Granatnik Pallad M
![]() Pallad M (prototyp) | |
Państwo |
|
---|---|
Rodzaj | granatnik automatyczny |
Historia | |
Prototypy | 1986 |
Dane techniczne | |
Kaliber | 40 mm |
Nabój | |
Magazynek | 7 nab. |
Wymiary | |
Długość | 880 mm |
Długość lufy | 270 mm |
Masa | |
broni | 8,7 kg (niezaładowanej) |
Inne | |
Szybkostrzelność teoretyczna | 120 strz./min |
Zasięg skuteczny | 30-450 m |
Pallad M – prototyp polskiego granatnika automatycznego.
Historia
W latach 60. w Zakładach Techniki Specjalnej Instytutu Mechaniki Precyzyjnej opracowano kilka wzorów granatników podwieszanych. Jeden z nich został przyjęty do uzbrojenia jako granatnik wz.74. Jeszcze w trakcie prac nad granatnikiem podwieszanym postanowiono opracować także granatnik automatyczny. W 1968 roku gotowy był projekt zasilanego taśmowo granatnika automatycznego „Tytan”, jednak prace nad nim przerwano uznając, że nie ma potrzeby opracowywać polskiej konstrukcji, a w razie potrzeby do uzbrojenia zostanie przyjęty sowiecki granatnik automatyczny AGS-17.
W następnych latach Wojsko Polskie nadal nie było uzbrojone w granatniki automatyczne i coraz bardziej odczuwało potrzebę wprowadzenia do uzbrojenia broni o sile ognia większej niż granatnik wz. 74. Pod koniec lat 70. postanowiono wznowić prace nad granatnikami automatycznymi. Jednocześnie postanowiono, że nowa broń będzie konstrukcją pośrednią pomiędzy lekkimi granatnikami jednostrzałowymi a ciężkimi granatnikami automatycznymi zasilanymi taśmowo.
Efektem prac prowadzonych w latach 1980–1986 w Zakładach Techniki Specjalnej (pracami kierował Wojciech Dąbrowski) było powstanie prototypu lekkiego granatnika automatycznego zasilanego z magazynków. Pomimo ukończenia prototypu w 1986 roku w następnych latach konstrukcja nie została wprowadzona do uzbrojenia. Pierwsza publiczna prezentacja prototypu miała miejsce na sopockich targach Military Arms w 1993 roku (broń wystawiono na stanowisku firmy Ostrowski Arms).
W następnych latach granatnik Pallad M pojawiał się nadal na różnych targach broni. Wznowiono także prace nad dalszym rozwojem konstrukcji (prace nad wersją zasilaną zachodnią amunicją 40 × 46 mm SR). W 2004 pojawiły się projekty przyjęcia granatnika jako uzbrojenia pododdziałów lekkiej piechoty (spadochroniarzy i komandosów), ale ostatecznie Pallad M nie trafił do produkcji seryjnej i pozostał prototypem.
Opis
Granatnik Pallad M jest samoczynno-samopowtarzalną bronią zespołową. Zasada działania oparta na odrzucie zamka półswobodnego. Mechanizm spustowy z przełącznikiem rodzaju ognia umożliwia strzelanie ogniem pojedynczym i seriami. Broń zasilana z magazynków siedmionabojowych. Broń wyposażona w dwójnóg.
Bibliografia
- CH. Siła ognia. „Komandos”. 1993. nr 10(20). s. 20-21.
- p
- d
- e
Pistolety i rewolwery | |
---|---|
Pistolety maszynowe | |
Karabiny, karabinki i karabiny wyborowe | |
Karabiny maszynowe | |
Granatniki i granatniki przeciwpancerne | |
Pistolety sygnałowe | |
Granaty ręczne | |
Granaty nasadkowe | |
Konstrukcje prototypowe i doświadczalne | |
Broń sportowa i myśliwska |