Zenon Chodyński
![]() | |||
Data i miejsce urodzenia | 4 listopada 1836 | ||
---|---|---|---|
Data i miejsce śmierci | 16 maja 1887 | ||
Wyznanie | katolicyzm | ||
Kościół | |||
Prezbiterat | 1860 | ||
|
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/e5/Portrait_of_Chody%C5%84ski_brothers_%28detail%29_by_Karol_Beyer.jpg/170px-Portrait_of_Chody%C5%84ski_brothers_%28detail%29_by_Karol_Beyer.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/65/W%C5%82oc%C5%82awek-plaque_from_collective_grave_of_priests.jpg/220px-W%C5%82oc%C5%82awek-plaque_from_collective_grave_of_priests.jpg)
Zenon Chodyński (ur. 4 listopada 1836 w Kaliszu, zm. 16 maja 1887 we Włocławku) – polski duchowny rzymskokatolicki, historyk Kościoła katolickiego, rektor[kiedy?] Seminarium Duchownego we Włocławku.
Życiorys
Był synem Feliksa, urzędnika Trybunału Cywilnego w Kaliszu, i Honoraty z domu Wesołowskiej. Jego rodzina odznaczała się[styl do poprawy] herbem Rawicz[1]. Brat bliźniak Stanisława Chodyńskiego, młodszy brat Adama Chodyńskiego[2].
Początkowo uczył się w domu w Kaliszu, następnie w prywatnej szkole. Od 1847 do 1854 był uczniem Szkoły Realnej w Kaliszu. Maturę ukończył[styl do poprawy] z najwyższym wyróżnieniem[2].
W 1855 wstąpił do Seminarium Duchownego we Włocławku. W 1860 roku przyjął święcenia kapłańskie z rąk biskupa kujawsko-kaliskiego Jana Michała Marszewskiego. W latach 1859–1863 kształcił się w Akademii Duchownej w Warszawie. Studia ukończył zostając Kandydatem Świętej Teologii. W latach 1863–1866 pracował wikariusz w parafii Sieradz[2].
Od 1866 do 1873 był wicerektorem Wyższego Seminarium Duchownego we Włocławku. Po śmierci dotychczasowego rektora Franciszka Płoszczyńskiego, został jego następcą[2].
Jako wicerektor, a następnie rektor uczelni podjął się zastania zreorganizowania jej, mimo niesprzyjających warunków po upadku powstania styczniowego. Zdolnych alumnów uczelni wysyłał na studia w Akademii Duchownej w Petersburgu, żeby po powrocie zostali wykładowcami. W celu umożliwienia zwiększenia ilości uczniów, wybudował na terenie seminarium jednopiętrowy budynek mieszkalny. W 1887 roku zainicjował budowę nowego skrzydła uczelni, ukończoną przez jego brata Stanisława[2].
Prowadził wykłady z prawa kanonicznego, historii Kościoła i katechetyki. W Kościele seminaryjnym św. Witalisa osobiście przygotowywał dzieci do przyjęcia I komunii świętej[2].
Prowadził również badania historyczne. W jego kręgu zainteresowania była m.in. historia ustawodawstwa kościelnego w Polsce. Był inicjatorem wydania źródeł do historii diecezji pt. Monumenta Historica Dioecesis Wladislaviensis. Prace nad dziełem kontynuował po jego śmierci jego brat Stanisław. Korespondował z czasopismem Encyklopedia Kościelna i Przegląd Katolicki[3], w którym zamieszczał artykuły naukowe[2]. Opracował również dzieje parafii dekanatów włocławskiego, nieszawskiego i kaliskiego oraz klasztorów zlikwidowanych przez zaborców po upadku powstania styczniowego[3].
Był sędzią surogatem w Konsystorzu Generalnym Włocławskim. W 1881 roku został przyjęty do Kapituły Katedralnej jako kanonik gremialny. W 1883 roku został podniesiony do rangi kustosza tej kapituły, a w 1887 roku został prałatem archidiakonem Kapituły Katedralnej[2].
Przez całe życie odznaczał się słabym zdrowiem[potrzebny przypis]. Zmarł 16 maja 1887 roku we Włocławku. Został pochowany 20 maja[2] na wówczas nowo-otwartym cmentarzu komunalnym we Włocławku, w kwaterze 82A/4/1 położonej w centralnym miejscu cmentarza, tuż obok ołtarza[4].
W 1936 roku Bibliotekę Wyższego Seminarium Duchownego we Włocławku nazwano[styl do poprawy] imieniem braci Chodyńskich[3].
Przypisy
- ↑ Zenon Chodyński [online], sejm-wielki.pl [dostęp 2018-04-29] .
- ↑ a b c d e f g h i WitoldW. Kujawski WitoldW., Zenon Chodyński, [w:] Zasłużeni dla Włocławka, Włocławskie Towarzystwo Naukowe, 1991 .
- ↑ a b c CHODYŃSKI ZENON, ks. [online], eduteka.pl [dostęp 2018-04-29] .
- ↑ Ś.P. ZENON CHODYŃSKI [online], grobonet.mzukid.pl [dostęp 2018-04-29] .
Linki zewnętrzne
- Dzieła Zenona Chodyńskiego w bibliotece Polona