Dowództwo Połączonych Sił Sojuszniczych Europy Centralnej AFCENT
![]() | |
Historia | |
Organizacja |
|
---|---|
Sformowanie | 1953 |
Rozformowanie | 1999 |
Tradycje | |
Kontynuacja | RC NORTH w Brunssum |
Dowódcy | |
Pierwszy | marsz. Alphonse Pierre Juin |
Organizacja | |
Dyslokacja | Fontainebleau |
Podległość |
Dowództwo Połączonych Sił Sojuszniczych Europy Centralnej (ang. Allied Command Channel AFCENT) – nieistniejące już jedno z dowództw operacyjnych[a] NATO.
Formowanie i zmiany organizacyjne
W kwietniu 1951 generał Dwight Eisenhower podpisał rozkaz powołujący Naczelne Dowództwo Połączonych Sił Sojuszniczych NATO w Europie (ACE)[2].
Obszar Europy podzielono na trzy teatry działań wojennych[3]:
- Północnoeuropejski Teatr Działań Wojennych
- Centralny (Środkowoeuropejski) Teatr Działań Wojennych
- Południowoeuropejski Teatr Działań Wojennych
Ze względu na duże różnice stanowisk pomiędzy USA, Wielką Brytanią i Francją, a dotyczące relacji i podległości sił na Centralnym TDW, dowodził nimi osobiście generał Eisenhower. Na tym TDW podlegali mu bezpośrednio[2]:
- dowódca Połączonych Sił Powietrznych Europy Centralnej (CINCAIRCENT)
- dowódca Połączonych Sił Lądowych Europy Centralnej (CINCLANDCENT)
- flagowy oficer Europy Centralnej (FLAGCENT)
W 1953 roku nastąpiła pierwsza restrukturyzacja dowództw w Europie. Dowództwa Połączonych Sił Sojuszniczych Europy Północnej i Południowej pozostawiono bez zmian, ale odtworzono Dowództwo Połączonych Sił Sojuszniczych Europy Centralnej (AFCENT) i podporządkowano mu Dowództwo Połączonych Sił Powietrznych, Sił Morskich i Sił Lądowych Europy Centralnej. Dowództwo podlegało Naczelnemu Dowódcy Połączonych Sił Sojuszniczych NATO w Europie SACEUR[4].
Struktura AFCENT w 1953[5]
- Dowództwo Połączonych Sił Lądowych Europy Centralnej LANDCENT – Fontainebleau (Francja)
- Dowództwo Połączonych Sił Morskich Europy Centralnej – Fontainebleau
- Dowództwo Połączonych Sił Powietrznych Europy Centralnej – Fontainebleau
Struktura AFCENT w 1957[6]
- Dowództwo Połączonych Sił Lądowych Europy Centralnej – Fontainebleau (Francja)
- Dowództwo Centralnej Grupy Armii CENTAG – Heidelberg (RFN)
- Dowództwo Północnej Grupy Armii NORTHAG – Mönchengladbach (RFN)
- Dowództwo Połączonych Sił Morskich Europy Centralnej – Fontainebleau
- Dowództwo Połączonych Sił Morskich Północnego Obszaru Europy Centralnej (NAVNORCENT)
- Dowództwo Połączonych Sił Morskich Podobszaru Morza Północnego Obszaru Europy Centralnej (NORDSEACENT)
- Dowództwo Połączonych Sił Powietrznych Europy Centralnej – Fontainebleau
- 2 Połączone Taktyczne Siły Powietrzne 2 ATAF – Mönchengladbach (RFN)
- 4 Połączone Taktyczne Siły Powietrzne 4 ATAF – Ramstein (RFN)
Wycofanie sił francuskich spowodowało zmiany organizacyjne na Europejskim Centralnym TDW. Rozwiązano Dowództwo Połączonych Sił Lądowych Europy Centralnej LANDCENT i Dowództwo Połączonych Sił Powietrznych Europy Centralnej AIRCENT. Podległe im siły podporządkowano bezpośrednio Dowódcy Połączonych Sił Sojuszniczych Europy Centralnej AFCENT[7].
Struktura AFCENT w 1966[8]
- Dowództwo Połączonych Sił Sojuszniczych Europy Centralnej – Brunssum (RFN)
- Dowództwo Centralnej Grupy Armii – Heidelberg (RFN)
- 4 Połączone Taktyczne Siły Powietrzne 4 ATAF – Ramstein (RFN)
- Dowództwo Północnej Grupy Armii – Mönchengladbach (RFN)
- 2 Połączone Taktyczne Siły Powietrzne 2 ATAF – Mönchengladbach (RFN)
W 1974 utworzono ponownie Połączone Dowództwo Sił Powietrznych Europy Centralnej (Allied Air Forces Central Europe AAFCE), któremu podporządkowano ponownie 2 i 4 PTSP. Od tego momentu AFCENT podlegały trzy dowództwa (PSCs): NORTHAG, CENTAG i nowo utworzone dowództwo AAFCE.
Struktura AFCENT w 1974[8]
- Dowództwo Połączonych Sił Sojuszniczych Europy Centralnej – Brunssum (Holandia)
- Dowództwo Północnej Grupy Armii NORTHAG – Mönchengladbach
- Dowództwo Centralnej Grupy Armii CENTAG – Heidelberg
- Połączone Dowództwo Sił Powietrznych Europy Centralnej AAFCE – Ramstein (RFN)
- 2 Połączone Taktyczne Siły Powietrzne – Mönchengladbach (RFN)
- 4 Połączone Taktyczne Siły Powietrzne – Ramstein (RFN)
Struktura AFCENT w 1989[9]
- Dowództwo Połączonych Sił Sojuszniczych Europy Centralnej – Brunssum (Holandia)
- Dowództwo Północnej Grupy Armii NORTHAG – Mönchengladbach
- Dowództwo Centralnej Grupy Armii CENTAG – Heidelberg
- 2 Korpus Armijny RFN – Ulm
- 5 Korpus Armijny USA – Frankfurt (RFN)
- 7 Korpus Armijny USA – Stuttgart (RFN)
- 3 Korpus Armijny RFN – Koblencja
- 4 ZGB (Kanada) (było w 1987[10])
- Dowództwo Połączonych Sił Powietrznych Europy Centralnej AAFC – Ramstein (RFN)
- 2 Połączone Taktyczne Siły Powietrzne – Mönchengladbach (RFN)
- 4 Połączone Taktyczne Siły Powietrzne – Ramstein (RFN)
- 3 Armia Lotnictwa Taktycznego USA – Mildehall (WB) (wzmocnienie)
- Dowództwo Połączonych Sił Powietrznych Europy Centralnej AAFC – Ramstein (RFN)
-
Struktura AFCENT w1989
Przekształcenia
W wyniku kolejnych zmian strukturalnych dowodzenia NATO, w 1999 Dowództwo Połączonych Sił Sojuszniczych Europy Centralnej AFCENT, przeformowane zostało w Regionalne Dowództwo RC NORTH w Brunssum[11].
12 czerwca 2003, ministrowie obrony NATO zaakceptowali nową strukturę dowodzenia Sojuszu. Ważnym jej elementem była koncepcja oparcia systemu dowodzenia na kryteriach funkcjonalności, a nie na tradycyjnym podziale geograficznym. 1 lipca 2004 rozwiązano Dowództwo Połączonych Sił Sojuszniczych Europy Północnej AFNORTH i utworzono Dowództwo Połączonych Sił Sojuszniczych w Brunssum (Allied Joint Force Command Headquarters Brunssum JFC HQ BRUNSSUM). Zreformowane dowództwo główne podporządkowano Dowództwu Sił Sojuszniczych NATO ds. Operacji ACO[12].
Osobny artykuł: Sojusznicze Dowództwo Sił Połączonych NATO w Brunssum.
Uwagi
Przypisy
- ↑ Zarychta 2013 ↓, s. 76.
- ↑ a b Zarychta 2013 ↓, s. 81.
- ↑ Zarychta 2013 ↓, s. 70.
- ↑ Zarychta 2013 ↓, s. 97.
- ↑ Zarychta 2013 ↓, s. 98.
- ↑ Zarychta 2013 ↓, s. 126.
- ↑ Zarychta 2013 ↓, s. 138.
- ↑ a b Zarychta 2013 ↓, s. 149.
- ↑ Zarychta 2013 ↓, s. 226.
- ↑ Solak 1999 ↓, s. 51.
- ↑ Zarychta 2013 ↓, s. 315.
- ↑ Zarychta 2013 ↓, s. 322.
Bibliografia
- Janusz Solak: Niemcy w NATO. Warszawa: Bellona SA, 1999. ISBN 83-11-08879-9.
- Stanisław Zarychta: Struktury militarne NATO 1949–2013. Warszawa: Bellona SA, 2013. ISBN 978-83-11-13021-0.
- p
- d
- e
Państwa członkowskie | |
---|---|
Kandydaci | |
Struktura |
- p
- d
- e
Dowództwa | |||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|
Centra | |||||||
Wojska | |||||||
Dowództwa „historyczne” |
| ||||||
Formacje „historyczne” |