Bitka kod Pelekanona
Bitka kod Pelekanona | |||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|
Segment Bizantsko-osmanski ratovi | |||||||
![]() karta osvajanja Orhana: Iznik i Izmit su današnja Nikeja i Nikomedija | |||||||
| |||||||
Sukobljene strane | |||||||
![]() | ![]() | ||||||
Komandanti i vođe | |||||||
![]() | ![]() ![]() | ||||||
Snage | |||||||
~4.000 vojnika ili manje[1] | 8.000 vojnika[2] | ||||||
Žrtve i gubici | |||||||
nepoznato |
Bitka kod Pelekanona vođena je 10-11. VI 1329. godine između vojske bizantske vojske predvođene Andronikom III Paleologom i osmanske vojske predvođenih Orhanom. Bitka je dio Bizantsko-osmanskih ratova, a završena je pobjedom Turaka.
Sve češći upadi Osmanlija na bizantske teritorije u Maloj Aziji naterali su Andronika da preduzme pohod na osmansku vojsku. Jedan dio njegove vojske bio je zarobljen u Nikeji koju su Turci opsjeli, pa Andronik kreće kako bi deblokirao grad. Turska vojska predvođena Orhanom ga je dočekala na Pelekanonu i blokirala put prema Nikomediji. U bitci koja je uslijedila i Anronik i Jovan VI Kantakuzin su zadobili lakše povrede. Proširio se glas da je car ubijen, pa je u bizantskoj vojsci zavladala panika. Tako se pokušaj deblokade Nikeje završio neuspjehom. Andronik III je doživio poraz kod Pelekanona 1329., dok je Nikeja pala 1331.[3] To je omogućilo Turcima da bez većih teškoća osvoje sve bizantske teritorije u Maloj Aziji.
Izvori
- ↑ Treadgold 1997, str. 761
- ↑ Bartusis 1997, str. 91
- ↑ Laiou 1972, str. 315
Literatura
- Bartusis, Mark C. (1997), The Late Byzantine Army: Arms and Society 1204–1453, University of Pennsylvania Press, ISBN 0-8122-1620-2
- Laiou, Angeliki E. (1972), Constantinople and the Latins: The Foreign Policy of Andronicus II, 1282–1328, Harvard University Press, ISBN 978-0-674-16535-9
- Treadgold, Warren T. (1997), A History of the Byzantine State and Society, Stanford University Press, ISBN 0-8047-2630-2