Bob Sapp
![]() Sapp w 2011 | |||
Pełne imię i nazwisko | Robert Malcolm Sapp | ||
---|---|---|---|
Pseudonim | The Beast | ||
Data i miejsce urodzenia | 22 września 1973 | ||
Obywatelstwo | Stany Zjednoczone | ||
Wzrost | 196 cm | ||
Masa ciała | 149 kg | ||
Styl walki | kick-boxing | ||
Trenowany przez | Maurice Smith | ||
Debiut | MMA – 2002 | ||
Federacja | Clout MMA | ||
Kategoria wagowa | |||
Klub | Team Beast | ||
Bilans walk zawodowych[a] | |||
Liczba walk | MMA – 32 | ||
Zwycięstwa | MMA – 12 | ||
Przez nokauty | MMA – 8 | ||
Przez poddania | MMA – 3 | ||
Przez decyzje | MMA – 1 | ||
Porażki | MMA – 20 | ||
| |||
|
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/dd/Bob_Sapp.jpg/240px-Bob_Sapp.jpg)
Robert Malcolm Sapp (ur. 22 września 1973 w Colorado Springs[1]) – amerykański futbolista[2], aktor, wrestler, kick-bokser (formuły K-1)[3] i zawodnik mieszanych sztuk walki (MMA)[4].
Kariera sportowa
Futbol amerykański
Karierę sportową rozpoczął na University of Washington, gdzie uprawiał futbol amerykański, następnie trafił do National Football League[2]. W latach 1997–2000 był zatrudniony kolejno w czterech klubach, lecz pojawił się tylko w dwóch meczach ligowych w barwach Minnesota Vikings[5].
Wrestling
W 2001 rozpoczął karierę wrestlera w organizacji NWA Wildside. Występował również w World Championship Wrestling oraz w japońskich organizacjach HUSTLE i New Japan Pro-Wrestling.
MMA i kick-boxing
W 2002 podpisał kontrakt z Pride Fighting Championships na trzy walki w mieszanych sztukach walki. W debiucie zwyciężył mającego na koncie 26 stoczonych walk Yoshihisę Yamamoto (TKO w 1. rundzie), a w drugim pojedynku w 11. sekund pokonał byłego dwukrotnego mistrza RINGS, Kiyoshiego Tamurę. W sierpniu 2002 roku, podczas gali PRIDE Shockwave zmierzył się z ówczesnym mistrzem PRIDE w wadze ciężkiej Antônio Rodrigo Nogueirą. Sapp był cięższy od rywala o 77 kg i dominował nad nim w pierwszej rundzie, jednak w drugiej opadł z sił, co wykorzystał Nogueira, poddając go za pomocą dźwigni na staw łokciowy[6].
Po wygaśnięciu kontraktu z PRIDE Sapp związał się z inną japońską organizacją − FEG, dla której walczył zarówno w kick-boxingu jak i MMA. W swoim pierwszym występie w kick-boxingu na zasadach K-1 (czerwiec 2002) został zdyskwalifikowany za zaatakowanie leżącego rywala, ale w dwóch następnych walkach zanotował zwycięstwa przez nokaut − nad Cyrilem Abidi oraz mistrzem organizacji K-1 Ernesto Hoostem. Tego drugiego pokonał podczas gali Final Elimination w Saitamie, co dało mu kwalifikację do Finału K-1 WGP 2002 − 8-osobowego turnieju o mistrzostwo K-1. Odbył się on 7 grudnia w Tokio. W ćwierćfinale Sapp został ponownie zestawiony z Hoostem. W pierwszej rundzie obrońca tytułu spowodował nokdaun Amerykanina ciosem sierpowym w korpus. W drugiej Sapp zdołał odwrócić losy pojedynku, pokonując Holendra przez techniczny nokaut. Po tej walce wycofał się jednak z dalszej rywalizacji z powodu kontuzji nadgarstka. Jego miejsce w półfinale zajął Hoost, który wygrał potem cały turniej[7].
W kolejnych dwóch latach walczył w K-1 ze zmiennym powodzeniem, wygrywając m.in. z Sethem Petruzellim oraz byłym yokozuną Tarō Akebono, ale też doznając porażek przed czasem z Mirko Filipoviciem, Remym Bonjaskym i Rayem Sefo.
W okresie tym Sapp zyskał w Japonii wielką popularność[7], której skala określana była „fenomenem popkultury”[8]. Był twarzą kampanii reklamowych kilkuset produktów[9], nagrał płytę pop („Sapp Time”), napisał trzy bestsellery oraz prowadził w telewizji program rozrywkowy[9][10]. Tylko do połowy 2003 roku gościł w ponad 200 programach telewizyjnych[8]. Jego pojedynek z Akebono (grudzień 2003) był oglądany przez około 54 miliony japońskich telewidzów, co było największą liczbą w Japonii dla walki sportowej od 1976 roku[11][12].
W 2005 roku wygrał trzy walki w Hero’s (m.in. z Kim Min-soo, srebrnym medalistą olimpijskim w judo), a także tryumfował w turnieju K-1 World GP w Hiroszimie. Nie zdołał jednak zakwalifikować się do Finału K-1 WGP, przegrywając w walce eliminacyjnej z Choi Hong-manem. Wkrótce potem, skonfliktowany z władzami K-1 na tle finansowym, odszedł z organizacji[13]. Powrócił w 2007 roku, aby stoczyć jedną walkę − podczas World GP w Amsterdamie został w ciągu 26 sekund znokautowany przez Petera Aertsa[14].
W następnych dwóch latach walczył głównie w MMA, m.in. dla Strikeforce i DREAM (w 2009 roku przegrał swoje obie walki w turnieju DREAM Super Hulk GP).
Od 2010 roku występuje na galach różnych europejskich i azjatyckich organizacji, przegrywając większość pojedynków, m.in. z Jörgenem Kruthem oraz Alexandru Lungu na zasadach K-1 czy Rollesem Graciem, Jamesem Thompsonem i Mariuszem Pudzianowskim w MMA.
W 2023 roku podpisał kontrakt z polską federacją organizującą gale typu freak show fight, Clout MMA. Pierwotny debiut dla tej federacji miał odbyć 28 października na gali Clout MMA 2, gdzie planowano jego walkę z Piotrem Piechowiakiem[15]. Ostatecznie zestawienie zawodników przeniesiono na galę Clout MMA 3 przez problemy Sappa[16]. Na wspomnianym wydarzeniu do polsko-amerykańskiego starcia nie doszło z nieznanych przyczyn[17].
Osiągnięcia
- 2003: Zawodnik roku NHB magazynu sportowego Black Belt
- 2005: Zwycięzca turnieju K-1 World Grand Prix w Hiroszimie
- 2002: Nagroda MVP
- 2004: Mistrz IWGP w wadze ciężkiej
Lista zawodowych walk MMA
Wynik | Bilans | Przeciwnik (bilans przed walką) | Rozstrzygnięcie | Runda | Czas | Rozgrywki | Data | Miejsce | Uwagi |
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Wygrana | 12-20 | ![]() | Decyzja (jednogłośna) | 3 | 5:00 | RIZIN 13 | 30.09.2018 | ![]() | |
Przegrana | 11-20 | ![]() | TKO (ciosy pięsciami) | 1 | 0:35 | Road FC 32 | 02.07.2016 | ![]() | Main Event |
Przegrana | 11-19 | ![]() | Poddanie (duszenie zza pleców) | 1 | 0:35 | OX MMA | 08.08.2013 | ![]() | Main Event |
Przegrana | 11-18 | ![]() | TKO (ciosy pięściami) | 1 | 1:18 | Legend Fight Show: Emelianenko vs. Sapp | 25.05.2013 | ![]() | Main Event |
Przegrana | 11-17 | ![]() | TKO (ciosy pięsciami) | 1 | 1:28 | Night of the Champions 2012 | 15.09.2012 | ![]() | |
Przegrana | 11-16 | ![]() | TKO (ciosy pięsciami) | 2 | 1:58 | Road FC 8 | 16.06.2012 | ![]() | |
Przegrana | 11-15 | ![]() | TKO (poddanie się po ciosach) | 1 | 1:29 | Bushido Lithuania vol.51 | 08.06.2012 | ![]() | |
Przegrana | 11-14 | ![]() | TKO (ciosy pięściami) | 1 | 0:12 | Cage Fighting Championship 21 | 18.05.2012 | ![]() | Co-Main Event |
Przegrana | 11-13 | ![]() | TKO (ciosy pięściami) | 1 | 0:39 | KSW 19: Pudzianowski vs. Sapp | 12.05.2012 | ![]() | Main Event |
Przegrana | 11-12 | ![]() | TKO (kontuzja nogi) | 1 | 1:56 | Super Fight League 1 | 11.03.2012 | ![]() | Main Event |
Przegrana | 11-11 | ![]() | TKO (poddanie po ciosach) | 1 | 1:18 | ONE Fighting Championship: Battle of Heroes | 11.02.2012 | ![]() | |
Przegrana | 11-10 | ![]() | Dyskwalfikacja (niedozwolony rzut) | 2 | 1:43 | Accel – Vol. 18: X'mas Seiya Matsuri | 25.12.2011 | ![]() | |
Przegrana | 11-9 | ![]() | TKO (ciosy pięsciami) | 1 | 3:04 | Noc Gladijatora 6 | 16.12.2011 | ![]() | |
Przegrana | 11-8 | ![]() | Poddanie (klucz na stopę) | 1 | 0:56 | Premium Fight Night | 30.04.2011 | ![]() | |
Przegrana | 11-7 | ![]() | TKO (ciosy pięsciami) | 1 | 1:45 | ADFC: Round 3 | 11.03.2011 | ![]() | |
Wygrana | 11-6 | ![]() | Poddanie (duszenie przedramieniem) | 1 | 2:03 | Obračun U Ringu 10 | 27.03.2010 | ![]() | |
Przegrana | 10-6 | ![]() | TKO (ciosy pięściami) | 1 | 1:31 | Dream 11 | 06.10.2009 | ![]() | Półfinał Grand Prix DREAM Super Hulk. Zastąpił Gegarda Mousasiego. |
Przegrana | 10-5 | ![]() | TKO (poddanie się po ciosach) | 1 | 3:17 | Fight Force International - Ultimate Chaos | 27.06.2009 | ![]() | |
Przegrana | 10-4 | ![]() | TKO (ciosy pięściami) | 1 | 1:15 | Dream 9 | 26.05.2009 | ![]() | Ćwierćfinał Grand Prix DREAM Super Hulk. |
Wygrana | 10-3 | ![]() | TKO (ciosy pięściami) | 1 | 5:22 | K-1: Dynamite 2008 | 31.12.2008 | ![]() | |
Przegrana | 9-3 | ![]() | TKO (ciosy pięściami) | 1 | 0:55 | Strikeforce | 23.02.2008 | ![]() | Main Event |
Wygrana | 9-2 | ![]() | TKO (ciosy pięściami) | 1 | 4:10 | K-1: Dynamite 2007 | 31.12.2007 | ![]() | |
Wygrana | 8-2 | ![]() | TKO (ciosy pięściami) | 1 | 0:08 | K-1 HERO'S: Hero's In Seoul 2005 | 05.11.2005 | ![]() | |
Wygrana | 7-2 | ![]() | KO (cios) | 1 | 3:44 | K-1 HERO'S: Grand Prix 2005 | 6.07.2005 | ![]() | |
Wygrana | 6-2 | ![]() | KO (cios) | 1 | 1:12 | K-1 HERO'S: LeBanner vs. Akiyama | 26.03.2005 | ![]() | |
Przegrana | 5-2 | ![]() | TKO (kopnięcia na głowę w parterze) | 1 | 2:15 | K-1: Romanex 2004 | 22.05.2005 | ![]() | |
Wygrana | 5-1 | ![]() | TKO (kontuzja nogi) | 1 | 5:00 | K-1: Beast 3 | 14.03.2004 | ![]() | |
Wygrana | 4-1 | ![]() | Poddanie (duszenie gilotynowe) | 1 | 0:52 | K-1: Survival 2003 | 21.09.2003 | ![]() | |
Wygrana | 3-1 | ![]() | Poddanie (dźwignia na staw łokciowy) | 1 | 2:16 | Inoki Bom-Ba-Ye 2002 | 31.12.2002 | ![]() | |
Przegrana | 2-1 | ![]() | Poddanie (dźwignia na staw łokciowy) | 2 | 4:03 | Pride Shockwave | 28.08.2002 | ![]() | |
Wygrana | 2-0 | ![]() | TKO (ciosy pięściami) | 1 | 0:11 | Pride 21: Demolition | 23.06.2002 | ![]() | |
Wygrana | 1-0 | ![]() | TKO (ciosy pięściami) | 1 | 2:44 | Pride 20: Armed and Ready | 28.04.2002 | ![]() | Debiut w MMA |
Filmografia
Filmy
- 2004: Izo
- 2004: Devilman jako World Newscaster
- 2005: Wykiwać klawisza jako Switowski
- 2005: Elektra jako Stone
- 2007: Wielki Stach jako Big Raymond
- 2008: Breakout jako komentator
- 2008: Remarkable Power jako Tiny
- 2008: Smak ryzyka jako Beno
- 2009: Blood and Bone jako Kowal
- 2009: Frankenhood jako Frankie
- 2011: Conan Barbarzyńca 3D jako Ukafa
Seriale
- 2002: Taiho shichauzo jako Bob
Przypisy
- ↑ Bob Sapp Stats, Height, Weight, Position, Draft, College [online], Pro-Football-Reference.com [dostęp 2023-09-13] (ang.).
- ↑ a b Bob Sapp, G at NFL.com [online], nfl.com [dostęp 2017-11-22] (ang.).
- ↑ BoxRec: Bob Sapp [online], BoxRec, 2 czerwca 2002 [dostęp 2002-06-02] (ang.).
- ↑ Sherdog.com, Bob [online], Sherdog [dostęp 2023-09-13] (ang.).
- ↑ databasefootball.com. [dostęp 2008-08-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (10 czerwca 2011)]. (ang.).
- ↑ Tim Leidecker: Nogueira will bring his special brand of toughness to Mir fight. ESPN, 24 grudnia 2008. [dostęp 2011-02-03]. (ang.).
- ↑ a b Monty DiPietro: Lady Luck smiles on Mr. Perfect at K-1 GP Final. 7 grudnia 2002. [dostęp 2011-02-03]. (ang.).
- ↑ a b Jim Frederick: The Beast Goes East. A failed American football player finds fame and fortune in Japan by beating people senseless. Time, 2 czerwca 2003. [dostęp 2011-02-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (21 czerwca 2003)]. (ang.).
- ↑ a b Steve Kelley: What about Bob (Sapp)?. The Seattle Times, 13 lutego 2008. [dostęp 2011-02-03]. (ang.).
- ↑ Len Pasquarelli: Former NFL guard finds sporting success in Japan. [dostęp 2008-08-27]. (ang.).
- ↑ Dave Meltzer: Ten highest-rated Japanese MMA matches. Yahoo! Sports, 21 grudnia 2007. [dostęp 2011-02-03]. (ang.).
- ↑ Sergio Non: 'Most viewed' standard for mixed martial arts sets a high bar. USA Today, 20 maja 2010. [dostęp 2011-02-03]. (ang.).
- ↑ Tim Leidecker: European Throwdown. [dostęp 2008-08-27]. (ang.).
- ↑ Monty DiPietro: Schilt, Aerts & Slowinski Shine in Amsterdam. 23 czerwca 2007. [dostęp 2011-02-03]. (ang.).
- ↑ ArkadiuszA. Hnida ArkadiuszA., Bestia vs Bestia na Clout 2! Bob Sapp rywalem Piechowiaka w Płocku [online], MMA PL, 13 września 2023 [dostęp 2023-09-13] (pol.).
- ↑ ArkadiuszA. Hnida ArkadiuszA., Walka Piechowiak-Sapp przełożona na następną edycję! ''The Beast'' ma poważne problemy [online], MMA PL, 2 października 2023 [dostęp 2023-10-04] (pol.).
- ↑ Clout MMA 3: Wyniki walk. Sprawdź, kto wygrał swoje pojedynki [online], sport.interia.pl [dostęp 2024-02-02] (pol.).
Linki zewnętrzne
- Statystyki i lista walk MMA w bazie sherdog.com
- Statystyki i lista walk w kick-boxing w bazie boxrec.com
- Statystyki i lista walk K-1
- p
- d
- e
Mistrzowie uznawani przez New Japan Pro-Wrestling |
| ||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Mistrzowie uznawani przez Inoki Genome Federation |