Wincenty Danek
Data i miejsce urodzenia | 8 października 1907 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | 17 sierpnia 1976 |
Profesor nauk humanistycznych | |
Specjalność: badania nad powieścią historyczną | |
Alma Mater | |
Doktorat | 1934 |
Habilitacja | |
Profesura | 1968 |
Nauczyciel akademicki | |
Uczelnia | |
Instytut | Instytut Filologii Polskiej |
Stanowisko | profesor |
Okres zatrudn. | 1961–1976 |
Uczelnia | |
Katedra | Katedra Metodyki Języka Polskiego i Literatury Polskiej |
Stanowisko | docent |
Okres zatrudn. | 1958–1971 |
Uczelnia | |
Katedra | Katedra Historii Literatury Polskiej |
Stanowisko | docent |
Okres zatrudn. | 1954–1958 |
Rektor | |
uczelnia | |
Okres spraw. | 1956–1971 |
Poprzednik | |
Następca | Zenon Moszner |
Przewodniczący Rady | |
instytut naukowy | |
Okres spraw. | 1975–1976 |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
Wincenty Danek (ur. 8 października 1907 w Sierszy[a], zm. 17 sierpnia 1976 w Krakowie) – profesor, polski polonista, pedagog, historyk literatury, działacz komunistyczny.
W okresie II wojny światowej współorganizator tajnego nauczania w rejonie Krzeszowic (1939–1944), po wojnie współtwórca i dyrektor krzeszowickiego liceum, kurator krakowskiego okręgu szkolnego i kierownik Wydziału Oświaty (1948–51), długoletni pracownik (1949–1976) i rektor (1956–1971) Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Krakowie, od 1960 redaktor naczelny „Ruchu Literackiego”, przewodniczący rady naukowej Instytutu Badań Literackich PAN (1975–1977). Badacz życia i twórczości Józefa Ignacego Kraszewskiego (m.in. monografie Józef Ignacy Kraszewski. Zarys biografii, Powieści historyczne Kraszewskiego, Matejko i Kraszewski. Dwie koncepcje dziejów Polski, liczne wydania utworów) oraz Adolfa Dygasińskiego (wydał m.in. jego Pisma pedagogiczne).
Życiorys
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/a2/Tablica_Danek.jpg/240px-Tablica_Danek.jpg)
Danek wywodził się poprzez ojca z rodziny inteligencji galicyjskiej, która wydała licznych księży zaangażowanych w edukację wiejską, a przez matkę z ziemiaństwa podlaskiego. Jego pradziadek Wincenty Danek (1812–1879), syn urodzonego w Tarnowie organisty z Sułkowic, prawnik z wykształcenia, był w ciągu swej kariery kolejno burmistrzem Sokala, Żółkwi i Sambora, radcą magistratu w Krakowie, starostą bocheńskim, radcą sądowym w Przemyślu, nadprokuratorem i radcą dworu przy Sądzie Krajowym we Lwowie, a także prezesem Galicyjskiego Towarzystwa Muzycznego[2][3]; brat pradziadka, Walenty (1822–1886), proboszcz w Gnojniku i dziekan czchowski, potem proboszcz w Wiśniczu i dziekan bocheński, był inspektorem szkolnym w Czchowie i założycielem szkoły w Gnojniku, wspierał finansowo inicjatywy oświatowe Galicyjskiego Towarzystwa Gospodarskiego[2][4]. Dziadek, Stanisław, żonaty z wiedenką Marią Burkhardt, był naczelnikiem sądu w Kutach[5][6]. Ojciec, Władysław (1869–1933), urodzony w Stryju, pracował jako sekretarz Zakładu Górniczego w Sierszy i kierownik Kasy Chorych[7]; stryj, Wincenty (1870–1945), był księdzem zasłużonym dla Polonii w Budapeszcie[5][8]. Matka, Paulina z domu Bogacka (1879–1944), urodzona w Krzeszowicach, po ślubie zawartym w 1905 w parafii św. Szczepana na Piasku w Krakowie[6] prowadziła dom. Bogaccy, uchodźcy z Podlasia po powstaniu styczniowym, kupili od Potockich dwór w Krzeszowicach w miejscu obecnego Urzędu Miasta. Dziadek ze strony matki, Ludwik, pracował dla Jana Matejki – w 1882 wysłał Hołd pruski na wystawę w Rzymie[9].
Danek uczęszczał do szkoły ludowej w Sierszy w 1913–1918 (przez jeden semestr po wybuchu I wojny światowej w Milówce pod Żywcem)[10]. W 1918 został uczniem IV Gimnazjum im. Henryka Sienkiewicza w Krakowie, gdzie nauczycielem był wówczas Stanisław Kot. Maturę zdał w 1926[11][12]. Studia magisterskie z polonistyki na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego ukończył w marcu 1930, broniąc pracy Józef I. Kraszewski jako krytyk literacki i historyk literatury, przygotowanej na seminarium Ignacego Chrzanowskiego z historii literatury[13][12]. Jego przyjacielem z lat studenckich był krajanin z Krzeszowic, Kazimierz Wyka. W 1930 Danek ukończył również studium pedagogiczne UJ[13]. Następnie odbył służbę wojskową w Batalionie Podchorążych Piechoty nr 5 w Łobzowie i od 18 grudnia 1931 w 20. Pułku Piechoty Ziemi Krakowskiej, przerwaną z powodu kontuzji kolana. Uraz przekreślił także karierę piłkarską Danka, który pozostał do końca życia zagorzałym kibicem Cracovii[14]. W latach 30. XX w. należał do Związku Nauczycielstwa Polskiego[15].
Z powodu lewicowych przekonań (bliskich PPS) nie mógł znaleźć zatrudnienia w szkołach państwowych[potrzebny przypis]. W latach 1931–1939 pracował w gimnazjach prywatnych w Kolbuszowej, Krakowie (1934/35) i Toruniu (1935–39)[12]. W 1934, jako nauczyciel w odległej od ośrodków akademickich Kolbuszowej, obronił pod kierunkiem profesora Chrzanowskiego rozprawę doktorską Lucjan Siemieński jako krytyk literacki, mimo krytycznej recenzji Stanisława Pigonia[16]. W tym samym roku złożył również egzamin nauczyciela szkół średnich[13][12], upoważniający do prowadzenia lekcji języka polskiego i łaciny. W czasie okupacji niemieckiej został skierowany do pracy jako urzędnik w kamieniołomach w Miękini od 15 września 1939, a od 1 października 1941 w Urzędzie Pracy (Arbeitsamt) w Krzeszowicach, gdzie odpowiadał za referat wypłaty zasiłków dla rodzin wywiezionych na roboty przymusowe do III Rzeszy i referat poradnictwa zawodowego dla młodzieży[17]. W 1942 nawiązał współpracę z konspiracyjną komórką Polskiej Partii Robotniczej w Krzeszowicach i dostarczał jej działaczom oraz żołnierzom Gwardii Ludowej wykradzione z Arbeitsamtu karty pracy[18][15]. Jego brat, Adam (1923–1988), był w tym czasie żołnierzem AK[19]. Obaj bracia wraz z narzeczoną Danka, Jadwigą Bączkowską[b], i Kazimierzem Wyką prowadzili tajne nauczanie w Krzeszowicach. Po powołaniu przez Delegaturę Rządu na Kraj w 1941 Gminnych Komisji Oświaty i Kultury Danek był członkiem komisji w Krzeszowicach, sprawował także opiekę nad tajną szkołą średnią[21]. 21 grudnia 1944 został aresztowany za sprawą niemieckiego kierownika Urzędu Pracy podczas przeprowadzania tajnej matury w Tenczynku i osadzony w więzieniu na Montelupich,[22] skąd wydostał się podczas ewakuacji w styczniu 1945[12].
Po zakończeniu II wojny światowej na bazie doświadczeń konspiracyjnych organizował liceum ogólnokształcące w Krzeszowicach, które rozpoczęło działalność 7 lutego 1945[23][24], natomiast lokal Hotelu Zdrojowego Potockich, zajęty na potrzeby Armii Czerwonej, otrzymało staraniem Danka 22 października 1945[25]. Danek był dyrektorem krzeszowickiego liceum do 31 sierpnia 1947[24]. Z przydziału kuratorium pracował równocześnie jesienią 1946 jako nauczyciel w Państwowym Gimnazjum i Liceum im. Stanisława Staszica w Chrzanowie[20]. Tworzył struktury komunistycznej organizacji młodzieżowej Związek Walki Młodych w Krzeszowicach, a w lutym 1945 został jej kierownikiem[26]. W marcu 1946 został członkiem Komitetu Miejskiego PPR w Krzeszowicach, z ramienia PPR był do 1948 przewodniczącym tamtejszej Miejskiej Rady Narodowej[27][15]. Jako zaufany działacz PPR był przewodniczącym krzeszowickiej Obwodowej Komisji Wyborczej w trakcie referendum ludowego w 1946 oraz wyborów parlamentarnych w 1947[15][28].
1 września 1947 został mianowany na krótko dyrektorem VI Państwowego Gimnazjum i Liceum im. T. Kościuszki w Krakowie (w bezpośrednim sąsiedztwie szkoły mieszkał do 1957[29]), 5 listopada 1947 naczelnikiem wydziału szkół średnich i kuratorem krakowskiego okręgu szkolnego[30], a 1 grudnia 1948 kuratorem[24][15]. Jako zdeklarowany ateista – choć zawarł w 1946 ślub kościelny[20] – współuczestniczył w przejmowaniu przez państwo kościelnych szkół i zakładów wychowawczych, a także przyczyniał się do usuwania z placówek oświatowych duchownych, którzy pracowali w nich jako katecheci[15]. Od maja 1949 był sekretarzem wojewódzkiej komisji do walki z analfabetyzmem, po czym zastąpił Franciszka Grochalskiego jako pełniący obowiązki wojewódzkiego pełnomocnika tejże komisji[31]. We wrześniu 1950 został kierownikiem Wydziału Oświaty Wojewódzkiej Rady Narodowej w Krakowie. Zarówno w kuratorium, jak i w Wydziale Oświaty był aktywnym członkiem podstawowej organizacji partyjnej Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej[15].
Wiosną 1951 Danek został odwołany z administracji oświatowej, do czego pretekstem miało stać się jego zachowanie na meczu piłkarskim[32]. Uzyskał wówczas stałe zatrudnienie w Państwowej Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie, gdzie od 1949 pracował na godziny kontraktowe. W roku akademickim 1951/52 prowadził również wykłady zlecone na Uniwersytecie Jagiellońskim[33]. Był członkiem Komitetu Uczelnianego PZPR w WSP[34]. W 1951–55 pełnił funkcję zastępcy i faktycznego przewodniczącego krakowskiej Komisji Egzaminacyjnej do spraw egzaminu państwowego dla nauczycieli szkół średnich. Był organizatorem utworzonego w 1951 Studium Zaocznego dla Pracujących, co przypadło na początki formy studiów zaocznych, pierwotnie skierowanej do pracujących już nauczycieli. Jednocześnie w 1951–56 był nauczycielem Liceum Pedagogicznego nr 1 w Krakowie[35]. W 1952 został dziekanem Wydziału Zaocznego, zaś napisana z inspiracji Kazimierza Wyki (wówczas kolegi z WSP) praca Poglądy pedagogiczne Adolfa Dygasińskiego pozwoliła mu na uzyskanie 30 czerwca 1954 tytułu docenta[24][36].
29 października 1956, w trakcie odwilży gomułkowskiej, Danek został pierwszym pochodzącym z wyboru rektorem krakowskiej WSP[37][15]. Wiosną 1956 dał się poznać jako obrońca uczelni przed planami jej rozwiązania przez Ministerstwo Oświaty i przejęcia w okrojonej postaci przez UJ[38], a dzięki swej energii organizatorskiej został w folklorze WSP zapamiętany jako „Pierwszy Wielki Budowniczy”[39]. Pełniąc urząd rektora, nie zgodził się na zwrot lokali należących do sióstr urszulanek, zabranych im przez państwo w okresie stalinizmu[15]. Jednocześnie wymusił na KW PZPR decyzję o zaborze części budynku Seminarium Duchowego[15]. W 1957 został członkiem Komisji Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego do spraw dydaktyki na studiach zaocznych. Zgodnie ze stanowiskiem Komitetu Uczelnianego PZPR w 1959 ponownie został rektorem WSP. W reakcji na list biskupów polskich do biskupów niemieckich angażował się w organizację masówek potępiających polski Episkopat. Sprzeciwiał się również udziałowi studentów WSP w pielgrzymce do Częstochowy z okazji milenium chrztu Polski. W 1967 został za zgodą władz PRL członkiem Komisji do Spraw Kształcenia Nauczycieli w Radzie Głównej Szkolnictwa Wyższego[15]. W 1961 został profesorem uczelni, a w 1968 otrzymał od Rady Państwa nominację profesorską[24]. W tym okresie opublikował liczne prace poświęcone twórczości Kraszewskiego, który pochłaniał główną uwagę badawczą Danka jako pisarz-realista, aktywny publicystycznie i zaangażowany politycznie. Kraszewski Danka krytykował kosmopolityczne elity z pozycji narodowych, a wyższe duchowieństwo z liberalnych i racjonalistycznych[40], prowadził też działalność wywiadowczą na szkodę Prus. Mimo ponawianych ujęć książkowych tematu Dankowi nie udało się stworzyć pełnej biografii Kraszewskiego[41].
Po złożeniu urzędu rektora w 1971 był do śmierci dyrektorem nowo utworzonego Instytutu Filologii Polskiej WSP[42]. Od 1962 kierował Katedrą Metodyki Języka Polskiego i Literatury Polskiej[43][24]. Był przewodniczącym Rady Naukowej Instytutu Badań Literackich PAN w Warszawie (1975–76; powołany w skład rady 1960) oraz redaktorem naczelnym „Ruchu Literackiego” od jego założenia w 1960[44]. Wchodził w skład komitetów wydawniczych dzieł Kraszewskiego w Ludowej Spółdzielni Wydawniczej i w Wydawnictwie Literackim. Pod jego opieką stopień doktora uzyskali m.in. Jerzy Jarowiecki, Wojciech Pasterniak, Halina Bursztyńska-Stefańska[45], Jacek Kajtoch[46], Czesław Kłak i Gustaw Ostasz[47]. Położył szczególne zasługi na polu demokratyzacji (w tym i feminizacji) szkolnictwa średniego w Polsce okupowanej i szkolnictwa wyższego w Polsce powojennej, a także podnoszenia poziomu wykształcenia kadry nauczycielskiej, szczególnie tej wywodzącej się spoza inteligencji[48].
Zmarł w 1976 i został pochowany 22 sierpnia tegoż roku na krzeszowickim cmentarzu.
Od 1976 imię Wincentego Danka nosi audytorium obecnego Uniwersytetu Pedagogicznego w Krakowie. W 1987 Wincenty Danek został także uhonorowany tablicą pamiątkową wmurowaną na fasadzie Liceum Ogólnokształcącego w Krzeszowicach, którego był założycielem[49].
Imieniem Danka nazwana została w 1979 ulica Apteczna w centrum Krzeszowic, położona niedaleko funkcjonującej od 1977 ulicy Kazimierza Wyki[50]. 1 marca 2018 na wniosek Instytutu Pamięci Narodowej, a przy sprzeciwie radnych miasta wojewoda małopolski przywrócił dawną nazwę ulicy w ramach dekomunizacji[15][51][52]. Danka i Wykę upamiętniają także od 1977 ulice na krakowskim Prądniku Białym[50].
Ważniejsze prace
- Poglądy pedagogiczne Adolfa Dygasińskiego (1954)
- Publicystyka Józefa Ignacego Kraszewskiego w latach 1859–1872 (1957)
- Powieści historyczne Józefa Ignacego Kraszewskiego (1966)
- Józef Ignacy Kraszewski. Żywot i dzieła (1967)
- Matejko i Kraszewski. Dwie koncepcje dziejów Polski (1969)
- Pisarz wciąż żywy. Studia o życiu i twórczości J.I. Kraszewskiego (1969)
- Józef Ignacy Kraszewski (1973)
- Józef Ignacy Kraszewski. Zarys biograficzny (1976)
Odznaczenia
- Order Sztandaru Pracy II Stopnia
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1958)[53]
- Złoty Krzyż Zasługi (1955)[29]
- Odznaka tytułu honorowego „Zasłużony Nauczyciel Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej”[54]
- Medal 10-lecia Polski Ludowej (1955)[55]
Uwagi
- ↑ a b Sierszę jako miejsce urodzenia podaje IPN oraz biograf Danka, Gabriel Szuster, który powołuje się na wywiad ze Stanisławem Burkotem, odnotowując przy tym, że wszystkie dokumenty Danka wymieniają Krzeszowice i sugerując, że Krzeszowice były miejscem chrztu[1]. Ponieważ Szuster przeprowadził rozmowy z żyjącymi członkami rodziny Danka, wolno przyjąć, że wersja o Sierszy zostałaby zakwestionowana, gdyby była w oczywisty sposób nieprawdziwa.
- ↑ Nie jest jasne, czy może chodzić o spolszczone nazwisko późniejszej żony Danka, Olgi Jadwigi Tiahnybok[20].
Przypisy
- ↑ Szuster 2017 ↓, s. 30.
- ↑ a b Szuster 2017 ↓, s. 21–22.
- ↑ Wjazd Najjaśniejszego Franciszka Józefa I. cesarza Austryi do Krakowa 1851 r. (d. 11 października), tudzież Podróż J. Ces. Król. Apost. Mości po Galicyi i Bukowinie, Kraków: Czas, 1853, s. 93 .
- ↑ Sprawy krajowe, „Gazeta Lwowska”, 41 (240), 19 października 1852, s. 957 .
- ↑ a b Szuster 2017 ↓, s. 23.
- ↑ a b Archiwum Narodowe w Krakowie (sygn. 29/331/0/2/109), Akta stanu cywilnego Parafii Rzymskokatolickiej św. Szczepana w Krakowie. Księga małżeństw 1901-1908 [online], k. 352 (akt 45) .
- ↑ Szuster 2017 ↓, s. 25.
- ↑ Kaczmarek 1999 ↓, s. 169.
- ↑ Szuster 2017 ↓, s. 24.
- ↑ Szuster 2017 ↓, s. 36–39.
- ↑ Szuster 2017 ↓, s. 40, 42–43.
- ↑ a b c d e Faron 1977 ↓, s. 365.
- ↑ a b c Szuster 2017 ↓, s. 48.
- ↑ Szuster 2017 ↓, s. 44–45, 49, 302.
- ↑ a b c d e f g h i j k l Instytut PamięciI.P. Narodowej Instytut PamięciI.P., ul. Danka Wincentego, „Instytut Pamięci Narodowej” [dostęp 2018-03-03] (pol.).
- ↑ Szuster 2017 ↓, s. 50–52.
- ↑ Szuster 2017 ↓, s. 103–108.
- ↑ Szuster 2017 ↓, s. 108, 111.
- ↑ Szuster 2017 ↓, s. 112.
- ↑ a b c Szuster 2017 ↓, s. 150.
- ↑ Szuster 2017 ↓, s. 120–122.
- ↑ Szuster 2017 ↓, s. 108, 112, 123.
- ↑ Szuster 2017 ↓, s. 122, 141.
- ↑ a b c d e f Faron 1977 ↓, s. 366.
- ↑ Szuster 2017 ↓, s. 146–147.
- ↑ Szuster 2017 ↓, s. 156.
- ↑ Szuster 2017 ↓, s. 157, 169.
- ↑ Szuster 2017 ↓, s. 164–168.
- ↑ a b Szuster 2017 ↓, s. 214.
- ↑ Szuster 2017 ↓, s. 152.
- ↑ Szuster 2017 ↓, s. 186–187.
- ↑ Szuster 2017 ↓, s. 188.
- ↑ Szuster 2017 ↓, s. 187–191.
- ↑ Józef Hampel, Marian Różycki, Jan Szmyd, Podstawowa Organizacja Partyjna w latach 1961–1971 [w:] „Rocznik Naukowo-Dydaktyczny. Wyższa Szkoła Pedagogiczna w Krakowie”, Z. 46, Kraków 1973, s. 358.
- ↑ Szuster 2017 ↓, s. 202–206.
- ↑ Szuster 2017 ↓, s. 212–214, 291.
- ↑ Szuster 2017 ↓, s. 228, 233.
- ↑ Szuster 2017 ↓, s. 217–218, 223.
- ↑ Szuster 2017 ↓, s. 233.
- ↑ Krogner-Kornalik 2015 ↓, s. 153.
- ↑ Szuster 2017 ↓, s. 291–297.
- ↑ BolesławB. Faron BolesławB., MagdalenaM. Roszczynialska MagdalenaM., O Instytucie, Instytut Filologii Polskiej Uniwersytetu Pedagogicznego im. Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie .
- ↑ Nowakowski 1966 ↓, s. 253.
- ↑ Szuster 2017 ↓, s. 298–299.
- ↑ Jopek, Kobylińska i Uryga 1973 ↓, s. 61, 77–78.
- ↑ Głębicka 1996 ↓, s. 14.
- ↑ Czesław Kłak. ppibl.ibl.waw.pl. [dostęp 2022-02-03]. [zarchiwizowane z tego adresu].
- ↑ Szuster 2017 ↓, s. 122, 125–127, 143–145, 311.
- ↑ Szuster 2017 ↓, s. 311–313.
- ↑ a b Szuster 2017 ↓, s. 312.
- ↑ BarbaraB. Ciryt BarbaraB., Krzeszowice. Ulica bez prof. Wincentego Danka. Zmiana nazwy efektem ustawy dekomunizacyjnej, „Dziennik Polski”, 28 marca 2018 .
- ↑ GminaG. Krzeszowice GminaG., Zmiana nazwy ulicy Danka na Apteczną [online] [dostęp 2018-03-28] (pol.).
- ↑ Szuster 2017 ↓, s. 240.
- ↑ Kiryk, Hampel i Pietrzkiewicz (red.) 2006 ↓, s. 86.
- ↑ Szuster 2017 ↓, s. 215.
Bibliografia
- GabrielG. Szuster GabrielG., Wincenty Danek (1907–1976). Biografia nauczyciela, Kraków: Avalon, 2017, ISBN 978-83-7730-210-1 .
- BolesławB. Faron BolesławB., Wincenty Danek (8 października 1907 – 17 sierpnia 1976), „Pamiętnik Literacki”, 68 (2), 1977, s. 365–371 .
- EwaE. Głębicka EwaE., Kajtoch Jacek, [w:] Współcześni polscy pisarze i badacze literatury. Słownik biobibliograficzny, JadwigaJ. Czachowska, AlicjaA. Szałagan (red.), t. 4, Warszawa: Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, 1996, s. 14–17, ISBN 83-02-05974-9 .
- AntoniA. Jopek AntoniA., JózefaJ. Kobylińska JózefaJ., ZenonZ. Uryga ZenonZ., Filologia polska w latach 1961–1971, „Rocznik Naukowo-Dydaktyczny Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Krakowie”, 46, 1973, s. 53–80 .
- UrszulaU. Kaczmarek UrszulaU., Na węgierskiej ziemi. Rzecz o Polonii węgierskiej, Poznań: Ars Nova, 1999 .
- KathrinK. Krogner-Kornalik KathrinK., Tod in der Stadt. Religion, Alltag und Festkultur in Krakau 1869–1914, Göttingen: Vandenhoeck & Ruprecht, 2015, ISBN 978-3-647-31026-8 .
- JanJ. Nowakowski JanJ., Z dwudziestu lat polonistyki w krakowskiej uczelni pedagogicznej (1946–1966), „Rocznik Naukowo-Dydaktyczny Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Krakowie. Prace Historycznoliterackie”, 24 (3), 1966, s. 247–254 .
- Feliks Kiryk, Józef Hampel, Iwona Pietrzkiewicz (red.): Leksykon Profesorów Akademii Pedagogicznej im. Komisji Edukacji Narodowej 1946-2006. Kraków: Wydawnictwo Naukowe Akademii Pedagogicznej, 2006. ISBN 83-7271-395-2.
- Literatura polska. Przewodnik encyklopedyczny, tom I: A-M, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1984 (artykuł redakcyjny)
- Nazwy do zmiany: ul. Danka Wincentego (IPN)
- p
- d
- e
Rektorzy Wyższej Szkoły Pedagogicznej (1946–1999) |
|
---|---|
Rektorzy Akademii Pedagogicznej (1999–2008) |
|
Rektorzy Uniwersytetu Pedagogicznego (2008–2023) |
|
Rektorzy Uniwersytetu Komisji Edukacji Narodowej (od 2023) |
|
- PWN: 3890550