. Jest konstrukcji stalowej, ma wysokość 15,2 m i masę 11 ton. Z jej platformy widokowej rozpościera się dookólna panorama na góry Polski, Słowacji i Czech. Widoczne są: Beskid Mały, Makowski, Żywiecki, Śląski, Morawsko-Śląski, Tatry, Mała Fatra, Jaworniki, Góry Strażowskie. Przy szczególnie dobrej widoczności widoczne są nawet Jesioniki w Sudetach[1]. Na wieży zamontowano cztery wygrawerowane tablice z opisem panoram widokowych na wszystkie cztery strony świata.
Wewnątrz konstrukcji wieży widokowej znajduje się betonowy słup. Jest to punkt triangulacyjny, Barania Góra jest bowiem węzłowym miejscem dla pomiarów geodezyjnych. Dawniej stała nad nim drewniana wieża triangulacyjna, obecnie na jej miejscu jest wieża stalowa[1].
Z czasem stan techniczny wieży, której właścicielem jest Górnośląski Oddział Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego w Katowicach, zaczął się pogarszać. Wiosną 2024 r. podano, że wymaga ona remontu, którego koszty wyceniono na ok. 50 tys. złotych.[2] Oddział nie ma jednak takich pieniędzy i z dniem 26 kwietnia 2024 r. został zmuszony do zamknięcia obiektu. Pojawiły się odpowiednie tabliczki z zakazem wstępu. Do czasu przeprowadzenia prac remontowych turyści nie będą mogli z niej korzystać. Jednocześnie PTTK podjął rozmowy z władzami miasta Wisły i Nadleśnictwa Wisła na temat dalszych losów obiektu.[3]
Szlaki piesze
Ze schroniska na Przysłopie – 1 h, z powrotem 45 min,
z Kamesznicy – 3 h, z powrotem 2:45 h,
z Przełęczy Kubalonka przez Stecówkę – 3 h, z powrotem 2:45 h,
z Węgierskiej Górki – 4:30 h, z powrotem 3:45 h,
ze Skrzycznego – 3:30 h, z powrotem 3:30 h,
z Wisły Czarne doliną Białej Wisełki – 2:30 h, z powrotem 2 h,
ze Zwardonia – 6 h (szlak niebieski do schroniska, później czerwony),
z Wisły Czarne doliną Czarnej Wisełki 2:30 h, z powrotem 2 h (szlak czarny do schroniska, później czerwony)[4].
Przypisy
- ↑ a b MirosławM. Barański MirosławM., Beskid Śląski, Pruszków: Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, 2007, ISBN 978-83-89188-71-7 .
- ↑ Ryszard M. Remiszewski. Wieża widokowa na Baraniej Górze nikomu niepotrzebna?. „Na Szlaku. Magazyn turystyczno-krajoznawczy”. XXXVIII (e-212 (408)), s. 57, czerwiec 2024. Oddział Wrocławski PTTK. ISSN 1230-9931.
- ↑ Grzegorz Lisiecki: Symbol Beskidów został zamknięty. Co dalej z wieżą widokową na Baraniej Górze? „Musimy w tej sprawie wszyscy dojść do porozumienia”. ŚLĄZAG, 27 kwietnia 2024. [dostęp 2024-06-02].
- ↑ Beskid Śląski i Żywiecki. Mapa 1:50 000, Kraków: Compass, 2011, ISBN 978-83-7605-084-3 .