Wuzhun Shifan
![]() | Ta osoba nosi chińskie nazwisko Wuzhun. |
![]() Mistrz chan Wuzhun Shifan w podarowanej przez cesarza szacie (1238, Tōfuku-ji) | |
Data i miejsce urodzenia | 1177 |
---|---|
Data śmierci | 1249 |
Szkoła | linji |
Linia przekazu Dharmy zen | Mi’an Xianjie |
Nauczyciel | Po’an Zuxian |
Następca | Wuxue Zuyuan, Enni Ben’en i inni |
Zakon | chan |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/25/Wuzhun_Shifan_letter.jpg/250px-Wuzhun_Shifan_letter.jpg)
Wuzhun Shifan (chiń. 無準師範, pinyin Wúzhǔn Shīfàn; kor. 무준사범 Mujun Sabŏm; jap. Mujun Shiban; wiet. Vô Chuẩn Sư Phạm; ur. 1177, zm. 1249) – chiński mistrz chan z odgałęzienia yangqi szkoły linji, kaligraf i malarz.
Życiorys
Pochodził z Zitong w prowincji Syczuan. Dość wcześnie rozpoczął praktykować chan i to u znanych mistrzów. Ostatecznie jego nauczycielem został mistrz chan Po’an Zuxian (1136–1211). Wuzhun został jego spadkobiercą[1].
W 1233 roku Wuzhun został zaproszony na dwór cesarski i spotkał cesarza Lizonga (理宗, pan. 1224-1264), z którym dyskutował o doktrynie chan. Po czym otrzymał od cesarza tytuł Fojian Yuanzhao Chanshi („Mistrz chan Lustra Buddy”) oraz wyszywaną złotem szatę, w którą jest ubrany na słynnym portrecie z 1238[2].
Wuzhun został opatem klasztoru Wanshou si (lub Wanshou chansi) na górze Jing w prowincji Zhejiang. W klasztorze tym u mistrza Wuzhuna od 1235 do 1241 roku studiował chan Enni Ben’en, który przeniósł nauki mistrza do Japonii oraz jego portret[3].
W 1242 roku klasztor ten spłonął i Enni Ben’en wysłał z Japonii drewno na jego odbudowę. Świadectwem tego jest list Wuzhuna do Enniego z podziękowaniem.
Uczniowie mistrza, m.in. Wuxue Zuyuan (1226–1286) oraz Wu’an Puning (1197–1276) udali się do Japonii. Do klasztoru Wanshou przebywało później wielu japońskich uczniów, którzy praktykowali albo u Wuzhuna, albo u jego następców[4].
Mistrz chan Wuzhun Shifan zmarł w 1249 roku.
(Uwaga: linie przekazu są tu niepewne i są w opracowaniu; problem dotyczy m.in. tego, czy Wuzhun Shifan był uczniem Mi’ana Xianjie [jak chce Miyun Yuanwu ([w:] Jiang Wu Enlightenment in Dispute) czy też Po’ana Zuxiana (jak chce Dumoulin w Zen Buddhism: A History. Japan)]
Pierwsza liczba oznacza liczbę pokoleń mistrzów od 1 Patriarchy indyjskiego Mahakaśjapy.
Druga liczba oznacza liczbę pokoleń od 28/1 Bodhidharmy, 28 Patriarchy Indii i 1 Patriarchy Chin.
Trzecia liczba oznacza początek nowej linii przekazu w danym kraju.
- 49/22. Huqiu Shaolong (1077–1136)
- 50/23. Ying’an Tanhua (1103–1163)
- 51/24. Mi’an Xianjie (1118–1186)
- 52/25. Songyuan Chongyue (1139–1209
- 52/25. Po’an Zuxian (1136–1211)
- 53/26. Wuzhun Shifan (Yuanjiao) (1177–1249)
- 54/27. Songpo Zongqi (bd)
- 54/27. Xiyan Lianghui (bd)
- 54/27. Muqi Fachang (bd) mnich-malarz
- 54/27. Wuxue Zuyuan (1226–1286) (także Foguang)
- 55/28/1. Mugai Nyodai (1223–1298) mniszka, pierwsza mistrzyni zen
- 55/28/1. Kōhō Kennichi (1241–1316) Japonia.
- 56/29/2. Musō Soseki (1275–1351)
- 55/28/1. Kian Soen (1261–1313)) Japonia.
- 55/28/1. Muchaku (ur. 1243) Japonia. Mniszka
- 55/28/1. Hōjō Tokimune (1251–1284) Japonia.
- 55/28/1. Ichiō Inkō (1210–1281) Japonia
- 54/27. Wu’an Puning (1197–1276)
- 54/27/1. Enni Ben’en (1201–1280) Japonia (Tōfuku-ji)
- 55/28/2. Tōzan Tanshō (1231–1291) (Tōfuku-ji)
- 56/29/3. Kokan Shiren (1278–1346)
- 55/28/2. Mukan Fumon (Gengo) (1212–1291) (Tōfuku-ji), założyciel Nanzen-ji
- 55/28/2. Hakuun Egyō (bd) (Tōfuku-ji)
- 55/28/2. Sansō E’un (1231–1301) (Tōfuku-ji)
- 55/28/2. Zōsan Junkū (1233–1308) (Tōfuku-ji)
- 55/28/2. Chigotsu Daie (1229–1312) (Tōfuku-ji)
- 55/28/2. Jikiō Chikan (1245–1322) (Tōfuku-ji)
- 55/28/2. Mujū Dōgyō (1226–1313)
- 55/28/2. Sōhō Sōgen (1262–1335)
- 55/28/2. Jinshi Eison (1195–1272)
- 55/28/2. Tōzan Tanshō (1231–1291) (Tōfuku-ji)
- 54/27. Wanji Xingmi (bd)
- 55/28. Yishan Yining (1217–1317)
- 56/29/1. Kokan Shiren (1278–1346) Japonia
- 56/29/1. Sesson Yūbai (1290–1346) Japonia
- 55/28. Yishan Yining (1217–1317)
- 54/27. Xueyan Huilang (Xueyan Zuqin) (bd)
- 55/28. Guangshan Wuji (bd)
- 55/28. Gaofeng Yuanmiao (1238–1295)
- 55/28. Ji’an Zongxin (bd)
- 56/29. Pingshan Chulin (Qinghui Pingshan) (bd)
- 57/30. Naong Hyegŭn (1320–1376)Korea. Szkoła imje
- 56/29. Shiwu Qinggong (1272–1352)
- 57/30/1. T’aego Poŭ (1301–1382) Korea. Szkoła imje
- 57/30/1. Paegun Kyŏnghan (1298–1374) Korea
- 56/29. Pingshan Chulin (Qinghui Pingshan) (bd)
- 54/27. Duanqiao Miaolun (1201–1261)
- 53/26. Wuzhun Shifan (Yuanjiao) (1177–1249)
- 51/24. Mi’an Xianjie (1118–1186)
- 50/23. Ying’an Tanhua (1103–1163)
Przypisy
Bibliografia
- Heinrich Dumoulin: Zen Buddhism: A History. India and China. Nowy Jork: Macmillan Publishing Company, 1988, s. 349. ISBN 0-02-908270-6.
- Heinrich Dumoulin: Zen Buddhism: A History. Japan''. Nowy Jork: Macmillan Publishing Company, 1988, s. 509. ISBN 0-02-908250-1.
- Bernard Faure: Chan Buddhism in Ritual Context. Nowy Jork: Routledge Curzon, 2003. ISBN 0-415-29748-6.