Wojciech Korsak
![]() | |
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | 12 lipca 1894 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | 21 grudnia 1965 |
Przebieg służby | |
Siły zbrojne | Armia Imperium Rosyjskiego |
Jednostki | |
Stanowiska | komendant RU |
Główne wojny i bitwy | I wojna światowa |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
Wojciech Korsak (ur. 12 lipca 1894 w Bardziłowiczach, zm. 21 grudnia 1965 w Leicester) – podpułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys
Urodził się 12 lipca 1894 w majątku Bardziłowicze, w ówczesnym powiecie drysieńskim, guberni witebskiej, w rodzinie Piotra h. Korsak (zm. 1922), i Leontyny z Romanowskich[1] .
W 1916 wstąpił do Włodzimierskiej Szkoły Wojskowej w Petersburgu. W 1917 służył w baonie Lejb Gwardii Pawłowskiego, I Korpusu Polskiego, 3 kompanii, 2 legii rycerskiej. Gdy stało się to tylko możliwe, wstąpił do Wojska Polskiego i służył w II Korpusie w Krzemieńcu Polskim. W 1918, jako ułan walczył w partyzanckim oddziale por. Pruszaka, następnie został wcielony do I Korpusu gen. Dowbora-Muśnickiego, aby pod koniec roku znaleźć się w Samoobronie Litwy i Białorusi z ogólnym dowództwem w Wilnie[2].
Od 9 stycznia 1919 do jesieni 1927 pełnił służbę w Mińskim Pułku Strzelców[3], który 1 października 1921 został przemianowany na 86 Pułk Piechoty[4]. W pułku zajmował kolejne stanowiska służbowe: dowódcy 1. kompanii w I batalionie (od stycznia 1919)[5], dowódcy III batalionu „szturmowego” (od maja 1919)[6], komendanta Kadry Batalionu Zapasowego w Wilnie (1923)[7], komendanta składnicy wojennej (1924)[8] i dowódcy I batalionu (1925)[9]. 9 marca 1919, w czasie wojny z bolszewikami wyróżnił się męstwem w obronie Słonima, za co później został odznaczony Orderem Virtuti Militari[10]. W 1921 pełnił służbę w sztabie Wojsk Litwy Środkowej. W latach 1922–1927 był dowódcą batalionu w 86 Pułku Piechoty stacjonującym w Mołodecznie i Kraśnem nad Uszą. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 526. lokatą w korpusie oficerów piechoty[11], a 1 grudnia 1924 został mianowany majorem ze starszeństwem z 15 sierpnia 1924 i 161. lokatą w korpusie oficerów piechoty[12]. W listopadzie 1927 został przeniesiony do 85 Pułku Piechoty w Nowej Wilejce na stanowisko komendanta obwodowego Przysposobienia Wojskowego[13][14]. 23 grudnia 1929, po ukończeniu kursu próbnego i odbyciu wymaganego stażu liniowego, został powołany na dwuletni kurs 1929/31 do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie[15]. Z dniem 1 września 1931, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera dyplomowanego, został przeniesiony do 56 Pułku Piechoty Wielkopolskiej w Krotoszynie na stanowisko dowódcy batalionu[16][17]. W maju 1933 został przeniesiony do 29 Pułku Strzelców Kaniowskich w Kaliszu na stanowisko dowódcy III batalionu[18]. W sierpniu 1935 został przeniesiony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Kalisz na stanowisko komendanta[19]. Od 1936 do 1939 pełnił służbę w Komendzie Rejonu Uzupełnień Nowy Sącz na stanowisku komendanta rejonu uzupełnień[20]. W 1939 został internowany w obozie na terenie Rumunii, skąd uciekł i przedarł się do tworzącej się Armii Polskiej we Francji, następnie do Wielkiej Brytanii. W 1940 we Francji był szefem sztabu 11 Pułku Piechoty[21]. W listopadzie 1940 został dowódcą 6. kompanii 20 Batalionu Kadrowego Strzelców, a od 1 grudnia 1941 był zastępcą dowódcy 2. kompanii strzeleckiej II Oficerskiego Baonu Szkolnego należącego do Brygady Szkolnej[22].
Wojciech Korsak od 25 stycznia 1923 był żonaty z Ireną hr. Brzostowską h. Strzemię (1897–1977), z którą miał dwóch synów: Jana Janusza (1924–1993)[2] i Andrzeja Michała Ziemowita ps. „Żuraw”, żołnierza Pułku AK „Baszta” w czasie powstania warszawskiego[23] .
Po wojnie pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii. W 1956 dołączyła do niego żona Irena. Zamieszkali w Leicester. Zmarł na zawał serca 21 grudnia 1965. Żona zmarła 8 maja 1977 w Gdańsku[2].
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 4096 – 1922[24][25][26]
- Krzyż Niepodległości z Mieczami – 7 lipca 1931 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”[27][28][29]
- Krzyż Walecznych dwukrotnie[30][31]
- Złoty Krzyż Zasługi[32][33]
- Krzyż Zasługi Wojsk Litwy Środkowej – 3 marca 1926[34][35]
- Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921[36]
- Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości[36]
- Medal Wojska dwukrotnie[2]
- Odznaka za Rany i Kontuzje z dwiema gwiazdkami[37]
- Medal Obrony[2]
Przypisy
- ↑ Baza genealogiczna ↓.
- ↑ a b c d e Biografia Wojciecha Korsaka [online], chopinenvacances.pl [dostęp 2021-08-30] .
- ↑ Spis oficerów 1921 ↓, s. 222, 702.
- ↑ Mieczkowski 1929 ↓, s. 38.
- ↑ Mieczkowski 1929 ↓, s. 7, 9.
- ↑ Mieczkowski 1929 ↓, s. 13, 27-29.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 373, 409.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 324, 351.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 55 z 22 maja 1925, s. 276.
- ↑ Mieczkowski 1929 ↓, s. 10-11.
- ↑ Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 46.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 131 z 17 grudnia 1924, s. 735.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 25 z 31 października 1927, s. 298.
- ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 99, 176.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 20 z 23 grudnia 1929, s. 375.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 7 z 23 października 1931, s. 322.
- ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 27, 584.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 28 czerwca 1933, s. 139.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 31 sierpnia 1935, s. 97.
- ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 19, 853.
- ↑ Kryska-Karski i Barański 1971 ↓, s. 56-57.
- ↑ Kronika 7-ej Brygady 1941 ↓, s. 16, 57, 61.
- ↑ Powstańcze biogramy ↓.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 18 lutego 1922, s. 109.
- ↑ Mieczkowski 1929 ↓, s. 43.
- ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2022-12-21]..
- ↑ M.P. z 1931 r. nr 156, poz. 227.
- ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2022-12-21]..
- ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2022-12-21]..
- ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 27.
- ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2022-12-21]..
- ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 19.
- ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2022-12-21]..
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 12 z 3 marca 1926, s. 70.
- ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2022-12-21]..
- ↑ a b Kolekcja ↓, 3.
- ↑ Kolekcja ↓, 1 foto.
Bibliografia
- Korsak Wojciech. [w:] Kolekcja Orderu Wojennego Virtuti Militari, sygn. I.482.45-3552 [on-line]. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2022-12-22].
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2019-02-09].
- Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r. Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1921.
- Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922.
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
- Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
- Kronika 7 Brygady Kadrowej Strzelców, sygn. C.52. [dostęp 2019-07-17].
- Stanisław Mieczkowski: Zarys historji wojennej 86-go mińskiego pułku piechoty. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, 1929, seria: Zarys historii wojennej pułków polskich 1918–1920.
- Tadeusz Kryska-Karski, Henryk Barański: Piechota Polska 1939–1945. T. 5. Londyn: 1971.
- Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. Kraków: Fundacja CDCN, 2006. ISBN 978-83-7188-899-1.
- Andrzej Korsak. Muzeum Powstania Warszawskiego. [dostęp 2019-07-17].
- Marek Jerzy Minakowski: Wielka genealogia Minakowskiego (Wielcy.pl). Dr Minakowski Publikacje Elektroniczne. [dostęp 2019-07-17].