Wołowy Przechód
![]() | |
Państwo |
|
---|---|
Wysokość | ok. 2350 m n.p.m. |
Pasmo | Karpaty, Tatry |
Sąsiednie szczyty | |
Położenie na mapie Tatr ![]() | |
Położenie na mapie Karpat ![]() | |
![]() |
Wołowy Przechód (słow. Volí priechod[1], ok. 2350 m) – przełączka w Wołowym Grzbiecie w Tatrach Wysokich na granicy polsko-słowackiej. Znajduje się w głównej grani Tatr pomiędzy Wschodnim Wołowym Rogiem (Východný volí roh, ok. 2370 m) a Małym Wołowym Rogiem (Malý volí roh, ok. 2360 m)[2].
Jest to szeroka i trawiasta przełęcz. Z obydwu jej stron można na nią wejść bez trudności. Ma duże znaczenie dla taterników, gdyż prowadzi nią najłatwiejsze zejście z grani Wołowego Grzbietu do Zachodu Grońskiego. Taternicy na przełączce ułożyli sporych rozmiarów kamienny kopczyk pełniący rolę drogowskazu. Mimo swojego znaczenia przełączka była jednak bezimienna. Jej nazwę utworzył dopiero Władysław Cywiński w 2006 roku w 12 tomie przewodnika Tatry[2].
Mimo kopczyka na Wołowym Przechodzie i szczegółowych opisów dróg wspinaczkowych powroty taterników z grani Wołowego Grzbietu do Morskiego Oka często kończą się błądzeniem i biwakowaniem, nawet przy dobrej pogodzie[2].
Taternictwo
- Pierwsze wejście na przełęcz
- Podczas pierwszego przejścia granią Wołowego Grzbietu: Katherine Bröske i Simon Häberlein 11 września 1905 r.[3]
- Drogi wspinaczkowe
- Z Zachodu Grońskiego; 0, miejsce I w skali UIAA, różnica wzniesień 30 m, czas przejścia 5 min[2],
- Od południowego zachodu; 0-, z Wołowcowej Równi 20 min, od Ścieżki Obejściowej kilka chwil[2].
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/bb/Widok_z_Rys%C3%B3wR2008_%284%29.jpg/240px-Widok_z_Rys%C3%B3wR2008_%284%29.jpg)
Przypisy
- ↑ Tatry Wysokie. Czterojęzyczny słownik nazw geograficznych [online] [dostęp 2020-05-27] [zarchiwizowane z adresu 2006-09-24] .
- ↑ a b c d e WładysławW. Cywiński WładysławW., Wołowy Grzbiet, Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2006, ISBN 83-7104-037-7 .
- ↑ Witold HenrykW.H. Paryski Witold HenrykW.H., Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Cubryna – Żabia Turnia Mięguszowiecka, t. 6, Warszawa: Spółdzielczy Instytut Wydawniczy „Kraj”, 1952 .
- p
- d
- e